Ο ήχος που έκαναν τα κρόκαλα στην ανεπαίσθητη αύρα εκείνου του καλοκαιριάτικου μεσημεριού ήταν το μοναδικό που μπορούσε να ολοκληρώσει την υπάρξή της. Σε ένα μπαλκόνι με θέα το πέλαγο και πλάτη κατάκρημνους βράχους. Ο ήχος από τα τζιτζίκια ίσα που ακουγόταν από το βάθος της πόρτας και αυτός ήταν ένας μικρός αντίλαλος από την πραγματικά οχλαγωγία που έκαναν φωλιασμένα στο αιωνόβιο δέντρο της πλατείας του χωριού. – Αν και μεταξύ μας, μέχρι και εκείνα πέρνανε έναν ελαφρό υπνάκο εκείνη την ώρα του μεσημεριού.
Η πνοή του αέρα, το πέλαγος και εμείς είμασταν σε εκείνο το μπαλκόνι. Εμένα δεν με καλοκαθυμάμαι, ίσως γιατί εσύ είσουν όλη η εικόνα. Μόλις είχαμε ξυπνήσει – ναι, μεσημέρι, όταν όλοι οι υπόλοιποι έπεφταν για ύπνο για να ξεκουραστούν από τον κάματο της μέρας που δεν είχε έρθει από δουλειά, αλλά από την ζέστη και τα παιχνίδια στην θάλασσα. Μόλις είχαμε ξυπνήσει και θέλαμε να πιούμε κάτι δροσιστικό. Στο κάτω-κάτω καλοκαίρι ήταν! Πήγαμε στο αγαπημένο μας μέρος.
Η θάλλασα απλωνόταν σε όλο το πελαγίσιο μεγαλείο της στα πόδια μας αρκετά μέτρα από κάτω μας. Στο βάθος, ο ορίζοντας εμφάνιζε την καμπύλη του. Όπως και εσύ, δεν άφηνες κρυφές τις δικές σου. Μαυρισμένη, σε χρώμα σοκολατί, με δέρμα λείο και αφροδισιακό – αφού είχες περάσει όλες αυτές τις ώρες με τις κρέμες και τα αρωματά σου – βρισκόσουν σε εκείνο τον καναπέ και αγνάντευες το πέλαγο με τα γριζοπράσινα μάτια σου. Οι τεράστιες βλεφαρίδες σου σαν να υπήρχαν εκεί μόνο και μόνο για να κάνουν σκια σε αυτά τα καταπληκτικά μάτια. Ακόμα και ο Θεός ζήλεψε με την δημιουργία του και έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να την προστατέψει. Η σοκολατί σου σιλουέτα διαγραφόταν μέσα από εκείνο το αραχνοϋφαντο άσπρο πουκάμισο που είχες ρίξει πάνω σου καθώς φεύγαμε. Είσουν ξυπόλητη. Είπες πως είναι καλοκαίρι και πως πρέπει να αφηνόμαστε ελεύθεροι. Εσώρουχο δεν θυμάμαι να φόρεσες. “Σεμνοτυφίες”, ίσως να πέταξες χαμογελώντας, αφήνοντας να εννοηθεί όλος ο ερωτισμός του πλανήτη ανάμεσα στην αντίθεση των άσπρων δοντιών σου και των σοκολατί χειλιών σου. Το διάφανο πουκάμισο πρόσθεσες πως ήταν αρκετό. Σκουλαρίκια δεν παρέλειψες παρ’όλα αυτά. Επέλεξες εκείνα τα ασημένια τεράστια που σε έκαναν να μοιάζεις στην Κλεοπάτρα. Και βέβαια δεν παρέλειψες το κολιέ από πολύτιμους λίθους. Όχι διαμάντια και βλακείες, πολύτιμους ενεργειακά λίθους: κεχριμπάρι, αμέθυστο, τοπάζι και την λοιπή συνομοταξία. Τους είχες στοιχίσει σε διαφορετικά περιδέραια ανάλογα με την περίσταση και την διάθεσή σου. Ίσως για αυτό πάντα να σε συνόδευε και ένα μικρό σεντούκι γεμάτους από δαύτα. Ήταν Ερμητικά κλειστό για οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εσένα.
Η αλήθεια είναι πως στην παρουσία σου, ο χρόνος κοντοστεκόταν, σαν να λαχάνιαζε με το που σε έβλεπε και έριχνε το βήμα του στο μισό. Πολλές φορές απλά σταματούσε και σε κοιτούσε. Μπορεί να τον μάγευαν τα μαύρα ίσια σου μαλλιά, μπορεί το λεπτό σου σφριγηλό σώμα που σταγόνες ιδρώτα έκαναν τσουλήθρα όταν ίδρωνες για να καταλήξουν στην δίνη του αφαλού σου. Μπορεί να τον μάγεψαν αυτά τα γριζο-πράσινα μάτια που άστραφταν κεχριμπάρι. Μπορεί οι τέλειες αναλογίες του προσωπού σου και τα αμυγδαλωτά σου μάτια. Ίσως να ήταν ο μακρύς αψεγάδιαστος λαιμός σου. Μπορεί και τα τέλεια πόδια σου. Ίσως το μικρό στήθος σου που στεκόταν στητό πίσω από την πουκαμίσα. Μπορεί να ήταν απλά ο τρόπος που κάπνιζες το τσιγάρο σου καθώς κοιτούσες την απεραντοσύνη του κόσμου. Μπορεί απλά να σε μπέρδεψε με κάποια Ινδική Θεότητα και να κοντοστάθηκε για να σιγουρευτεί. Δεν ξέρω τι έγινε, αλλά όσο είσουν εκεί εκείνος δεν σάλεψε. Ούτε και εγώ σάλεψα, ούτε και η θάλασσα, ούτε και τίποτε άλλο..
Κάθησες σταυροπόδι και χαμογέλασες με ελαφρή αυταρέσκεια. Το ένα σου φρύδι ανασηκώθηκε λεπτά. Έπιασες το ποτήρι και αφού προσπάθησες λίγο αδέξια, βρήκες το καλαμάκι με τα χείλη σου και έδωσες μία δυνατή ρουφηξιά στο δροσερό σου αναψυκτικό. Τσάι με μέντα ήταν; Καθώς η αργή σου κίνηση έσπρωξε κάμποσα μόρια αέρα φάνηκε σαν η Γη να γυρίζει για λίγο και πάλι. Και μέσα από αυτή την κίνηση σαν να απελευθερώθηκε η πεμπτουσία της Ενέργειας της Ζωής, η πεμπτουσία που κρατάει την Ανθρωπότητα σε Ζωή, σαν να απαντήθηκε το “Γιατί” των πραγμάτων: Για εσένα.
Recent Comments