Ορισμένα ζευγάρια είναι τόσο καταθλιπτικά, που σε πιάνει η ψυχή σου. Ζωές να χάνονται και κορμιά να θυσιάζονται στον βωμό της ανασφάλειας και του να “έχω κάποιον”. Θλίψη και καταναγκασμός.
Ζευγάρια που μοιράζονται το ίδιο τραπέζι και κοιτάνε αλλού. Τρώνε μαζί, αλλά είναι μόνοι, στις σκέψεις και στα όνειρά τους. Ονειροβατούν στην φαντασία τους για να αντέξουν τις επιλογές της καθημερινότητας τους. Στο τραπέζι, σιωπή. Στην βόλτα σιωπή. 5 λεπτά sex, για να αντέξουμε και αυτή την μέρα, για να θυμηθούμε, να επιβεβαιώσουμε πως είμαστε ερωτευμένοι, πως είμαστε ζωντανοί. Μετά, θα μου γυρίσεις και θα σου γυρίσω την πλάτη για να βυθιστούμε – πάλι – στην σιωπή.
Ζευγάρια που πηγαίνουν διακοπές σε εξωτικά μέρη, που αγοράζουν αυτοκίνητα και αναλλώνονται άπειρες ώρες στις δουλειές και στα προβλημάτα τους. Ακριβοπληρωμένες δικαιολογίες για να μην υπάρχει χρόνος να κοιταχτούν στα μάτια. Και η Ζωή.. κυλάει. Με νύχια και με δόντια θα προσπαθήσουν να αποδείξουν πως είναι ευτυχισμένοι. Δεν το κάνουν για τους άλλους, όσο για τους ίδιους. Είναι τραγικό να συνειδητοποιήσεις πως απέτυχες – ιδίως σε επίπεδο ζωής. Πως είσαι με έναν άνθρωπο επειδή δεν μπορείς να μην είσαι, επείδη δεν μπορείς να αντέξεις την μοναξιά. Είναι και το καταραμμένο κοινωνικό ρολόι που κάθε μέρα μετράει τα χρόνια. Παίζουμε μπλακ-τζακ με την Ζωή μας, 30 και κάηκες..
Κάποιοι χωρίζουν για να βρουν το επόμενο αποκούμπι. Ένας φαύλος κύκλος μοναξιάς με παρέα. Δεν είναι αδόκιμη η φράση: “Έλα να μοιραστούμε τις μοναξιές μας”. Αυτό είναι τις περισσότερες φορες και τίποτα άλλο.
Κάποια ζευγάρια έχουν γερά στομάχια και μπορούν να καταπίνουν πολλά. Αν και ξέρουν πως δεν μπορούν να τα χωνέψουν, θα κάνουν τα πάντα για να πάει κάτω. Έτσι, παίρνουν το “χάπι της επόμενης ηλιόλουστης μέρας”: να κάνουν απογόνους. Τα παιδιά, τι καλύτερο από το να ασχολείσαι μαζί τους και να μην ασχολείσαι με τον άλλο; Μέχρι και το σεξ μπορείς να παρατήσεις για κανά 9μηνο, και ίσως και λίγο παραπάνω. Με τα παιδιά, μπορείς να εξοικονομίσεις τουλάχιστον 18 χρόνια ησυχίας και απόστασης από τον άλλο, και εαν είσαι τυχερός και καθήσουν και στο σπίτι, μπορείς να τα έχεις τουλάχιστον μέχρι τα 30! Δεν είναι άσχημα να την βγάλεις μέχρι τα 60 σου, χωρίς να κοιτάξεις καν τον συντροφό σου!
Έτσι δημιουργούνται αυτές οι θλιβερές οικογένειες. Τις βλέπουμε παντού. Κάθε καλοκαίρι είναι εκεί, για να μας θυμίζουν την ύπαρξη τους, και – γιατί όχι – τις δικές μας οικογένειες, και – ακόμη χειρότερα – τις οικογένειες που εμείς θα κάνουμε. Συνήθως, έχουν 2 παιδιά, τα οποία είτε είναι χαρωπά και χοροπηδάνε μπροστά και οι γονείς ακολουθούν με σκυμμένο το κεφάλι (πάντα σιωπηλοί), είτε και οι τέσσερεις περπατούν σαν νεκροζώντανοι, με αργά βήματα, ελαφρώς αποστασιοποιημένοι ο ένας από τον άλλο, προσευχόμενοι πότε θα φτάσουν στο αυτοκίνητο, να πάνε στο δωμάτιο, να πλυθούν να κοιμηθούν, να φάνε, να περιμένουν ο Θεός να τελειώσει και αυτή την μέρα, στο κάτω-κάτω 9 και σήμερα έμειναν μέχρι να γυρίσουν πίσω.
Όταν τα παιδιά μπουν στην εφηβεία, θα δεις τις ίδιες οικογένειες σαν μικρά fractals. Τα παιδιά να έχουν πάρει το σουλούπι και τις κινήσεις των γονιών. Να αντιγράφουν με περηφάνια την θλίψη και την εξαθλίωση των προγόνων τους και να αυτοπροορίζονται για τα ίδια “επιτυχημένα” μοτίβα ζωής. Και φτου από την αρχή..
Όταν τα παιδιά πιάσουν και γίνουν 20 ή και μεγαλύτερα, εκεί είναι που βλέπεις την τελική σύγκλιση. Τα αγόρια ποδόσφαιρο, τα κορίτσια να βάφουν τα νύχια τους. Αντρο-παρέες και γυναικο-παρέες που συμφωνούν πως “δεν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο”. Μία αντιγραφή των προνηπιακών σχέσεων στην εποχή της ενηλικίωσης. Αυτοί ακριβώς οι ίδιοι είναι που θα ερωτευτούν, που θα σχετισθούν, που θα συνάξουν οικογένεια, που θα αναπαράγουν το “είδος” τους. Οι ίδιοι είναι που θα χτυπήσουν τις γυναίκες τους, οι ίδιοι είναι που θα χτυπήσουν τα παιδιά τους. Οι ίδιες γυναίκες είναι που θα δικαιολόγησουν τον άντρα τους, οι ίδιες γυναίκες είναι που θα δικαιολογήσουν τον πατέρα των παιδιών τους, και τελικά θα μείνουν άπραγες στον φόβο της μοναξιάς.
Αναρωτιέμαι, κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ εαν υπάρχει έξοδος κινδύνου; Ίσως να μην είχαν τον χρόνο να το σκεφτούν, ίσως ποτέ να μην τους πέρασε από το μυαλό να το αναλογιστούν. Βλέπεις, το ποδόσφαιρο, το πεντικιούρ και η επιφανειακή καλοπέραση είναι χρονοβόρος.. στο κάτω-κάτω της γραφής: “έλα μωρέ, έτσι είναι ο Γιώργος και έτσι είναι η Μαρίνα”. Σιγά τώρα μην βαλθούμε να αλλάξουμε και τον εαυτό μας για να ζήσουμε καλύτερα. Ένα δάνειο χρειάζομαι για να …
Recent Comments