Είμαι αυτή την στιγμή στο αμφιθέατρο και κάνω επιτήρηση. Είναι κανονικό, αμφιθεατρικό αμφιθέατρο, και όχι απλή αίθουσα. Είναι μια πλαγιά από πρωτοετείς φοιτητές, που ίσως να εξετάζονται πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο. Η αίσθηση είναι εξωπραγματική. Είναι σαν να συνδέεσαι με όταν εσύ έδινες για πρώτη φορά το πρώτο σου μάθημα στην Σχολή. Τα πρόσωπά τους αν και προβληματισμένα, είναι φρέσκα και τα μάτια τους λάμπουν. Απ΄όλα τα είδη έχει ο μπαχτσές: emo, φυτουκλάκια, περισσότερο και λιγότερο γκόμενες, “τα τρία φιλαράκια”, μεταλάδες, κ.ο.κ.
Αυτή η δυνατή έλξη της αναζωογοννησης που ασκούν “τα νιάτα στα έδρανα” είναι τόση, που μπορώ να καταλάβω απόλυτα πια όλους τους καθηγητές που έμειναν καθηγητές για μια ολόκληρη ζωή. (όπως επίσης μπορώ να καταλάβω και εκείνους που παντρέυτηκαν φοιτήτριές τους με 20 χρόνια διαφορά) 
Και η νέα-ελληνική οικογένεια, ποζάρει. Σε άκρατο αποικιακό στυλ ως ηλικιωμένος με ακράτεια, ποζάρει κάτω από ανταριασμένες θάλασσες, τυφώνες στους ουρανούς, και πλοία δυνατά, πεπεισμένα και ταγμένα στον σκόπο για την Γή της Επαγγελίας. Η Χριστιανική οικογένεια ενωμένη, δυνατή, αγαπημένη όσο ποτέ, βρίσκεται στον βυθό ενός κόσμου που αλλάζει, μιας θάλασσας που μαίνεται. Το δίπολο ξεχωρίζει ακριβώς στην κάθετο που ορίζει η θέληση του καπετάτανιου. Τα πετσετάκια πίσω φόντο δεξία, να ψιθυρίζουν υπαγορεύοντας την Δεξία τετραπληγική Παράδοση του χθές, και το φιλότιμο που πουλιέται για ένα πιάτο ρεβυθάδα με μία τζούρα από “Και η Παναγιά Μαζί Σου.” Το φωτιστικό ευτυχώς λειτουργεί σαν ηχείο από γέλιο του Κωνσταντάρα, ενώ όλο το σετ γλυστράει νωχελικά προς στους Δέκα Μικρούς Μήτσους. Το ζευγάρι του πάθους στα κόκκινα αν και κρατιέται δυνατά. τείνει και αυτό να υποκύψει στην Μαφία της Μονοπυρηνικής Οικογένειας. Τα ψεύτικα λουλούδια στο κέντρο διανθίζουν το ρεαλιστικό σουρρεάλ των χαμογέλων, ενώ οι αθάνατοι πρόγονοι αποθανατίζουν την (στιγμή στην) αιωνιότητα.
Recent Comments