Στην σύντομη επίσκεψή μου στην Μεσόγειο, κατάφερα, μετά από καιρό, να δω μία παράσταση θεατρού: το Μάζουερ, του Χάινερ Μύλλερ, σε σκηνοθεσία Θεώδορου Τερζόπουλου στο Θέατρο Άττις στο Μεταξουργείο. Η παράσταση κατατάσσεται στην κατηγορία “Ερευνητικό Θέατρο” στο Αθηνόραμα, και με άφησε εξαιρετικά χαρούμενο! Ο θεατής παίρνει μέρος στην δίκη που διεξάγεται κατά της διάρκειας της παράστασης. Η σκηνοθεσία καταπληκτική, και η ηθοποιία εξαιρετική, τόσο που έφυγα από το θέατρο και συνέχιζω να επαναλαμβάνω ατάκες! Μία περισσότερο θεωρητική προσέγγιση στην παράσταση, με αποσπάσματα και ιστορικά στοιχεία για τους δημιουργούς της, εδώ: Μάουζερ.
Archive for the 'Σημειώσεις' Category
Τι θα επέλεγες μεταξύ:
- να είσαι πλούσιος, αναγνωρισμένος, όλοι να σε σέβονται και να εκτιμούν την γνώμη σου, και να είσαι θνητός
- να είσαι φτωχός, άσημος και να μπορείς να ζεις την κάθε μέρα σαν παιδί;
ΥΓ: μόλις επέστρεψα από την ταινία Where all the wild things are
ΥΓ1: Εαν είμουν παντρεμένος με παιδιά, μάλλον θα υπέβαλλα την παραίτησή μου την επόμενη μέρα που θα έβλεπα την ταινία ..
Ένα παιδί αφηγείται .. Θυμήθηκα τις δικές μου ιστορίες που συνήθιζα να φτιάχνω όταν είμουν στην ηλικία της μικρής. Τέτοιες ιστορίες θέλουν τα παιδιά, τέτοιες και οι μεγάλοι. Η ύπαρξη λογικής συνέχειας είναι παράγωγο μιας πορείας φθίνουσας.
Τα δέντρα είναι κεραυνοί φυτεμένοι. Καλυμένοι τον περισσότερο καιρό με φύλλα για να δείχνουν πράσινη, και άρα προσιτή, την δυναμή τους. Ό,τι υπάρχει πάνω, υπάρχει και κάτω. Πάρε για παράδειγμα τα βουνά. Όσο πιο ψηλά είναι κοντά στην θάλασσα, τόσο πιο βαθύς είναι βυθός. Ο κεραυνός γίνεται δέντρο στην γη. Και ενώνονται στο ξέφωτο. Οι θνητοί λένε πως ο κεραυνός πάει στο ψηλότερο σημείο, αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνος προσπαθεί να πάει στο έτερον ήμισυ. Δεν υπάρχει βιολογία στα δέντρα, υπάρχουν τα σωματίδια που γεννούν και απαρτίζουν τον κεραυνό. Δεν υπάρχει ηλεκτρική εκένωση, υπάρουν τα διαφορετικά ένζυμα που τον συνθέτουν. Το Σύμπαν .. το απέρατο φράκταλ.
ΥΓ: Lichtenberg figures
Σήμερα ήλθε το Φώς το Αληθινό, και η Φώτιση. Συνειδητοποίησα, πως αυτά που βλέπω, αισθάνομαι και ανταποκρίνομαι εντός μου, δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που γίνονται εκτός μου .. Κορυφαίο ε;!
Ο αδερφός TsAgDiM με κάλεσε μαζί με άλλα αφανή πρωτοπαλίκαρα της ελληνικής underground σκηνής να δημιουργήσουμε το πρώτο site ελληνικών παροιμιών: 1000 Παροιμίες. Όταν ξεμένουμε, γράφουμε και δικές μας .. αμα λάχει να ‘ούμε. Όλοι ευπρόσδεκτοι! .. και στο Twitter ως: @paroimies.
ΥΓ: Στείλτε τις δικές σας παροιμίες στο 1000paroimies@gmail.com ή στο @paroimies.
Ευχαριστώ την Ζωή που μου το έδωσε, ευχαριστώ και την Χάρις Αλεξίου που το γέννησε! Το σύγχρονο μανιφέστο της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Απολαύστε. (καλύτερα ακούστε δις για να του δώσετε μεγαλύτερη πιθανότητα να περάσει την εγκεφαλική μεμβράνη που έχει μετατραπεί με τα χρόνια σε βλέννα)
Έψαχνα τι θέλω να πω .. γενικά .. εννόω έψαχνα το μήνυμα που φέρω. Και ο Νίκος το είπε:
“μας φώναζε διαρκώς πως δεν στεκόμασταν στο ύψος του εαυτού μας…πως ξοδευόμασταν σε ένα συνεχές πρέπει δίχως να γνωρίζουμε τη θέση του,το βάρος του και την ουσία του…πως βαφτίσαμε τα πρέπει μας θέλω και νικήσαμε σε λάθος μάχη…κι ύστερα όταν ησύχαζε, τον κοιτούσαμε να ζεί…έτσι απλά…όχι σπουδαία αλλά απλά…και γινόταν όμορφος…και μας κυρίευε η ζήλια…και συμφωνούσαμε οτι πρέπει να ζήσουμε…πρέπει…”
Ο Νίκος είπε:
μας φώναζε διαρκώς πως δεν στεκόμασταν στο ύψος του εαυτού μας…πως ξοδευόμασταν σε ένα συνεχές πρέπει δίχως να γνωρίζουμε τη θέση του,το βάρος του και την ουσία του…πως βαφτίσαμε τα πρέπει μας θέλω και νικήσαμε σε λάθος μάχη…κι ύστερα όταν ησύχαζε, τον κοιτούσαμε να ζεί…έτσι απλά…όχι σπουδαία αλλά απλά…και γινόταν όμορφος…και μας κυρίευε η ζήλια…και συμφωνούσαμε οτι πρέπει να ζήσουμε…πρέπει…
Το θεώρησα εξαιρετικό, και θα μπορούσα να το ονομάσω και το “Μανιφέστο του Καθένα Μας”, και ταυτόχρονα σα μου θύμισε και λίγο τους λόγους που ο Socrates drunk the conium.
Έψαχνα για τα “Πέτρινα Χρόνια” του Βούλγαρη και καθώς βρήκα ένα σχετικό μπλογκ και ξεκίνησα να διαβάζω, ξαφνικά κάτι ξεκίνησε να παίζει από πίσω. Στην αρχή ξαφνιάστηκα, αλλά λίγες στιγμές αργότερα αφουγκράστηκα καλύτερα: έπαιζε το πρωτοχρονιατικό επεισόδιο της Λιλιπούλης από 1979 στο 1980. Στα πρώτα λεπτά θα ακούσετε τα προβλήματα που απασχολούσαν τότε τον κόσμο μας. Για σκεφτείτε, έχουν αλλάξει πράγματι τόσα όσα πιστεύουμε ή η υπερβολικά έντονη ενασχόληση με την καθημερινότητα την κάνει να μοιάζει με αιωνιότητα;
Recent Comments