Klein. Mein.
Όταν είμουν στην Αγγλία διάβαζα πού-και-πού το BBC Focus on Africa, αλλά τώρα που μετακόμισα είναι κάπως δύσκολο να το βρώ και οι συνδρομές μου πέφτουν δύσκολες.
Μετά από έναν χρόνο, εισακούστηκα και ανακάλυψα (τυχαία) το Africa Blog, το οποίο το κρατάνε κάτι παιδιά που γράφουν στα Ελληνικά. Καταπληκτικό! Το καλύτερο δε, είναι πως βάζουν ανάμεσα στα πολιτικού περιεχομένου άρθρα τους, κάποια άρθρα τσόντα με Αφρικάνικα τραγούδια!
Τσεκάρετέ το και πειστείτε!
Στην φωτό:
Ο John Lennon και η Yoko Ono, ενώ ανάμεσά τους η σημαία της Αμερικής που λέει:
USA surpasses all the genocide records!
Kublai Khan massacres 10% in near east
Spain Massacres 10% of American Indians
Joseph Stalin massacres 5% of Russians
Nazis Massacre 5% of occupied Europeans and 75% of European jews
USA massacres 6.5% of South Vietnamese & 75% of American Indians
Ελληνιστί:
Οι Η.Π.Α. ξεπερνούν όλα τα ρεκόρ γενοκτονιών!
10% του πληθυσμού της Εγγύς Ανατολής από τον Κουμπλάι Χάν
10% των Αμερικανών Ινδιάνων Ιθαγενών από τους Ισπανούς
5% του Ρωσσικού πληθυσμού από τον Ιωσήφ Στάλιν
5% του Ευρωπαϊκου πληθυσμού υπό κατοχή από τους Ναζί, και 75% των Ευρωπαίων Εβραίων
Η.Π.Α.: 6.5% του πληθυσμού του Νότιου Βιετνάμ, και 75% των Αμερικάνων αυτοχθόνων Ινδιάνων
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να μην βρώ την φωτό που υπήρξε στο video του προηγούμενο post.
Νά’ναι καλά το παλικάρι στο Talking in Circles που την έβαλε στο blog του.
.. παραμύθι να σου πει.
Οι στίχοι στο Patagoudion.
ΥΓ: Φόρος τιμής στο Γκουαντάναμο, και σε όλες τις ακραιότητες της ανθρωπότητας (ή και προσωπικές) που ανασταίνονται όταν η πίστη στο εγώ της πραγματικότητας καταρρέει, και τα συντρίμια των καθημερινών που αφήνουμε να μας προσπερνούν ως “ασήμαντα” εμφανίζονται σαν πλεόντα κουφάρια από χρυσόψαρα μέσα σε γυάλα που ξέχασαν να της αλλάξουν νερό.
ΥΓ1: Θυμήσου εαυτέ: Ποτέ δεν είναι αργά για να ανακαλέσεις την ζωή σου σε ότι την ονειρεύτηκες. Όσο τρελό και εαν είναι αυτό.
ΥΓ2: Στο κάτω-κάτω σε μία ονειρική φούσκα ζούμε..
Ο ποντικός συνέχιζε να κάνει ανέμελος juggling με τις στάλες νερού που έπεφταν τσιγγούνικα από την βρύση του χαλιού, το οποίο συνέχιζε να πετάει με προορισμό την συνάντησή του με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό και τα διαμάντια της Περσίας που ήταν κρυμμένα – που άλλού; – στο πατάρι του απο κάτω διαμερίσματος. Η νύφη ξεπροβάλλει κανονικά ντυμένη για την εκκλησία με ένα ολόσωμο biκιμονό αναζητώντας επίμονα την κουβαρίστρα από το νήμα της Αριάδνης. Ο Μολωσσός – ίδιος με τον Κολωσσό της Ρόδου αλλά σε μετάθεση και καθήκοντα Μινώταυρου – τίναξε για λίγο την γούνα του απ’ όπου περίσσια κοσμήματα και πλιάτσικο είχε μαζευτεί όταν έκανε το στρατιωτικό του σαν σκύλος Αγ. Βερνάρδου στο Πειρατικό του Captain Jim κάπου μεταξύ Τανάγρας και Μαλδίβες. Η γάτα του σπιτιού συνέχισε να διαλογίζεται με χασμουρητά που έτειναν σε άηχα “ωμ” καθώς έφτανε στον εκστασιασμό της νιρβάνας που μόνο μία καλή στείρωση μπορεί να δώσει.
Ένας μετασεισμός που ήρθε αργοπορημένος και σε διαφορά φάσης από την περιόδο πατρίδα του Κρητιδική, ανατάραξε την ραστώνη εκείνου του καλοκαιρινού μεσημεριού δημιουργώντας μία εγκάρσια τομή στην τεκτονική πλάκα του χρόνου που λειτουργούσε σαν καθρέφτης της πραγματικότητας όταν είχε ρεπό από part-time κυνηγός κροκοδείλων ζόμπι στους υπονόμους.
Για λίγο η εικόνα του σπιτιού στον καθρέφτη αναμπουμπουλιάστηκε και ήταν έτοιμη να μπει στο μπαούλο να κρυφτεί μαζί με όλα τα συμπράγκαλά της. Σήκωσε τα φουστάνια της και έβγαλε μία στριγγλιά πνιχτή μεν, που την ακινητοποιήσε στον χρόνο δε. Ανήμπορη πλεον να λύσει τα δεσμά του ίδιου της του τρόμου πρέπει να περιμένει το χέρι το ποντικού να τρίψει το λυχνάρι που θα εκπυρσοκροτήσει την αλυσιδωτή αντίδραση του παραλόγου, η οποία μεταδιδόμενη σε όλες τις διαστάσεις θα φώναζε στο τέλος του προγράμματος από το Υπερπέραν και με τν φωνή του Σούπερ-Γκούφυ: “Αγαλματάκια, ακούνητα, αμίλητα, ελευθερωθείτε!”
Και τότε, όλα θα ξαναξεκινούσαν τις αέναες κινήσεις τους στο μαγικό σπίτι της Αυγής και του Ήλιου, σαν ένα καλό-κουρδισμένο καρουζελ που ποτέ δεν χάνει.
Οι ορτανσίες φόρεσαν τα καινούργια τους μπλε βάτραχο-πεδιλάκια και αφού βγήκαν προσεκτικά από τις ζαρντινιέρες τους και τα μικρά τους γλαστράκια πήραν τον δρόμο για την εξώπορτα του κήπου προς την παραλία. Ο μπαμπάς και η μαμά Ορτανσία δεν ξέχασαν να φορτώσουν τους βολβούς και τα βλαστάρια τους με κάθε λογής αντισκωρικά, πορτοκαλί μπρατσάκια, σπρέυ κατά του δάκου και όλα τα εξαρτήματα που μία φυτική οικογένεια πρέπει να έχει για να αντιμετωπίσει τον ήλιο και την αλμύρα της θάλασσας.
Το μικρό όχημα, ένα σίδερο-σιδερώματος με κάρβουνο, τους περίμενε στο πεζοδρόμιο κάτω από την σκιά της τριανταφυλλιάς. Η τριανταφυλλιά είχε γεράσει πια και μόνο κουτσομπολιά ήξερε να ανταλλάσει με τον διπλανό υάκινθο φυτεμένο χρόνια στην γειτονική αυλή. Τα κουτσομπολιά εκνεύριζαν αφάνταστα τις Ορτανσίες, αλλά έχε χάρη που το νοίκι για την ζαρντινιέρα ήταν χαμηλό και βολευόντουσαν.
Αφού έβγαλαν το σεμεδάκι από το σίδερο-σιδερώματος, άνοιξαν την πόρτα και μπήκαν για να ξεκινήσουν την Κυριακάτική τους βόλτα. Μία μικρή ηλιαχτίδια τους υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο στο παρ-μπριζ και εξαφανίστηκε μονομιάς κάνοντας τους μία χειρονομία να την ακολουθήσουν. Το σίδερο-σιδερώματος απογείωθηκε και σε λίγα λεπτά οι ορτανσίες μπορούσαν να δουν τον κήπο από ψηλά. Τα παιδιά η Γαλάζια και η Πορτοκαλί πέταξαν κάτι μαραμένα φυλλαράκια που είχαν και τα έβλεπαν να κάνουν σλάλομ στον μεσημεριανό άερα μέχρι να προσφειωθούν στο κεφάλι της τριανταφυλλιάς. Εκείνη μουτρωμένη ανατινάχτηκε νωχελικά και έφτιαξε το σάλι της συνεχίζοντας την κουβέντα με τον υάκινθο ακουμπισμένη στο τοιχάκι της αυλής.
Πρόσφατα θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχα διαβάσει κάμποσα χρόνια πριν και με είχε επηρεάσει πολύ. Προσπάθησα να το βρώ στα αγγλικά και τελικά κατέληξα να παρακαλουθώ την ταινία που βγήκε από το βιβλίο: The Celestine Prophecy (2006).
Το βιβλίο στα αγγλικά ονομάζεται The Celestine Prophecy, και στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ως Ουράνια Προφητεία. Ο συγγραφέας είναι ο James Redfield και εξέδωσε το βιβλίο με σχεδόν δικά του έξοδα. Το βιβλίο παρέμεινε στα charts για αρκετές εβδομάδες ως best seller μόνο επειδή οι αναγνώστες το πρότειναν και το δάνειζαν στους φίλους τους.
Το βιβλίο μιλάει για τις 9 ενοράσεις (insights), τις οποίες εαν τις κατανοήσουμε και τις κάνουμε κτήμα μας, μπορούμε να δούμε τον κόσμο που μας περιβάλλει διαφορετικά και να δώσουμε νοήμα στην ζωή μας.
Αν και αρχικά έλεγα να κάνω μία μετάφραση των Ενοράσεων, όπως τις βρήκα στην Wikipedia, τελικά αποφάσισα να μην το κάνω. Ο λόγος είναι πως διαβάζοντας το βιβλίο και το πως εκτυλίσσεται η ιστορία, δίνουν νόημα και δύναμη στις ενοράσεις και όχι με να τις αραδιάσω εδώ ως ένα bullet list.
Για όσους τρέξουν να δουν την ταινία αντί να διαβάσουν το βιβλίο, να σας πω, πως η ταινία αν και κάπως ενδιαφέρουσα μετά το πρώτο μισό, παραμένει μία μετριότητα και δεν έχει την δύναμη των εικόνων του βιβλίου. Επίσης, ο Redfield δημιούργησε μία “λέσχη” γύρω από το βιβλίο του και εξέδωσε και το επόμενο: “Την 10η ενόραση”. Πολύ πιστεύουν πως έχει γίνει μία κοινότητα αντίστοιχη με όλες αυτές του New Age Πνευματισμού. Η προσωπική μου άποψη είναι πως το βιβλίο έχει όμορφη σοφία, και εαν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να χαρίσεις μερικές όμορφες στιγμές στον εαυτό σου, τότε μπορείς να παραβλέψεις όλα γύρω-γύρω… (περί cult, συνομωσιών, αντι-Χρίστων, κτλ)
Ένα τελευταίο, να πω για τους φίλους του Καστανέντα: μετά την Ουράνια Προφητεία, τα βιβλία του Καστανέντα παίρνουν άλλη μορφή και αποκτούν άλλο νοήμα. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ουράνιας Προφητείας είναι πως όλα ξεκινούν από τις συμπτώσεις. Και πως εαν μπορούμε να παρατηρούμε τις συμπτώσεις και τις αδράτουμε, τότε θα κάνουμε όλο και ένα βήμα προς τον σκοπό μας.
Recent Comments