Υπάρχουν πόλεμοι που καλύτερα να μην συμμετέχεις. Το λέει και ο Πολεμιστής του Φωτός. Αυτοί οι πόλεμοι σε βάζουν στην μέση, και σου ρίχνουν όλοι. Δύο επιλογές έχεις, είτε γιγαντώνεσαι, και τους ρίχνεις μία και τους κατατροπώνεις με το Θείο Χέρι του Σίβα, είτε κουβαριάζεσαι και πεθαίνεις. Διαλέγεις και παίρνεις.
Και αν τα παραπάνω φαίνονται φιλοσοφικά, δεν είναι καθόλου. Αυτοί είναι οι πόλεμοι της διπλής ζωής της Βερόνικας. Είναι οι πολιτισμικοί, εσωτερικοί και ατομικοί πόλεμοι που ακολουθούν την Παγκοσμιοποίηση. Είναι το νέο φρούτο της πτώσης των συνόρων, της ευκολίας της μετακίνησης, της ελευθερίας βούλησης, των επιλογών. Κοντολογείς, είναι η μετενσάρκωση της κατά βούληση μετανάστευσης, γνωστή και ως κοινωνικός αυτο-εξορισμός.
Όταν άνοιξαν τα σύνορα για την Ευρώπη, μάλλον πολύ λίγες χώρες είχαν προετοιμάσει τους πολίτες τους για αυτό που θα συνέβαινε. Σίγουρα η Ελλάδα δεν ήταν μία από αυτές. Η Ελλάδα αντιμετώπισε την Παγκοσμιοποιήση όπως όταν ανεβαίνουν οι τιμές του αρνιού το Πάσχα: με αδιαφορία. Έστειλε τους νέους για Erasmus, σε ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, ώθησε άλλους να βρουν εργασία στο εξωτερικό (για να γλιτώσει από τους ανέργους), και ποτέ δεν νοιάστηκε ξανά για αυτούς — όπως βέβαια είχε κάνει και στο παρελθόν για όλους αυτούς που μετανάστευσαν στην Γερμανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία για μια χούφτα δολλάρια.
Η Ελλάδα. Μία χώρα που την ενδιαφέρουν δύο πράγματα κυρίως: να έχεις τελειώσει το στρατιωτικό σου, και να είσαι τίμιος προς το τίμιο(;) κράτος. Όλα τα άλλα τα έχει λύσει η χώρα που πρεσβεύει το λίκνο του πολιτισμού. Είναι τόσο μπροστά με αυτά τα δύο, που όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι σαν μαϊμούδες σε δέντρα.
Η Ελλάδα. Προσφέρει κλιματιστικά, σε ένα παρανάλωμα φωτιάς, κάθε καλοκαίρι — στην περίπτωση που το χάσατε πέρισυ, μην ανησυχείτε, θα έχουμε το show και φέτος. Προσφέρει ψέμματα, και ένδεια σε τιμές ευκαιρίας. Επίσης προσφέρει έναν κοινωνικό ιστό που οι αράχνες της προηγούμενης γενιάς εύκολα μπορούν να δηλητηριάσουν και να σκοτώσουν τα νεογνά τους, ήδη από τα πρώτα τους βήματα.
Η Ελλάδα κατά της Αμερικανοποιήσης, κατά του Γερμανικού ναζισμού, κατά του κοινωνικού διαχωρισμού. Η Ελλάδα με τα δημοτικά της γκέτο: Εξάρχεια, Βόρεια και Δυτικά προάστια, πρωτεύουσα κατά της υπόλοιπης χώρας, κ.ο.κ. Η Ελλάδα με τα μεγάλα της τα λόγια, και τους αχρείους κυβερνώντες υπανθρώπους, αυτο-εκλεγομένους λόγω της γενιάς τους.
“Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ” — αυτή είναι η πρόταση στο στόμα μας. Και δεν έχουμε άδικο. Κυνηγάμε τα ευρώ σαν αγριομπεκάτσες υπο εξαφάνιση στον Έβρο. Δεν έχει σημασία τι θα κάνουμε. Αρκούν άλλα 50 ευρώ. Και άλλα 50. Θα τα δώσει η γιαγιά; Τι έγινε με τον θείο στο νοσοκομείο; Δάνεισε μου και θα στα δώσω. Θέλω να πάω και ένα τριήμερο διακοπές. Σκατά! Έχουμε επέτειο και πρέπει να πάμε σε εστιατόριο. Που θα κάνουμε Χριστούγεννα; Στους δικούς σου ή στους δικούς μου; Και το Πάσχα; Σε 5 χρόνια παίρνω σύνταξη, μα δεν έχω ένσημα. Ήταν εκείνα τα λεφτά που έπερνα extra για να πληρώσουμε τις πάνες του παιδιού. Τι; Δεν έχεις όρεξη για sex; Ναι, και βέβαια έχω, απλά δεν ξέρω τι θα μου πει αύριο ο διευθυντής για την τρίμηνη συμβασή μου. Όλο άγχος είσαι, αμάν πια! Έλα να χαλαρώσουμε.
Και έτσι το ρίχνεις στα σουβλάκια. Για να καταπολέμησεις την σούβλα που τρυπάει καθημερινά το στομάχι σου, από τις ηλίθιες μαλακίες του κοινωνικού σου περιβάλλοντος, που δεν έχεις χρόνο να αλλάξεις. Και σου μένει μόνο ο ήλιος. Και οι 40 βαθμοί κελσίου.
Καλό σας βράδυ._
Recent Comments