Ώρες-ώρες οι Βρετανοί με εκπλήσουν! Από τον Συκοφάντη:
Archive for the '(Μανι-Μανι)φέστα' Category
Ευχαριστώ την Ζωή που μου το έδωσε, ευχαριστώ και την Χάρις Αλεξίου που το γέννησε! Το σύγχρονο μανιφέστο της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Απολαύστε. (καλύτερα ακούστε δις για να του δώσετε μεγαλύτερη πιθανότητα να περάσει την εγκεφαλική μεμβράνη που έχει μετατραπεί με τα χρόνια σε βλέννα)
Πατρινέλα, Πατρινέλα έχεις πούτσο στα μαλλιά και στον κόλο σου κορδέλλα. Αυτή μάλλον είναι η φράση που χαρακτηρίζει τις γυναίκες κατά το Πατρινό έθιμο του Ντόμινο κάθε Καρναβάλι, και επειδή κάθε μέρα είναι Καρναβάλι, ο ισχυρισμός μπορεί να γενικευθεί χωρίς να περιέλθει βλάβη στην ακρίβεια για όλες τις τριακόσιες εξήντα πέντε (ενίοτε και έξι) μέρες που έχει ο χρόνος.
Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε, Πατρινέλα είναι τύπος γυναίκας, και ουχί η γυναίκα από την Πάτρα που θα νομίσει ο ανόητος. Αν ίσχυε κάτι αντίστοιχο, η Γιαννέλα θα έπρεπε να είναι η γυναίκα από τα Γιάννενα, ενώ στην ουσία σημαίνει “Γιάννη έλα” και χρησιμοποιείται κυρίως στην λαϊκή, στην ψαραγορά και ενίοτε στις επιτηρήσεις στο πανεπιστήμιο για να δείξει την βιασύνη του προσφονώντα, και ουδεμία σχέση έχει με γυναίκες– όπερ έδει δείξαι. Αν και φαινομενικά ομώνυμα, δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε ειδάλλως θα βρούμε τον μπελλά μας, και θέλουμε να είμαστε politically correct για να μας αγαπάει ο κόσμος και να μπορεί να μας γαμάει το σύστημα άνετα χωρίς να τσούζει (το σύστημα).
Επιστροφή λοιπόν, Πατρινέλα, Πατρινέλα έχεις πούτσο στα μαλλιά και στον κόλο σου κορδέλλα. Προφανώς η κορδέλλα, όπως σε όλους τους αγώνες, πολιτικούς και αθλητικούς σηματοδοτεί είτε την εκκίνηση, π.χ. “Ο Πρωθυπουργός έκοψε την κορδέλλα των εγκαινίων της νέας του βίλλας”, είτε τον τερματισμό, π.χ. “Ο Σπύρος Λούις έκοψε την κορδέλλα κάνοντας νέο παγκόσμιο ρεκορ”. Από αυτά καταλαβαίνουμε, πως όπου υπάρχει κορδέλλα το πλαίσιο είναι πολύ σημαντικό. Για αυτό η Πατρινέλα φυλάει τον κόλο της, και τον φυλάει καλά. Εδώ πρέπει βέβαια να διασαφηνίσουμε κάτι. Ο Δυτικός σύγχρονος κόσμος πιστεύει πως τα συναισθήματα είναι στην καρδιά, και η λογική στο κεφάλι. Το κομμάτι του παζλ που λείπει (εσκεμμένα) είναι πως η Ηθική είναι στον κόλο–ναι, στον πρωκτό. Ο λόγος είναι για να μπορούμε να την χέζουμε άνετα και άνευ δυσκολίας. Πες ότι σου έρχεται κόψιμο και δεν κρατιέσαι, τι θα κάνεις; Μήπως θα πεις “α, όχι, δεν θα χέσω, γιατί θα λερωθεί η Ηθική μου;” Και βέβαια θα χέσεις και να την χέσεις την Ηθική. Γιατί όποια άτεγκτη Ηθική υπαγορεύεται από την οικογένεια, την εκκλησία και τους δήμιους του φόβου για να αφομοιωθεί άκριτα από τα αναλώσιμα θνητά πιόνια (ναι, εμάς) του συστήματός τους, μόνο για χέσιμο είναι.
Αφού λοιπόν δείξαμε πως η κορδέλλα στον κόλο της Πατρινέλας σηματοδοτεί την παρθενορραφή της κεχεσμένης-παύλα-υπαγορευμένης Ηθικής σαν ροζ αναβοσβήνον STOP σε είσοδο μπουρδέλλου, μπορούμε να περάσουμε στην ανάλυση του πρώτου σκέλους της φράσης που είναι: “έχεις πούτσο στα μαλλιά.” Ο Πούτσος, ή με λόγιους όρους, το φαλλικό σύμβολο, εμπεριέχει την αναπαραγωγή και την γονιμοποιήση. Γιατί όμως στα μαλλιά; Τα μαλλιά για την γυναίκα είναι άρρητα συνδεδεμένα με την φύση της, και με το ποιά είναι. Για αυτό και όλας όλες τρέχουν στο κομμωτήριο κάθε τρεις και λίγο. Κατεπέκταση δεν λέμε κάτι βλάσφημο εκτός του ότι η αναπαραγωγή είναι άρρητα συνδεδεμένη με την φύση της γυναίκας. Η χρήση της brutal ορολογίας είναι προς την ανάδειξη των σπουδαίων (Πανούσης ειπείν). Ενώ λοιπόν τα όμορφα μαλλιά συνδέονται με τις πιθανότητες αναπαραγωγής της εκάστοτε γυναικός και την υπαρξιακή ερώτηση “Τι πούτσο θα λάβεις μωρή;”, τα δύο άκρα του γυναικείου σώματος ορίζουν επακριβώς τους δύο πόλους μεταξύ των οποίων η γυναίκεια ύπαρξη τραμπαλίζεται ωσότου ζαλιστεί και πέσει κάτω: τον φυσιογνωμικό (κεφάλι/κόλος) και τον φιλοσοφικό (γονιμοποίηση/Ηθική).
Σε μια βουδιστική ενδοσκόπηση του γυναικείου είδους δύο χιλιάδες χρόνια πριν, οι εκπρόσωποί του αποφάσισαν την μέση οδό, και αυτή ήταν .. το Βυζί. Το Βυζί βρίσκεται ακριβώς στο σωματικό μέσο, και ανακουφίζει από τον πρωκτικό/φιλοσοφικό πόνο μέσα από το Μυστήριο του Γάμου. Με όρους της μαλλιαρής, θα το εκφράζαμε ως εξής: “Θα σου δείξω το Βυζί μου και θα με παντρευτείς. Και τότε θα είναι Ηθικό (του κόλου) να με ξεσκίζεις (γονιμοποιήσεις) γιατί αυτό έχω στο μυαλό μου (μαλλιά)”. Οι εκπρόσωποι έκαναν καλή έρευνα αγοράς και ήξεραν πως το target group που χρειάζονταν ήταν μία στοίβα ανωμαλιάρηδων ηδονοβλεψιών τριχωτών ούγκα-ούγκα που πλακώνονταν όλη την ώρα, τους Άντρες. Και επειδή η φυλή των Αντρών ήταν πιο ηλίθια από αυτή των γυναικών, το έχαψαν το παραμύθι και νόμιζαν πως το Βυζί σημαίνει άλλα. Νόμιζαν πως σημαίνει θαλπωρή και συντροφικότητα (Ζευγάρι), άλλοι πάλι νόμιζαν πως σήμαινει ομαδικός αυνανισμός με δύο (σεξουαλικό αντικείμενο παροχής μονομερούς ευχαρίστησης), ένω πάλι άλλοι νόμιζαν πως σηματοδοτούσε την εποχή της οργανικής σκούπας που ρουφάει την σκόνη (φιλιπινέζα). Μέσα σε αυτό τον χαμό, οι Άντρες μην έχοντας χρόνο για σκέψη πήραν το Βυζί και πήγαν στην Εκκλησία. Μόνο λίγο καιρό μετά ανακάλυψαν πως δεν υπάρχουν αυτονόητα, και πως όταν λάλησαν: “Αποτάσσομαι τον Σατανά”, αποτάχθηκαν κάθε δικαίωμα από την ζωή, από και την (Επικουρική) Ηδονή, και στρατολογήθηκαν στην Ηθική του κόλου. Στην Ηθική που φοράει κορδέλλα και είναι σαν ροζ ανασβήνον STOP έξω από είσοδο μπουρδέλου ..
ΥΓ: Για τα τέσσερα παλικάρια που ήρθαν και έφυγαν. Και για τα άλλα τόσα που θα έρθουν και θα φύγουν. Για όλους εμάς που πρέπει να θυμόμαστε πως κάθε στιγμή μετράει, και φεύγει χωρίς δανεικά, γιατί δανεικά δεν υπάρχουν. Ότι έδωσες έδωσες, και ότι πήρες πήρες. Την επόμενη φορά (που δεν είναι μακρυά) σκέψου τι θα δώσεις, και τι (βρακί) θα λάβεις .. μωρή.
Και η νέα-ελληνική οικογένεια, ποζάρει. Σε άκρατο αποικιακό στυλ ως ηλικιωμένος με ακράτεια, ποζάρει κάτω από ανταριασμένες θάλασσες, τυφώνες στους ουρανούς, και πλοία δυνατά, πεπεισμένα και ταγμένα στον σκόπο για την Γή της Επαγγελίας. Η Χριστιανική οικογένεια ενωμένη, δυνατή, αγαπημένη όσο ποτέ, βρίσκεται στον βυθό ενός κόσμου που αλλάζει, μιας θάλασσας που μαίνεται. Το δίπολο ξεχωρίζει ακριβώς στην κάθετο που ορίζει η θέληση του καπετάτανιου. Τα πετσετάκια πίσω φόντο δεξία, να ψιθυρίζουν υπαγορεύοντας την Δεξία τετραπληγική Παράδοση του χθές, και το φιλότιμο που πουλιέται για ένα πιάτο ρεβυθάδα με μία τζούρα από “Και η Παναγιά Μαζί Σου.” Το φωτιστικό ευτυχώς λειτουργεί σαν ηχείο από γέλιο του Κωνσταντάρα, ενώ όλο το σετ γλυστράει νωχελικά προς στους Δέκα Μικρούς Μήτσους. Το ζευγάρι του πάθους στα κόκκινα αν και κρατιέται δυνατά. τείνει και αυτό να υποκύψει στην Μαφία της Μονοπυρηνικής Οικογένειας. Τα ψεύτικα λουλούδια στο κέντρο διανθίζουν το ρεαλιστικό σουρρεάλ των χαμογέλων, ενώ οι αθάνατοι πρόγονοι αποθανατίζουν την (στιγμή στην) αιωνιότητα.
Παιδιά ξεχαστήκαμε. Και δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε. Η ξεχασομάρα, οδηγεί στην χαζομάρα, και στην σάρα, την μάρα, την παλιά την κουκουνάρα. Ντου! Ντου χαστ, ντου χαστ μιχ. Rammstein, το νέο τους single λογοκρίθηκε επειδή περιείχε πορνό. Πω, πω! Το φαντάζεστε; πορνό! Δηλαδή, έλεος τώρα, μεγάλοι είμαστε πια. Ποιός δεν κάνει sex; μήπως οι παπάδες, μήπως οι πολιτικές, μήπως οι άγιοι, οι άγιες, και οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Εθνών; Μήπως οι πρωθυπουργοί, οι πολιτικοί, οι κληρικοί, οι δικηγόροι και οι μεγάλοδικαστές που δικάζουν τα αδέκαστα; μήπως οι μπάτσοι, μήπως τα γουρούνια, ή μήπως δεν κάνουν οι δολοφόνοι;
Ο Άνθρωπος κάποτε φώναξε να του βάλουν παράθυρα στην νέα του οικεία: την Γη. Και ο ξυλουργός έφτιαξε τα παράθυρα όπως του τα παράγγειλε ο Άνθρωπος και τα έβαλε. Και από τότε ο Άνθρωπος βλέπει μέσα από αυτά τα παράθυρα. Και μέσα από το παράθυρο — την κλειδαρότρυπα της Φύσης — άρχισε να παρατηρεί, και να τα καταγράφει. Κατέγραψε πως καλπάζουν οι ζέβρες, πως αργοβατούν οι ελέφαντες, πως οι νυχτερίδες κοιμούνται ανάποδα από αυτόν, και πως τα λιοντάρια βρυχώνται. Ό,τι περνούσε από το παράθυρο του το κατέγραφε λεπτομερώς και με ακρίβεια. Μέχρι που γέμισε το υπόγειο του, και το σαλόνι του από σημειώσεις. Αφού δεν μπορούσε να χωρέσει πια στην μικρή του καλύβα στην μέση της απέραντης Δημιουργίας, σκέφτηκε πως έχει γράψει πολλά. Και ξεκίνησε να τα φυλλομετρήσει. Αφού τα τελείωσε, διάβασε μερικά, αναφώνησε με την σοφεία των καταγραφών του (όπως ο Βιβλικός Θεός κοιτάει τα έργα του), κάθησε για λίγο στο παράθυρο και ατένισε την φύση (το Έργο των Καταγραφών του), μετά γύρισε στα χαρτιά του, και αναφώνησε πως είναι Σοφός! Οτιδήποτε περνούσε από εκείνη την στιγμή και πέρα από το παράθυρο του, το σύγκρινε με τις σημειώσεις του, και όταν δεν ταίριαζε, το έλεγε “παράλογο”. Δεν πολυμιλούσε στους φίλους του για αυτό (ναί, τώρα βγήκε πως έχει και φίλους, όπως όταν ο Καιν εξορίστηκε σε γειτονική πόλη της Εδεμ) γιατί η κρίση της λογικής του έλεγε πως δεν μπορεί να συμβαίνει αφού δεν είναι στις σημειώσεις του. Αυτή η κρίση της λογικής του, τον οδηγήσε στην σημερινή λογοκρισία, και έτσι όταν κάτι δεν το καταλαβαίνουμε, το φοβόμαστε μήπως μας χαλάσει την ησυχία της υπάρξης μας, συνταρράξει τον μικρόκοσμό μας, το λογοκρίνουμε, το προσπερνούμε, και το συνθλίβουμε στην ανυπαρξία.
Για αυτό, είναι αλήθεια: οι άνθρωποι δεν κάνουν sex, ούτε έχουν φετίχ. Απλά αναπαράγονται, σε ιεραποστολικά χριστιανική στάση ..
Υπάρχουν πόλεμοι που καλύτερα να μην συμμετέχεις. Το λέει και ο Πολεμιστής του Φωτός. Αυτοί οι πόλεμοι σε βάζουν στην μέση, και σου ρίχνουν όλοι. Δύο επιλογές έχεις, είτε γιγαντώνεσαι, και τους ρίχνεις μία και τους κατατροπώνεις με το Θείο Χέρι του Σίβα, είτε κουβαριάζεσαι και πεθαίνεις. Διαλέγεις και παίρνεις.
Και αν τα παραπάνω φαίνονται φιλοσοφικά, δεν είναι καθόλου. Αυτοί είναι οι πόλεμοι της διπλής ζωής της Βερόνικας. Είναι οι πολιτισμικοί, εσωτερικοί και ατομικοί πόλεμοι που ακολουθούν την Παγκοσμιοποίηση. Είναι το νέο φρούτο της πτώσης των συνόρων, της ευκολίας της μετακίνησης, της ελευθερίας βούλησης, των επιλογών. Κοντολογείς, είναι η μετενσάρκωση της κατά βούληση μετανάστευσης, γνωστή και ως κοινωνικός αυτο-εξορισμός.
Όταν άνοιξαν τα σύνορα για την Ευρώπη, μάλλον πολύ λίγες χώρες είχαν προετοιμάσει τους πολίτες τους για αυτό που θα συνέβαινε. Σίγουρα η Ελλάδα δεν ήταν μία από αυτές. Η Ελλάδα αντιμετώπισε την Παγκοσμιοποιήση όπως όταν ανεβαίνουν οι τιμές του αρνιού το Πάσχα: με αδιαφορία. Έστειλε τους νέους για Erasmus, σε ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, ώθησε άλλους να βρουν εργασία στο εξωτερικό (για να γλιτώσει από τους ανέργους), και ποτέ δεν νοιάστηκε ξανά για αυτούς — όπως βέβαια είχε κάνει και στο παρελθόν για όλους αυτούς που μετανάστευσαν στην Γερμανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία για μια χούφτα δολλάρια.
Η Ελλάδα. Μία χώρα που την ενδιαφέρουν δύο πράγματα κυρίως: να έχεις τελειώσει το στρατιωτικό σου, και να είσαι τίμιος προς το τίμιο(;) κράτος. Όλα τα άλλα τα έχει λύσει η χώρα που πρεσβεύει το λίκνο του πολιτισμού. Είναι τόσο μπροστά με αυτά τα δύο, που όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι σαν μαϊμούδες σε δέντρα.
Η Ελλάδα. Προσφέρει κλιματιστικά, σε ένα παρανάλωμα φωτιάς, κάθε καλοκαίρι — στην περίπτωση που το χάσατε πέρισυ, μην ανησυχείτε, θα έχουμε το show και φέτος. Προσφέρει ψέμματα, και ένδεια σε τιμές ευκαιρίας. Επίσης προσφέρει έναν κοινωνικό ιστό που οι αράχνες της προηγούμενης γενιάς εύκολα μπορούν να δηλητηριάσουν και να σκοτώσουν τα νεογνά τους, ήδη από τα πρώτα τους βήματα.
Η Ελλάδα κατά της Αμερικανοποιήσης, κατά του Γερμανικού ναζισμού, κατά του κοινωνικού διαχωρισμού. Η Ελλάδα με τα δημοτικά της γκέτο: Εξάρχεια, Βόρεια και Δυτικά προάστια, πρωτεύουσα κατά της υπόλοιπης χώρας, κ.ο.κ. Η Ελλάδα με τα μεγάλα της τα λόγια, και τους αχρείους κυβερνώντες υπανθρώπους, αυτο-εκλεγομένους λόγω της γενιάς τους.
“Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ” — αυτή είναι η πρόταση στο στόμα μας. Και δεν έχουμε άδικο. Κυνηγάμε τα ευρώ σαν αγριομπεκάτσες υπο εξαφάνιση στον Έβρο. Δεν έχει σημασία τι θα κάνουμε. Αρκούν άλλα 50 ευρώ. Και άλλα 50. Θα τα δώσει η γιαγιά; Τι έγινε με τον θείο στο νοσοκομείο; Δάνεισε μου και θα στα δώσω. Θέλω να πάω και ένα τριήμερο διακοπές. Σκατά! Έχουμε επέτειο και πρέπει να πάμε σε εστιατόριο. Που θα κάνουμε Χριστούγεννα; Στους δικούς σου ή στους δικούς μου; Και το Πάσχα; Σε 5 χρόνια παίρνω σύνταξη, μα δεν έχω ένσημα. Ήταν εκείνα τα λεφτά που έπερνα extra για να πληρώσουμε τις πάνες του παιδιού. Τι; Δεν έχεις όρεξη για sex; Ναι, και βέβαια έχω, απλά δεν ξέρω τι θα μου πει αύριο ο διευθυντής για την τρίμηνη συμβασή μου. Όλο άγχος είσαι, αμάν πια! Έλα να χαλαρώσουμε.
Και έτσι το ρίχνεις στα σουβλάκια. Για να καταπολέμησεις την σούβλα που τρυπάει καθημερινά το στομάχι σου, από τις ηλίθιες μαλακίες του κοινωνικού σου περιβάλλοντος, που δεν έχεις χρόνο να αλλάξεις. Και σου μένει μόνο ο ήλιος. Και οι 40 βαθμοί κελσίου.
Καλό σας βράδυ._
Αφού διάβασα τα τελευταία 10 άρθρα μου, αποφάνθηκα πως κατάντησα να γράφω σαν μαλάκας, και ούτε εγώ δεν μπορώ να με διαβάσω. Θες επαφή με την πραγματικότητα, θες οξεία αυτο-κριτική, θα σου πω την αλήθεια: με βαρέθηκα!
.. και έτσι ιδρύω την στήλη “Μου Είπες”. Την μορφή, και το περιέχομενο της στήλης το εμπνεύστηκα από την τελευταία μου κάθοδο στην Πατρίδα. Πέρασα τον Κέρβερο (τον supervisor), και ο Χάροντας (το αεροπλάνο) με μετέφερε στην Χώρα του Κάτω Κόσμου (Νότου) για να συναντήσω τις χαμένες ψυχές (λόγω απόστασης) οικογένειας και φίλων.
Αν κατέβεις λίγο πιο κάτω από τον Ομφαλό της Γης (Αθήνα), μπορείς να περάσεις τον Άδη, και να φτάσεις στον Παράδεισο. Εκεί πέρασα ένα πενθήμερο με ένα ουρί του παραδείσου. Επειδή είχα μόνο 2 οβολούς, έπρεπε να επιστρέψω σύντομα στο σύγχρονο νεκρομαντείο Αθηνών για να πάρω τους χρησμούς. Και τους πήρα. Και οι χρησμοί .. “Μου Είπαν.” Όπως σε κάθε νεκρομαντείο από αρχαιοτάτους χρόνους, ο ζητών τον χρησμό χρίζει ελάχιστης επικοινωνίας με τις χαμένες ψυχές, και η επικοινωνία είναι ως επί το πλείστον μονομερής. Δηλαδή, λες μία σύντομη ερώτηση, και κάθεσαι και ακούς για τρεις ώρες. Επαναλαμβάνεις, μεχρις ότου αισθανθείς πλήρης, ή εξουθενωμένος, whichever comes first — που λένε και οι βάρβαροι.
Και οι ψυχές “Μου Είπαν”. Μου είπαν πως δεν υπάρχει όνειρο, δεν υπάρχει αλλαγή, δεν υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, δεν υπάρχει φως στο τουνελ (σε αντίθεση με την γνωστή τηλεπαρουσιάστρια), δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχουν όνειρα (δις), πως όλα είναι δύσκολα, πως οι άλλοι φταίνε, πως το ένα δεν γίνεται, και το άλλο δεν μπορεί, πως μας είμαστε φερέφωνα, πως είμαστε χειραγωγημένοι, πως είμαστε μαλάκες, πως είμαστε κολλημένοι, πως δεν ζούμε, πως φταίνε οι παπάδες, πως φταίνε οι κυβερνήσεις, πως φταίνε οι γονείς, πως φταίνε οι παπούδες, και οι παπούδες των παπούδων, πως πέσανε οι τιμές των αυτοκινήτων, πως δεν υπάρχει ασφάλεια, πως έχει αυξηθεί η Ασφάλεια, πως έχει αυξηθεί το ΙΚΑ, και η φορολογία, πως η νεολαία παραπαίει, και πως οι μεσήλικες βάρεσαν ανεία πριν την ώρα τους.
Αυτά έλεγαν οι ψυχές, κάνοντας επικινδύνως αμφίβολη εποικοδομητική κοινωνική και προσωπική (αλλά όχι ατομική) κριτική καθώς ο ήλιος φώτιζε τον Άττικο ουρανό και πρόσφερε θερμοκρασίες των 30 βαθμών κελσίου. Οι λεμονιές, οι νερατζιές και τα νυχτολουλούδα ευχαριστημένες από το δώρο, κράταγαν το μυρωδικό ισο στο κελάηδημα των — επίσης ευχαριστημένων — πουλιών. Οι ψυχές συνέχιζαν να μιλούν για τα παραπάνω ακατάπαυστα, σιγοντάροντας τον Γκιώνη. Μέσα στο φάλτσο αυτής της παράταιρης αρμονίας, το ουρί απολάμβανε ανέγγιχτο τις ζωογόνες επιδράσεις της Άνοιξης σαν να ξαναζούσε τα Διονυσιακά Μυστήρια. Και ένα βράδυ, σε ένα ανύποπτο χωροχρονικό σημείο κάπου στα Νότια του λεκανοπεδίου, ενώ χαιρόμουν την συντροφιά με το ουρί, την αδελφή ψυχή, και ένα μπουκαλάκι ούζο, εξηγήθηκε εμπρός στα μάτια μου, η πεμπτουσία της σύγχρονης επικοινωνίας: “το Τίποτα.” Παραθέτω παράδειγμα:
Α: Καλά, πως το άντεξες αυτό τότε;
Β: Άσε ρε, μην μου το θυμίζεις.
Γ: Μην είσαι βλάκας
Β: Ρε, σου λέω άσε με, γιατί μου γυρίζουν τα λαμπάκια προς τα μέσα
Α: Πάντως, δεν το πήγες άσχημα
Β: Τι άσχημα ρε, λαμπόγυαλο θα τα είχα κάνει αμα δεν ..
Γ: Καλά, εσύ είσαι και νευρικός
Β: Αμά δεν ήταν ο άλλος, δεν ξέρω και εγώ τι θα είχε γίνει
Α: Ρε, και εγώ είχα τσιτώσει, αλλά δεν έπρεπε να μπεις έτσι
Β: Ε, πως. Δηλάδη και τι να έκανα; Να κάθομουν με σταυρωμένα χέρια; Ρε Γ. πες του, μπροστά δεν είσουν;
Γ: Έλα μωρέ τώρα, κάθεσαι και ασχολείσαι
Α: Γίνεται να μην ασχοληθεί; Εδώ μόνο που τα θυμάμαι και συφιλιάζομαι
Β: Γαμήσε τα ρε. Τι περάσα ..
Γ: Ευτυχώς που δεν κατέληξε σαν την άλλη φορά δεν λες;
Α: Τι; Με τους άλλους;
Γ: Ναι ρε, δεν θυμάσαι τι είχε γίνει;
Β: Ασε μωρέ με τους μαλάκες
Γ: Πάντως ίσως να μην αυτό το πρόβλημα
Α: Έλα μωρέ τώρα που δεν ήταν αυτό το πρόβλημα
Β: Παιδιά, εγώ είμαι ήρεμος, ήρεμος, αλλά ορισμένα πράγματα δεν τα μπορώ
Α: Κανονικά έπρεπε να τους είχαμε τσακίσει τα κόκκαλα με την μαλακία
Γ: Είσαι και έσυ όμως τσιτωμένος ε;
Β: Καλά κάνει ρε, δηλαδή εσύ είσαι χαλαρός με αυτά τα πράγματα;
Γ: Όχι, αλλά να ..
Α: Ε, τι να, και ξε-να. Ή το κάνεις, ή δεν το κάνεις
Β: Ευτυχως που ο έτσι είπε αυτό, ειδάλως θα κλαίγαμε πίτσουνια
…
όπως καταλαβαίνετε, η παραπάνω συζήτηση τρίων προσώπων μπορεί να συνεχιστεί επ’άπειρον. Για αυτό είναι η πεμπτουσία της σύγχρονης επικοινωνίας. Μπορείς να μιλάς για ώρες, χωρίς να λες τίποτα, χωρίς καν να νομίζεις πως επαναλαμβάνεσαι. Είναι η συζήτηση του Τίποτα. Την ακούμε, και την κάνουμε καθημερινά. Η Αχίλειος πτέρνα της είναι πως κανείς δεν ακούει τι λέει ο άλλος. Απλά θέλει να μιλήσει ο ίδιος, θέλει να μιλήσει γιατί θα σκάσει. Θέλει να μιλήσει για να αυτοεπιβεβαιωθεί. Για να επιβεβαιωθεί πως υπάρχει, πως είναι κάτι. Γιατί όλα γύρω του τον προστάζουν πως είναι τίποτα.
Την επόμενη φορά, να θυμηθώ να διακόπτω το Τίποτα, ακόμα και αν είμαι ήδη σε διακοπές.
Σήμερα παρευρέθηκα σε ένα διεθνικό δείπνο. Η αφορμή ήταν να δούμε πως περνάνε τις Κυριακές στην Γερμανία. Το φαγητό ήταν το παραδοσιακό γερμανικό πιάτο που σερβίρεται στα γερμανικά οικογενειακά τραπέζια κάθε Κυριακή. Συνίστατο από πατάτες πουρέ σε μορφή μπάλας, στης οποίας το κέντρο ήταν ένα τετράγωνο κομμάτακι (κρουτόν) χωριάτικο ψωμί ελαφρώς τηγανισμένο. Το γεύμα συνοδευόταν από κρέας στην κατσαρόλα με μανιτάρια, ή και κρασάτο και βραστό λάχανο. Ήταν άψογο.
Και ενώ τα παραπάνω φιγουράριζαν επί της τράπεζας προς τέρψη των παρευρισκομένων, η βιοποικίλοτητα περί αυτής ήταν ιδιαίτερως αυξημένη: ένα ζευγάρι Αμερικάνων, ένας Άγγλος, ένας Ολλανδό-Νεο Ζηλανδός, μία Ουκρανή, μία Κινέζα, ένας Έλληνας (εγώ), και βεβαίως η Γερμανίδα οικοδέσποινα. Ίσως να σας κάνει αρχή από ανέκδοτο, αλλά η παραπάνω σύσταση εκτός του Αμερικανικού και Αγγλικού μέρους έχει επιδείξει ανώτερη λειτουργικότητα και αυξημένη απόδοση στην κλίμακα του “περνάμε καλά.” Ιστορίες από την κάθε χώρα, από ταξίδια που έχει κάνει ο καθένας, και πολιτισμικές διαφορές με την κατάλληλη ποσότητα μπύρας καταλήγουν αρκετές φορές σε γέλια και πειράγματα που ενισχύουν το δέσιμο της ομάδας, αν και ίσως κάποιες φορές παρατραβάνε λίγο στο “η ομάδα είναι για δέσιμο.”
Η προσθήκη των εθνικοτήτων ΑΑ άλλαξε όμως την δυναμική. Οι συζητήσεις από ανάλαφρες και με λίγη δόση πειράγματος πήραν μία τροπή σοβαροφανή, όπως μιλάνε οι “μεγάλοι.” Τα κλισέ πήγαιναν και ερχόντουσαν, οι κοινοτοπίες σιγοντάριζαν, και από κάποιο σημείο και μετά ούτε το πρωτοκόλλο του φαγητού-ποτού-καφέ-γλυκού-επιτράπεζιου δεν μπόρεσε να σώσει την κατάσταση. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ τις συζητήσεις επί του γενικού και αορίστου. Προτιμώ τις συζητήσεις που περιέχουν μια προσωπική κατάθεση: μία ιστορία, μία εμπειρία, ένα συναίσθημα, ένα κάτι. Ειδάλλως αισθάνομαι πως χάνω τον χρόνο μου.
Εντελώς τυχαία, το πρωινό της ίδιας μέρας, ο αδελφός Δημήτρης μου έστειλε ένα καταπληκτικό link για δω την πραγματική μου ηλικία. Στο τεστ βγήκα πως είμαι 16.4 χρονών και πως θα ζήσω εως τα 86 μου. Δεν είναι άσχημα για πρόβλεψη για ένα σύστημα που έχει φτιαχτεί από ανθρώπους που νομίζουν πως το όριο της ανθρώπινης ζωής είναι τα 100 χρόνια μάξιμουμ.
Καθώς έφευγα από το δείπνο θυμήθηκα πως η σελίδα αποφάνθηκε πως είμαι 16.4 χρονών, και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου. Γιατί πραγματικά, αν ρωτήσεις ένα παιδί 16 χρονών πως περνάει στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια, θα σου πει πως είναι βαρετά μέχρι αηδίας γιατί οι μεγάλοι συζητάνε όλα αυτά τα χαζά, ανούσια και βαρετά πράγματα. Και έτσι, χώνεται στο Nintendo του μέχρι να γυρίσει σπίτι και να ηρεμήσουν τα αυτιά του.
Έτσι και εγώ σκεφτόμουν σήμερα: αχ, και να είχα ένα Nintendo. Για καλή μου τύχη, ένα Κινέζικο Σκάκι βρέθηκε στο διάβα μου και χάθηκα σε μία παρτίδα με την κοπέλα από την Κίνα. Παίζαμε χωρίς να μιλάμε, συγκεντρωμένη στην παρτίδα ..
Αυτή η λυρικότητα των ραδιοφωνικών παρουσιαστών είναι το κάτι άλλο. Μιλούν για πονεμένους άνθρωπους, γεμάτους συναισθήματα που η ζωή τους έφερε αλλιώς, ανήμπορους να κάνουν μπρος ή πίσω, εγκλωβισμένους σε ένα παρόν βεβαρυμένου παρελθόντος, και μέλλοντος εκλείποντος. Η μουσική υπόκρουση των εκπομπών εννοείται πως υποστηρίζουν και επικροτούν τα του παρουσιαστή λελαλημένα.
Οι εκφωνητές θα σας πουν πως αισθάνεστε, και θα κάνουν αναφόρα στο πως αισθάνονται όλες οι κοινωνικές τάξεις, αφενός επειδή είναι ουμανιστές, αφετέρου ώστε να πιάσουν όση περισσότερη ακροαματικότητα γίνεται. Από φυλακισμένους, και ταξιτζήδες, 16 άρηδες στο peak της εφηβείας, αναρχικούς, πολιτικούς και σερβιτόρους, οι εκφωνητές σερβίρουν όλα τα κοινωνικά στρώματα με ένα “ανθρώπινο” πρόσωπο, πασπαλισμένο με κατανόηση και ευλαβικότητα στα προβλήματα του σύγχρονου Έλληνα. Πάραδοξο: το 1920, και το 2000 ο ‘Ελληνας είχε και έχει ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Πρόβληματα σχέσεων, μηδενικά λεφτά, μη αναγνώριση των δεξιοτήτων του, αβέβαιο μέλλον και την “ταβέρνα”, το “καπηλειό”, το “μπαράκι”, όπου θα ξεροστάλιαζε με τις ώρες και θα άφηνε το λειψό του παραδάκι για να ξεχάσει τα παραπάνω, ώστε την άλλη μέρα να είναι έτοιμος να φάει την μούτζα και από το άλλο μάγουλο.
Με συντροφιά του τους αντιστοίχους Έλληνες που γράφουν στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και προ πάντων συνυπάρχουν στον κοινωνικό του περίγυρο, ο Έλληνας χτυπάει το κεφάλι του στους τέσσερεις τοίχους της ζωής, και όταν τελικά τους σπάει αναφωνεί: “Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”. Εγκλωβισμένος στις δοξασίες του λαού του[0], σηκώνει τα χέρια ψηλά, και παρ΄ ό,τι πολεμά με νύχια και με δόντια, η κούραση επέρχεται μερικά χρόνια αργότερα για να καταλήξει να αναπαύεται στις πικροδάφνες του καναπέ του και να δει την ζωή καλωπισμένη μέσα από τηλεοπτική σειρά.
Ένας φίλος, μου είχε πει πριν δυο χρόνια αρκετά εύστοχα: “Ο ήλιος και η θάλασσα είναι πολύ ακριβά αξεσουάρ.” – Φάουστ μου θυμίζει λίγο τώρα που το ξανασκέφτομαι ..
[0] πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και πως ο ένας δεν φέρνει την αλλαγή.
Δικαίωμα 1ο: Έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε μόνοι μας τις πράξεις μας, τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις συνέπειες τους.
Δικαίωμα 2ο: Έχουμε το δικαίωμα να μην δικαιολογούμε ούτε να απολογούμαστε για την συμπεριφορά μας.
Δικαίωμα 3ο: Έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε οι ίδιοι αν είμαστε υπεύθυνοι να βρίσκουμε λύσεις για τα προβλήματα των άλλων.
Δικαίωμα 4ο: Έχουμε το δικαίωμα να αλλάζουμε γνώμη.
Δικαίωμα 5ο: Έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη και να είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτά.
Δικαίωμα 6ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Δεν ξέρω”
Δικαίωμα 7ο: Έχουμε δικαίωμα να μην επηρεαζόμαστε από την καλή θέληση των άλλων, προτού συνεργαστούμε μαζί τους.
Δικαίωμα 8ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Δεν καταλαβαίνω”
Δικαίωμα 9ο: Έχουμε δικαίωμα να μην είμαστε λογικοί όταν παίρνουμε αποφάσεις.
Δικαίωμα 10ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Αδιαφορώ, δεν με νοιάζει”
Έχουμε το δικαίωμα να μην είμαστε τελειοι! – Έριχ Φρόμ
Recent Comments