Κάμποσα χρόνια πριν, σε μία βόλτα που κάναμε κάπου καταμεσής της νύχτας – τότε που μπορούσαμε να ατενίζουμε τον χρόνο χωρίς να σκουντουφλάμε στα χαλίκια του σημέρα – ίσως να ήταν σε κάποια ερημική παραλία, ίσως σε κάποιο σοκάκι, ο φίλος μου ο Eelvex μου είπε ένα κοάν:
Hogen, a Chinese Zen teacher, lived alone in a small temple
in the country. One day four traveling monks appeared and asked
if they might make a fire in his yard to warm themselves.
While they were building the fire, Hogen heard them arguing
about subjectivity and objectivity. He joined them and said:
“There is a big stone. Do you consider it to be inside or
outside your mind?”
One of the monks replied: “From the Buddhist viewpoint
everything is an objectification of mind, so I would say that
the stone is inside my mind.”
“Your head must feel very heavy,” observed Hogen,
“if you are carrying around a stone like that in your mind.”
Αυτό που κατάλαβα εγώ μετά από χρόνια είναι πως η ζωή είναι ένα όνειρο. Και μπορούμε να επιλέγουμε πως να την ζήσουμε, όπως μπορούμε να επεμβαίνουμε στα όνειρα μας, έτσι μπορούμε να επεμβαίνουμε και στην Ζωή μας. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως ζούμε σε ένα όνειρο, και όταν αποκτήσουμε αυτή την συνειδητότητα μπορούμε να το αλλάξουμε προς δική μας ευχαρίστηση.
Οι επεκτάσεις της παραπάνω πρότασης μπορούν να είναι πολλές και περίπλοκες αλλά συνάμα απλές. Η αυτή θεώρηση απαιτεί το να ζούμε το εδώ-και-το-τώρα, να είμαι συνειδητός στις επιλογές μου, να είμαι παρών, να έχω τον έλεγχο της ζωής μου, και να ακολουθώ τον δρόμο της καρδιάς μου (κατά τον Μπουσκάλια). Ακυρώνοντας την ψευδαίσθηση της ύπαρξης και την πραγματικότητα, ακυρώνεται ο θάνατος, η πίστη, η ελπίδα και ο φόβος. Χωρίς το βάρος αυτών των πνευματικών αλυσίδων απελευθερωνόμαστε (ο Άνθρωπος) και μπορούμε να δημιουργήσουμε μέσα στο δικό μας όνειρο. Να δημιουργήσουμε για να μάθουμε, για να παιδευτούμε (με την αρχαία ελληνική έννοια της παιδείας και όχι με την βιβλική). Η Φιλοσοφία και η Θρησκεία παραδίδονται στα ερωτήματα περί ύπαρξης και του λόγου της ύπαρξης. Η αιτία είναι διότι εν τέλει, η ίδια ερώτηση δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει μεταθάνατον, διότι δεν υπάρχει θάνατος, όπως δεν υπάρχει ζωή. Ζούμε σε μία ονειρική φούσκα. Το θετικό είναι πως μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την ονειρική φούσκα, όπως ακριβώς την φτιάξαμε: πρέπει να την ξανά-ονειρευτούμε. Αυτό γίνεται απλά: καθήστε στον καναπέ σας και σκεφτείτε πως θέλετε να ήταν τα πράγματα για εσάς χωρίς περιορισμούς. Φανταστείτε με ποιά χρώματα θα θέλατε να ήταν ζωγραφισμένη η ζωή σας, με τι μουσική υπόκρουση, με τι κινήσεις. Βάλτε τον εαυτό σας στο επίκεντρο.
Ο χωροχρόνος δεν είναι πια σημαντικός: θα μπορούσαμε να ζούμε το 1000π.Χ., τον Μεσαίωνα, στο Βυζάντιο ή στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, είναι το όνειρο που φτιάξαμε για εμάς. Η ψυχή, η ενέργεια – όπως θέλετε ονομάστε το – έχει φαντασία και δημιουργεί τους κόσμους που θέλει να ζήσει. Στον κόσμο που μάθαμε να βλέπουμε, η προβολή της ψυχής είναι το σώμα. Μέσα από το σώμα βλέπουμε την ψυχή. Όταν το σώμα δίνει σημάδια, σημαίνει πως η ψυχή μας μιλάει και πρέπει να τα δούμε, πρέπει να δράσουμε γιατί δεν ζει το όνειρό της. Και πρέπει να προσπαθήσουμε να την ακούσουμε και να ονειρευτούμε μαζί της. Γιατί, εκείνη μας έφερε εδω. Και εκείνη ξέρει που θα μας πάει μετά. Όπως εκείνη ξέρει που ήταν πριν.
Η περιορισμένη μας αντίληψη μας οδηγεί στο να ζούμε μέρα με την μέρα σαν ζητιάνοι και να μην βλέπουμε το αχανές του άχρονου χρόνου. Συγκεντρωμένοι στο μικροσωματίδιο, χάνουμε τον κόσμο. Αρρωσταίνουμε (κάποιοι θανάσιμα) και θυσιάζουμε ζωές ολόκληρες για πιστεύω, και πρέπει που ονείρεψαν την ζωή μας – που αφεθήκαμε να την ονειρέψουν, γιατί δεν είμασταν εκεί.
Παραπομπές: Lucid Dreaming
Recent Comments