Με μία μαύρη τρίλιτρη Chrysler ξεχυθήκαμε στον πολιτειακό αυτοκινητόδρομο 80 με προορισμό το San Francisco. Το GPS έδειχνε πως και οι τρεις δορυφόροι απ’όπου προμηθευτόταν σήμα ήταν απίκο. Αφού περάσαμε από τους αμπελώνες τις Napa, οδηγήσαμε σε δρόμους με 3-4 λωρίδες ανά κατεύθυνση μέχρι που περάσαμε τις δύο γέφυρες (μία για κάθε κατεύθυνση). Σε λίγο θα είμασταν στον προορισμό μας. Λίγο μποτιλιάρισμα (ναι με 4 λωρίδες για το πήγαινε και άλλες τόσες για το έλα) και λίγο απότομο φρενάρισμα (είναι εύκολο να μπερδέψεις τον συμπλέκτη με το φρένο σε αμάξι με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων) και είμασταν στο Pier 39. Τα Piers είναι στο Bay Area, στην Μαρίνα του San Francisco. Είναι από τις πλέον τουριστικές περιοχές και μοιάζει σαν ένα τεράστιο λούνα παρκ, γεμάτο με μαγαζάκια για φαγητό, καφέ και σουβενίρ. Οδεύσαμε προς το Pier 33 για να πάρουμε το καράβι να μας πάει στο Alcatraz ως νέοι Αλ Καπόνε. Στην διαδρομή προς το ταμείο των εισητηρίων, μια ξαφνική σαν σουβλιά σκέψη διαπέρασε το μυαλό μου: “Εκεί πέρα βασανιζόντουσαν άνθρωποι και εμείς θα πάμε σαν μαλάκες να πληρώσουμε και από πάνω την Πολιτεία για να θαυμάσουμε τους αποτροπιασμούς της;”. Η σκέψη, μαζί με την τεράστια ουρά για εισητήρια, απέτρεψε την μετάβασή μας στο στοιχειωμένο ψυχονήσι και προσπαθήσαμε να βρούμε μία καλή τοποθεσία για να το τραβήξω φωτογραφία, ως ελάσσων – τρόπω τινά – φόρος τιμής.
Η βόλτα μας συνεχίστηκε στα στο Fisherman’s Wharf, όπου απολαύσαμε σάντουιτς με κάβουρα κοιτώντας την μαρίνα. Περιηγηθήκαμε για λίγο στο Μηχανικό Μουσείο, όπου ήταν γεμάτο με coin-ups παλιάς κοπής από το 1800-κάτι. Όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, αλλά τι περιμένεις κι όλας; Τις Καρυάτιδες;
Το πιο καταπληκτικό απ’όλα βέβαια ήταν τα CableCars που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τις κατάκρημνες ανηφόρες της πόλης φορτωμένα με κόσμο – που σχεδόν κρέμεται έξω από αυτά. Ένας βοηθός βρίσκεται στο πίσω μέρος του προγόνου του τραμ και γυρίζοντας μία μανιβέλα βάζει φρένο όταν το βαγονέτο βουτάει στην κατηφοριά! Σαν roller-coaster αλλά μέσα στην πολή σε ταχύτητες 15χλμ/ώρα! Τέλειο!
Το προιστορικό τραμ κατέληξε στην Powell όπου είναι η κεντρική πλατεία της πόλης και το εμπορικό κέντρο! Ω Τι Κόσμος Μαμά! Φώτα, τεράστια κτήρια, άπειρος κόσμος να μπαινοβγαίνει, να αλλάζει γραμμές, να κουβαλάει σακούλες, να περπατάει, όλα γυρίζαν και εμείς στην μέση είχαμε μείνει (τουλάχιστον για μερικά δευτερόλεπτα) βουβοί! Αποφασίσαμε πως πρέπει να ακολουθήσουμε αυτόν τον κόσμο, και έτσι ξεχυθήκαμε με την σειρά μας τυχαία σε έναν από τους δρόμους που ανοίγονταν από την πλατεία. Στο βάθος, τεράστιοι ουρανοξύστες λες και βρίσκεσαι σε κομικ της Μάρβελ! Marvelous!
Τρία στενά πιο πάνω βλέπουμε μία πιο ήρεμη πλατεία και ένα μικρό στενάκι στο οποίο στην μέση κάποιο μαγαζί είχε ανοίξει τις ομπρέλλες του. Το θεωρήσαμε ως οιωνό που μας καλωσόριζε για τα πλέον κουρασμένα πέλματά μας και τα διψασμένα λαρύγγια μας. Μία τοπική μπύρα από το San Francisco μας έφερε στα ίσια μας, ενώ 3 τραπεζάκια πιο ‘κεί, κάτι πλανόδιοι μουσικοί είχαν στήσει τα σύμπραγκαλά τους και προσέφεραν μουσική Jazz συνοδεία στους συνδαιτημόνες του μαγαζιού. Πίσω από εμάς σε μία απόσταση που χωριζόταν απο 3 γλάστρες ένας τύπος είχε αραδιάσει κάμποσα κάδρα μοντέρνας τέχνης – από τον τρόπο που κοιμόταν στην καρέκλα πρέπει να ήταν ο καλλιτέχνης.
(Συνεχίζεται με .. επιστροφή στην πλατεία, γκόμενα με βιβλίο, μου χαμογελάει, ρωτάω, 16 str, local pub, cheerleader …)
Recent Comments