Σήμερα παρευρέθηκα σε ένα διεθνικό δείπνο. Η αφορμή ήταν να δούμε πως περνάνε τις Κυριακές στην Γερμανία. Το φαγητό ήταν το παραδοσιακό γερμανικό πιάτο που σερβίρεται στα γερμανικά οικογενειακά τραπέζια κάθε Κυριακή. Συνίστατο από πατάτες πουρέ σε μορφή μπάλας, στης οποίας το κέντρο ήταν ένα τετράγωνο κομμάτακι (κρουτόν) χωριάτικο ψωμί ελαφρώς τηγανισμένο. Το γεύμα συνοδευόταν από κρέας στην κατσαρόλα με μανιτάρια, ή και κρασάτο και βραστό λάχανο. Ήταν άψογο.
Και ενώ τα παραπάνω φιγουράριζαν επί της τράπεζας προς τέρψη των παρευρισκομένων, η βιοποικίλοτητα περί αυτής ήταν ιδιαίτερως αυξημένη: ένα ζευγάρι Αμερικάνων, ένας Άγγλος, ένας Ολλανδό-Νεο Ζηλανδός, μία Ουκρανή, μία Κινέζα, ένας Έλληνας (εγώ), και βεβαίως η Γερμανίδα οικοδέσποινα. Ίσως να σας κάνει αρχή από ανέκδοτο, αλλά η παραπάνω σύσταση εκτός του Αμερικανικού και Αγγλικού μέρους έχει επιδείξει ανώτερη λειτουργικότητα και αυξημένη απόδοση στην κλίμακα του “περνάμε καλά.” Ιστορίες από την κάθε χώρα, από ταξίδια που έχει κάνει ο καθένας, και πολιτισμικές διαφορές με την κατάλληλη ποσότητα μπύρας καταλήγουν αρκετές φορές σε γέλια και πειράγματα που ενισχύουν το δέσιμο της ομάδας, αν και ίσως κάποιες φορές παρατραβάνε λίγο στο “η ομάδα είναι για δέσιμο.”
Η προσθήκη των εθνικοτήτων ΑΑ άλλαξε όμως την δυναμική. Οι συζητήσεις από ανάλαφρες και με λίγη δόση πειράγματος πήραν μία τροπή σοβαροφανή, όπως μιλάνε οι “μεγάλοι.” Τα κλισέ πήγαιναν και ερχόντουσαν, οι κοινοτοπίες σιγοντάριζαν, και από κάποιο σημείο και μετά ούτε το πρωτοκόλλο του φαγητού-ποτού-καφέ-γλυκού-επιτράπεζιου δεν μπόρεσε να σώσει την κατάσταση. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ τις συζητήσεις επί του γενικού και αορίστου. Προτιμώ τις συζητήσεις που περιέχουν μια προσωπική κατάθεση: μία ιστορία, μία εμπειρία, ένα συναίσθημα, ένα κάτι. Ειδάλλως αισθάνομαι πως χάνω τον χρόνο μου.
Εντελώς τυχαία, το πρωινό της ίδιας μέρας, ο αδελφός Δημήτρης μου έστειλε ένα καταπληκτικό link για δω την πραγματική μου ηλικία. Στο τεστ βγήκα πως είμαι 16.4 χρονών και πως θα ζήσω εως τα 86 μου. Δεν είναι άσχημα για πρόβλεψη για ένα σύστημα που έχει φτιαχτεί από ανθρώπους που νομίζουν πως το όριο της ανθρώπινης ζωής είναι τα 100 χρόνια μάξιμουμ.
Καθώς έφευγα από το δείπνο θυμήθηκα πως η σελίδα αποφάνθηκε πως είμαι 16.4 χρονών, και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου. Γιατί πραγματικά, αν ρωτήσεις ένα παιδί 16 χρονών πως περνάει στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια, θα σου πει πως είναι βαρετά μέχρι αηδίας γιατί οι μεγάλοι συζητάνε όλα αυτά τα χαζά, ανούσια και βαρετά πράγματα. Και έτσι, χώνεται στο Nintendo του μέχρι να γυρίσει σπίτι και να ηρεμήσουν τα αυτιά του.
Έτσι και εγώ σκεφτόμουν σήμερα: αχ, και να είχα ένα Nintendo. Για καλή μου τύχη, ένα Κινέζικο Σκάκι βρέθηκε στο διάβα μου και χάθηκα σε μία παρτίδα με την κοπέλα από την Κίνα. Παίζαμε χωρίς να μιλάμε, συγκεντρωμένη στην παρτίδα ..
Recent Comments