Archive for the 'Δοκιμιάζουσες' Category

Πάρτε τα μπογαλάκια σας και σε άλλο μαχαλά. Ο καλυτερος δε μαχαλάς που μπορείτε να βρεθείτε είναι ο μα(σ)χαλάς των κοντίνων σας ανθρώπων. Όχι αυτών που έχετε ανάγκη να συναναστρέφεστε και να έχετε σχέσεις (ναι, οι γκόμενοι/ες  εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία) , αλλά αυτών που είναι πραγματικά κοντινοί σας ακόμη και όταν οι αποστάσεις που σας χωρίζουν είναι μερικές δεκάδες/χιλιάδες χιλιόμετρα.

Με το κλείσιμο του Δεκέμβρη και το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 ή κάπου ‘κει Δεκεμβρίου, η χειμερινή ενδοσκόπηση λαμβάνει τέλος, και προχωράμε –επιτέλους– μπροστά. Νέα δύναμη, κινητικότητα, και ζωή ξεκινάει από τις 21 Δεκέμβρη. Αυτή είναι η Πρωτοχρονιά. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς περιτύλιγμα. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές, κτλ, είναι η γιορτή του χειμερινού ηλιοστασίου, η χαρά της αλλαγής και η απαρχή της ζωής. Γιατί ο Ήλιος είναι Ζωή.

Τώρα, τι πρέπει να κάνετε. Γράψτε τα όλα στ’αρχίδια σας. Αυτό κυρίως. Εαν δεν τα έχετε ήδη γράψει δηλαδή. Πάρτε βαθιές αναπνοές, χαλαρώστε, και ετοιμαστείτε να δεχτείτε το κύμα ενέργειας που ετοιμάζεται για εσάς καθώς η μέρα μεγαλώνει. Δεχτείτε το αρχικά παθητικά, και ξεκινήστε να γίνεστε ένα με αυτό μέχρι να ενεργοποιηθείτε και να εκσενδονιστείτε όσο πιο μακρύα στους στόχους σας κατά τα μέσα Απρίλη/Μάη. Το καλοκαίρι χαλαρώστε. Τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη αποστασιοποιηθείτε, τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη ενδοσκοπηθείτε. Τον Γενάρη γιορτάστε, τον Φλεβάρη γουργουρίστε, τον Μάρτη τσιτώστε, τον Απρίλη χτυπήστε το χέρι στο τραπέζι, τον Μάη δώστε την γροθιά στο μαχαίρι, τον Ιούνη απολαύστε του καρπούς των κόπων σας. Τον Ιούλη απολαύστε, και τον Αύγουστο αφεθείτε στην ραθυμία της ζέστης. Και ο κύκλος επαναλαμβάνεται .. Και η σπείρα εξελίσσεται .. Μαζί με αυτή και εμείς ..

Καλή αιωνιότητα να έχουμε ..

.. γιατί μου φαίνεται πως όλα είναι ένα ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΨΕΜΜΑ!

Περισσότερο από ποτέ, έχω την εντύπωση πως αυτός ο κόσμος που ζούμε και βιώνουμε είναι ένα σύνολο συμβάσεων που η Ανθρωπότητα αποφάσισε, και αργότερα έχασε και ξέχασε, έχεσε και ξέχεσε.

Μήπως ο αισθητός κόσμος δεν υπάρχει; Μήπως ο αισθητός και αντιληπτός κόσμος είναι απλά ένα σημείο τομής όλων των κόσμων που μπορούν να αντιληφθούν όλοι άνθρωποι και ώστε να συνεβρίσκονται κλειδώθηκαν σε αυτόν;

Μήπως αυτο-προγραμματιζόμαστε λόγω της σύμβασης πως θα πεθάνουμε; Μήπως εαν δεν γνωρίζαμε τον θάνατο, δεν πεθαίναμε; Μήπως αυτο-προγραμματιζόμαστε να ζήσουμε όπως ζούμε ώστε να συντελέσουμε τον ρόλο μας στο παγκόσμιο σύστημα, και η ισορροπία να διατηρηθεί;

Για ποιό λόγο να διατηρηθεί η ισορροπία; Να μία καλή ερώτηση. Για να μην ενοχληθεί η Ανθρωπότητα! Πρέπει να είμαστε καλοί ώστε το σύστημα να μην διαταραχθεί. Γιατί οι αλλαγές ήταν πάντα ο μεγάλος φόβος της Ανθρωπότητας. Η αλλαγή είναι κακή και έχει περάσει μάλλον στα μύχια της ψυχής μας. Ο Θάνατος είναι μία αλλαγή, η Γένεση είναι μία άλλη. Όταν οι Πρωτοπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο ήταν μία αλλαγή, η οποία ακολουθήθηκε από θάνατο και σκληρή εργασία. Οποιαδήποτε αλλαγή έχει συνδεθεί με πόνο. Οποιαδήποτε επανάσταση με αίμα.

Όσο και αν έχουμε προοδεύσει ως σύνολο, συνεχίζουμε να κάνουμε παιδικές αντιστοιχίες και να ζούμε μέσα σε αυτές. Ο λόγος; Ίσως απλός: οκνηρία. Κυρίως πνευματική. Λέμε και πιστεύουμε πως έχουμε ξεπεράσει την μαγικοκρατική περίοδο που χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία, αλλά η αλήθεια είναι πως το έχουμε κάνει μόνο επιφανειακά, η ίδια μαγικοκρατική αντίληψη ορίζει τις ζωές μας μέχρι να πεθάνουμε ανεξαρτήτως ηλικίας.

Και μιας που φτάσαμε στο θέμα της ηλικίας: Γιατί πρέπει να μετράμε την ηλικία μας; Γιατί πρέπει να μετράμε τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια; Είναι ενδιαφέροντες υπολογισμοί για την αστρονομία και τις επιστήμες, αλλά μάλλον αντωφέλιμοι για τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο μοναδικός λόγος για να μετράς κάτι είναι για να κάνεις κάτι στο μέλλον, ή για να παρατηρείς το παρελθόν. Η μέτρηση διχοτομεί τον χρόνο και ορίζει την στιγμή. Η έννοια της στιγμής δημιουργεί άγχος για ύπαρξη και μάλιστα στιγμιαία. Μεταφέροντας το συνεχές φάσμα των οργανικών όντων στο διακριτό φάσμα των ανοργάνων (πολλαπλές στιγμές ορίζουν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες και τον χρόνο), αφαιρείται αυτόματα η δυνατότητα της ύπαρξης, καθώς αυτή δεν ορίζεται διακριτά για τα οργανικά όντα. Αποτέλεσμα: Κατάθλιψη.

Ένας άλλος καλός λόγος για να μετράς κάτι είναι γιατί περιμένεις κάτι να συμβεί: είτε να συναντηθείς με κάποιον, ή με κάτι (π.χ. να κερδίσεις το λότο, να σε πάρουν για δουλειά, να πάρεις σύνταξη, να πεθάνεις). Η σημαντική λέξη είναι η συνάντηση, που όπως ανέφερα και παραπάνω, αυτή ήταν και ο κύριως λόγος που οι άνθρωποι επέλεξαν αυτόν τον κόσμο: για να συναντώνται. Για να έχουν την αίσθηση του ανήκειν.

Αυτός ο κόσμος δεν διαφέρει και πάρα πολύ από έναν όμιλο ξιφασκίας, όμιλο κυνηγιού, ή όμιλο υπολογιστάριων, που συναντώνται κάθε τρεις και λίγο όμοιοι μεταξύ ομοίων για να ανταλλάξουν ιδέες και κοινά ενδιαφέροντα. Αλλά αυτό δεν πάει πουθενά. Απλά είναι μεταξύ τους και την βρίσκουν γιατί μιλάνε για θέματα που τους ενδιαφέρουν. Αυτό δεν σημαίνει πως μαθαίνουν κάτι καινούργιο ή βγαίνουν από προσωπικά τέλματα. Και πραγματικά πιστέψτε με, δεν έχει σημασία ο τύπος του ομίλου. Για παράδειγμα, μπορείτε να πάρετε έναν όμιλο αλληλο-βοήθειας ή ψυχοθεραπείας και ανάλυσης. Όσο δεν υπάρχει έστω και ένα μέλος της όμαδας που να έχει μη-ιδιοτελή κίνητρα, η ομάδα θα συνεχίσει να γυρίζει γύρω-γύρω από την ουρά της και να επαναλαβάνει τα ίδια και τα ίδια, ενώ τα μέλη της θα πιστεύουν για τους εαυτούς τους πως γίνονται όλο και καλύτερα ενώ στην ουσία θα παραμένουν στάσιμα. Ο λόγος: όλα τα μέλη έχουν ιδιοτελή κίνητρα και πιάνονται από την όμαδα για να αποδείξουν στο σύνολο εκτός ομάδας πως είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να επιφέρει την αλλαγή στο άτομο, διότι αν γινόταν αυτό, το άτομο δεν θα χρειαζόταν άλλο την ομάδα και θα επέστρεφε στο σύνολο – απο το οποίο ήθελε αρχικά να διαχωριστεί.

Ως πιστός οπαδός του Κακού Βεζύρη και του Ιζνογκούντ (πότε δεν τους έχω δει ή διαβάσει, αλλά χάρη του ποστ, πρέπει να αναφερθουν σαν ονόματα, για να μπούμε στο Πνεύμα – και όχι της εποχής) επιτέλους, ενδιαφέρθηκα για όλες αύτες τις πεθαμένες γλώσσες που υπήρξαν ανα την Ιστορία.

Η αρχή ήταν ένα βιβλίο που αγόρασα (Θέοι, Τάφοι και Σοφοί), μία εκπληκτική (υπάρχουν και αμφιβολίες επί του επιθέτου) έκδοση του 1949, που με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγείται όλες τις ως τότε ανακαλύψεις τις Αρχαιολογίας. Κανονικά θα έβαζα και το πρόθεμα Επιστήμης, αλλά θα είμουν υποχρεωμένος μετά να βάλω και το Αρχαιοκαπηλίας, και θέλω να είμαι ευγενικός και δεν το έκανα.

Η Αρχαιολογία ξεκίνησε από τους Αρχαιοκάπηλους λοιπόν. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, κοντολογίς, και κρίμα που ανεβάζουν τόσο τις πουτάνες και λένε πως είναι το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Δεν τους αδικώ, κάπως πρέπει να τις ανεβάσουν και αυτές. Τι θα λένε στο recruitment οι νταβατζήδες στα 14άχρονα Ρωσσιδάκια με τα κοτσιδάκια (κάνει και ρίμα). Τέλος πάντων, επί του θέματος. Η Αρχαιοκαπηλία ξεκίνησε επί Αρχαίας Αιγύπτου, όπου οι Φαραώ χτίζαν τις Πυραμίδες για να χαλαρώσει επίτελους το Κα τους (η ψυχή στα δικά τους λόγια) και μετά πηγαίνανε οι γάτες οι άλλοι και τις ανοίγανε και ξαφρίζανε τα πάντα (πολλές φορές με κολπάκια που τους έλεγαν αυτοί που τις έφτιαχναν). Μετά, όταν μαθαίνανε οι ιερείς (που κατά μεγάλο μέρος αυτοί κρατάγαν την κουτάλα της μοιρασιάς από τις επιδρομες στις Πυραμίδες, αλλά το παίζανε πάπιες) πως ετοιμαζόντουσαν για επιδρομή οι “κακοί”, πηγαίνανε πρώτοι αυτοί, φορτώνανε την σαρκοφάγο στους δούλους (δεν είχαν Ντάτσουν τότε) και την πηγαίνανε σε άλλη Πυραμίδα. Πήγαινε-φέρε, φέρε-πήγαινε, τελικά τις μαντρώσανε σε κάτι μαζικούς τάφους όπου βρήκανε οι απόγονοι των “Αρχαίων Αρχαιολόγων” (aka Επιστήμονες του 1800-1900) ίσαμε και 16 μούμιες! Τι λε ρε παιδί μου! Τέλος πάντων, βλακείες.

Επί των σημαντικών τώρα..

Πολλοί λένε πως τα Ιερογλυφικά κρύβουν 3 επίπεδα γνώσης. Παπάρια! 3 ήταν οι διαφορετικές διάλεκτοι, οι οποίες αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και παράλογο να δημιουργηθούν αν υπολογίσεις πως μιλάμε για μία περίοδο περίπου 2-2.5 χιλιετηρίδων. Εδώ μόνο σε ένα χρόνο βάλανε τουλάχιστον 500 νέες λέξεις στα Αγγλικά (Oxford Dictionary) για να συνεονούνται με αυτούς που μιλάνε την σλάνγκ (μη χέσω..), οι Αιγύπτιοι δεν φέρνανε την γλώσσα τούμπα σε 2.500 χρόνια; Τέλος πάντων (πάλι), τα 3 επίπεδα είτο:

1. Τα Ιερογλυφικά (ως φαίνονται στις Πυραμίδες)
2. Τα Ιερατικά (απλοποιημένα Ιερογλυφικά, πιο σκετσίδικα συμβολάκια, όχι τόσο λεπτοδουλειά, μία αφηρημάδα, τέλος πάντων για τα δικαστήρια και τις μετρήσεις τους, τους βόλευαν. Καμία 5έτια τουλάχιστον σε έπερνε για να γίνεις γραφιάς στα Ιερατικά, και αμα είσουνα καλός πήγαινες μετά να μάθεις τα Ιερογλυφικά)
3. Η Δημοτική (απλοποιημένα Ιερατικά, για ακόμη πιο γρήγορο γράψιμο και πιο αστραφτερο σφουγγάρισμα)

Μετά την Δημοτική, ήρθε ο Μεγα Αλέξανδρος και τους φόρεσε τα Ελληνικά. Επειδή οι Αιγύπτιοι θέλανε να πουλάνε τα προϊόντα τους και στους νεοφερμένους Έλληνες, ξεκόψανε από την Δημοτική και ξεκίνησαν να γράφουν την πραμάτια που είχαν στους πάγκους τους στα Ελληνικά. Κάποιοι ήχοι δεν υπήρχαν, κάτι φθόγγοι δεν κολούσαν, δώσανε, πήρανε, τελικά τσόνταρανε και κάτι δικά τους γράμματα (για την Πατρίδα ρε γαμώτο), και έτσι εγένετω τα Κοπτικά.

Μία μικρή παρένθεση βέβαια, οι Έλληνες πήραν το Αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι επείδη ήταν ταξιδιάρες ψυχές, είχαν πρώτα πεταχτεί μέχρι την Αίγυπτο και το είχαν ξεπατικώσει. Το πήραν μετά οι Έλληνες από τους Φοίνικες (όπως το είχαν κάνει αυτοί), δεν τους άρεσε επειδή γράφανε λέει μόνο τα σύμφωνα, και πρόσθεσαν και τα φωνήεντα. Κάνανε και κάτι άλλες μικροαλλαγές – που δεν τις έχω ανακαλύψει ακόμη – και να ‘σου οι δικοί σου με 16α-βάλβιδη Αλφάβητο, με τριπλά καρμπυρατερ, διπλά πηρούνια, εξατμίσεις σέμπρινκ, να κρατάει στην Τουρκοκρατία[1] και δεν συμμαζεύεται.

Δόξα να’χει ο Μεγα Αλέξανδρος, ο Σομπολλιόν (Chompollion) και το κουμπαράκι του Αλέξη (ναι, του Μέγα) ο Πτολεμαίος που βάλανε (πληθυντικός ευγενίας, ο Πτολεμαίος τα έβαλε) τα παιδιά τότε στο ιερατείο και σκαλίσανε την Πέτρα της Ροζέττας, όπου έγραφε τα καλύτερα για τον Πτολεμαίο, στα Ιερατικά, στην Δημοτική και στα Κοπτικά (νομίζω για τα Ιερατικά, μπορεί να ήταν και Ιερογλυφικά). Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Αίγυπτο και έτσι μπήκε ο Πτολεμαίος στην εξουσία, για αυτό πάει η Δόξα σε αυτόν. Την μεγαλύτερη Δόξα βέβαια πρέπει να την πάρει ο Σομπολλιόν που ξεστραβώθηκε επί σαρακονταετίας το παιδί επί εποχή Μέγα Ναπολέοντα για να κάνει την αποκρυπτογράφηση!

Τέλος (και όχι πάντων αυτή την φορά), – όχι πως δεν έχει γραφτεί, αλλά έτσι για να αυξήσω την εντροπία στο Google – τα Ιερογλυφικά όπως ακόμη και σύγχρονες γλώσσες όπως τα Αραβικά και Εβραϊκά, δεν χρησιμοποιούν φωνήεντα, παρά μόνον σύμφωνα, και άντε βάζουν και τα μακρά φωνήεντα (αα, οο, εε, κλπ). Ο τρόπος που γραφόντουσαν – λένε – δεν ήταν πως κάθε σύμβολο ήταν κάτι ξεχωριστό σαν τα δικά μας τα γράμματα, αλλά ήταν σαν να έβαζες σύμβολα δίπλα το ένα δίπλα στο άλλο, και οι ήχοι τους τελικά σχημάτιζαν την λέξη. Όπως όταν γράφουμε I -καρδιά- NY και διαβάζουμε (I love New York) – μόνο εδώ ήταν μόνο η καρδιά σύμβολο, γενικεύστε το, ανοίξτε το μυαλό σας, πετάξτε! Βέβαια, οι ηχοί τους – πάλι λένε – πως έχουν χαθεί..

Διαβάζω τώρα ένα από τα Βιβλία των Νεκρών, τον Πάπυρο του Άνι. Καταπληκτικό μέχρι ώρας, και καταλαβαίνω μόνο τα μισά των μισών, ω! μισά! Έχει τον πάπυρο στα Ιερογλυφικά, και από κάτω μετάφραση στα Αγγλικά. Πήρα και βιβλίο για να μάθω να διαβάζω Ιερογλυφικά, αλλά είμαι σε αρχάρια επίπεδα ακόμη! (show off)

Αναρωτιέμαι, πως θα ήταν αν η μετάφραση των ιερογλυφικών δεν είχε γίνει στα Αγγλικά, αλλά στα Ελληνικά;

[1] Πάει καιρός πιά, και ξέχασα την υποσημείωση! Ζητώ συγγνώμη από το αναγνωστικό κοινό!