Δικαίωμα 1ο: Έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε μόνοι μας τις πράξεις μας, τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις συνέπειες τους.
Δικαίωμα 2ο: Έχουμε το δικαίωμα να μην δικαιολογούμε ούτε να απολογούμαστε για την συμπεριφορά μας.
Δικαίωμα 3ο: Έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε οι ίδιοι αν είμαστε υπεύθυνοι να βρίσκουμε λύσεις για τα προβλήματα των άλλων.
Δικαίωμα 4ο: Έχουμε το δικαίωμα να αλλάζουμε γνώμη.
Δικαίωμα 5ο: Έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη και να είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτά.
Δικαίωμα 6ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Δεν ξέρω”
Δικαίωμα 7ο: Έχουμε δικαίωμα να μην επηρεαζόμαστε από την καλή θέληση των άλλων, προτού συνεργαστούμε μαζί τους.
Δικαίωμα 8ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Δεν καταλαβαίνω”
Δικαίωμα 9ο: Έχουμε δικαίωμα να μην είμαστε λογικοί όταν παίρνουμε αποφάσεις.
Δικαίωμα 10ο: Έχουμε δικαίωμα να λέμε: “Αδιαφορώ, δεν με νοιάζει”
Έχουμε το δικαίωμα να μην είμαστε τελειοι! – Έριχ Φρόμ
Αγγουροσαλάτα και λίγδα με μπόλικο τζατζίκι ποτισμένο στον απόηχο μιας τηλεόρασης βουβής, μέσα σε ένα βραδυκίνητο σουβλατζίδικο όπου νεαρός πακετάς περιμένει να τελειώσει η βάρδυα του και μαζί με αυτήν και η ζωή του. Κρατώντας ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο με την στάχη ανέγγιχτη ως μέτρο της απάθειας του, μετράει τον χρόνο σε τζούρες και Μάρλ(δε)μπορό, καθώς νωχελικά έχει αραδιάσει το κορμί του σε 2 καρέκλες καφενείου, αναπόσπαστο αξεσουάρ των 6 κατά τα άλλα άδειανών τραπεζιών που βρίσκονται στον χώρο, υποσυνείδητα μιμώμενος τα αρχαία Ρωμαϊκά ανάκληντρα. Το παπάκι του, τον περιμένει έξω βήχοντας καπνό σαν ψωριασμένο μουλάρι, σε χειμερινές θερμοκρασίες των .. 15 βαθμών. Σίγουρα χρειάζεσαι μία ζακέτα. Η μάνα στο σπίτι ζεί στον δικό της τάφο παρέα με τα σεμεδάκια, στο γυαλισμένο με χλωρίνη σπίτι. Ο σύζυγος χαμένος στην δική του ανυπαρξία βρίσκεται σκελετώμενος με την προεξέχουσα κοιλιά του στο καθιστικό, αναπόσπαστο κομμάτι του μπράτσου του καναπέ, το οποίο και τον υιοθέτησε από τότε που γυρίσανε από το μήνα του μέλιτος στην Κυλήνη, 30 χρόνια πριν και βάλε. Continue reading ‘Αγγουροσαλάτα με λίγδα’
Τους ανθρώπους που είναι προσηλωμένοι σε μια περιγραφή του κόσμου που στηρίζεται στην ανεπάρκεια και στο φόβο, δεν μπορεί να τους αγγίξει το “όνειρο” … γιατί το όνειρο είναι ελευθερία, ενώ εκείνοι, από τότε που ήταν παιδιά, με την εποπτεία των ιερέων της εξάρτησης και των προφητών της δυστυχίας, εκπαιδεύτηκαν να εγκλωβίζονται στην φυλακή.
Για το λόγο αυτό η επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων εξαρτάται από άλλους. Τους αναγνωρίζεις γιατί έχουν το χαρακτηριστικό της απόλυτης έλλειψης ευγνωμοσύνης και της ανικανότητας να αγαπήσουν.
Giving is self giving … Για να δώσει κανείς πρέπει να έχει, και για να Έχει πρέπει να Είναι.
Recent Comments