Ακούγοντας Sister of Mercy και το ομώνυμο άλμπουμ με τον τίτλο του άρθρου αυτού, και αφότου επέστρεψα από το Faces του John Cassavetes δεν μπόρεσα να κρατηθώ και να μην εκφράσω – για άλλη μία φορά – το ότι αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι μία εξαθλίωση φασκιωμένη με φύλλα χρυσού. Η αλήθεια βρίσκεται στις “υποανάπτυκτες” χώρες, και είναι βαρύ για εμάς τους “πολιτισμένους” να βρεθούμε εκεί και να αντέξουμε το θέαμα, γιατί η επαφή με την πραγματικότητα είναι επώδυνη, εαν όχι καταστροφική για τον γυάλινο κόσμο μας.
Μούτζες και σκατά λοιπόν στις κοινωνικές φόρμες, στην εξωτερική εικόνα, στα προσωπεία, στην θέσφατη ηθική, στην σοβαροφανή ευπρέπεια, στους τρόπους, στα γκαλά, στα μεταξωτά με κορδέλλες φορέματα, στην ψεύτικη ευγένια που διέπει τους εργασιακούς χώρους και εισχωρεί αργότερα στις σχέσεις, στα σπίτια, στις οικογένειες και σαν καρκίνος κατατρώει τις ψυχές.
Μούτζες και σκατά στα πρέπει, στην κοινωνική καταξίωση, στα ψεύτικα όνειρα, στον ωχαδερφισμό, στην πίστη, στην ελπίδα, στους θεσμούς, στους πολυεθνικές, στους συγγραφείς, στους ποιητές, στους ζωγράφους, στους γλύπτες, στον σεβασμό στους υμετέρους, στους γηραιοτέρους, στους ανωτέρους, στους αδερφούς και τα ξαδέρφια, γιατί κάθε φόρα που κάποιος υποκύπτει θυσιάζει και ένα κομμάτι της ατομικής του ελευθερίας.
Μούτζες και σκατά στα έτοιμα σπίτια, στις έτοιμες δουλειές, στις οικογενειακές δουλείες (που τάχα μου αυτοτιτλοφορούντε επιχειρήσεις) και στην οικογένεια, στα σόγια, στα κότερα, στα εξοχικά, στα χαρισμένα αντί ψυχών αυτοκίνητα, στα φτιαγμένα μηχανάκια, στα σούπερ μάρκετ, στις λαϊκές αγορές, στα σουβλατζίδικα, στα εστιατόρια, στα φαστ-φούντ, και σε οποιαδήποτε ετοιματζίδικη περιγραφή του κόσμου που εμπερικλείει την θεώρηση του κόσμου σε όρια.
Μούτζες και σκατά στις λέξεις, στις προτάσεις, στα κεφάλαια, στα βιβλία, στον κινηματογράφο, στις ταινίες, στις σειρές, στην πολιτική, στα ρουσφέτια, στα συνδικάτα, στους συλλόγους, στα παραρτήματα, στα συλλαλητήρια, στις πορείες, στις διαμαρτυρίες, στα πανό, και σε οποιαδήποτε γνώση που δημιουργεί το πάλκο για να χορέψει η ιδέα του Θανάτου.
Μούτζες και σκατά στον γάμο, στις σχέσεις, στο σεξ, στην συντροφικότητα, στην δήθεν φιλία, στους γάμους συμφερόντων, στις σχέσεις συμφερόντων και σε όλες τις ζωές που έχουν να κάνουν με συμφέρον, γιατί το συμφέρον φέρει τα προσωπεία.
Μούτζες και σκατά στις κοινωνικές μειονότητες και πλειονότητες, στους αλκοολικούς, στους ναρκωμανείς, στους εμπόρους ναρκωτικών, στην πορνεία, στην παιδοφιλία, στους γκάυ, στους στρέιτ, στις αδερφές και τις τραβεστί, στους ασέξουαλ, στους ματάκηδες, στους χωριάτες, στους βλάχους, στους πρωτευουσιάνους, στους Παριζιάνους, στους Κηφισιώτες, στα σπατάνια, στους Νότιους, στους Βορείους, στους Δυτικούς και στους Ανατολικούς, και σε όλη την πυξίδα των ανέμων που φυσάνε από εκεί που έρχονται όλα τα παραπάνω, και θεωρούνται κοινωνικά απόβλητα μιας κοινωνίας που μας δώσανε, και εμείς σαν μαλάκες την τρέχουμε την μασάμε και αντί να την φτύνουμε, την καταπίνουμε και την ανατροφοδοτούμε.
Τα ξερατά των προηγουμένων τρώμε και τα ξαναφτύνουμε για να τα ταΐσουμε στα παιδιά μας. Στο ενδιάμεσο αναρωτιόμαστε πως να κάνουμε τις ζώες μας καλύτερες και πως να γλυτώσουμε τον Θάνατο. Και μιας που φτάσαμε ως εδώ, θα σας πω πως ο Θάνατος είναι αναγκαιότητα για τον Άνθρωπο. Γιατί τόσο μαλάκας που έχει γίνει μόνο έτσι μπορεί να γλυτώσει από την ίδια του την μαλακία.
Μία αιωνιότητα είναι.. θα περάσει!
Αυτολεξεί, σημαίνει: ο Φέρων το Σφυρί. (και ουχί το σφυροδρέπανο)
Recent Comments