Monthly Archive for January, 2008

Κ. Κ. Λαέρτης (συνέχεια)

Published on 2 years, 1 month ago in Θυμοστορήματα, Ιστορίες and Σημειώσεις. 0 Comments Tags: , , , .

συνέχεια από τον Κ. Κ. Λαέρτη..

Αστρικό ημερολόγιο. Ο Κοσμικός Καουμπόυς  Λαέρτιος είχε γράψει στο ψηφιακό του πινάκιο:

Είχα βυθιστεί σε ένα σκοτάδι απελπισίας όπως αυτό που κυριαρχεί όταν κάνεις μόνος σου διαγαλαξιακά ταξίδια και μοναδική συντροφιά σου είναι ο αυτόματος-υπερ-ηλεκτρονικός-εγκεφαλο-ελεγκτής.

Τα αστέρια περνάγανε αστραπιαίαα από τα φινιστρίνια που μάταια κοιτούσα μήπως και σε δώ..

Αλλά μήπως και είναι εύκολο νομίζεις να διακρίνεις κάτι όταν ταξιδεύεις με 2.3Au/sec; Εκτός εαν πήρες τόση μάζα όσο και ένας μικρός πλανήτης. Καλά στεκόσουνα την τελευταία φορά που σε είδα..

Ένα συννεφάκι διαστρικής σκόνης συνέχιζε τον δρόμο του νωχελικά, ίσως και λίγο βαριεστημένα προς κάποιο νεφέλωμα – που ίσως να είχε δώσει ραντεβού με την παλιοπαρέα του. Κάπως στραβομουτσούνιασε όταν περάσαμε από δίπλα του με τόση ταχύτητα και του αναμπουμπουλιάσαμε τα νέφη του..

Λίγο πιο κάτω, ένας διπλός νάνος. Τσίτωσα το γκάζι. Ο Αυτόματος-υπερ-ηλεκτρονικός-εγκεφαλο-ελεγκτής άναψε όλα τα φωτάκια του κόκκινο, έτσι που η καμπίνα πλόγησης έμοιαζε με φτηνό μπουρδέλο στην Σαγκάη. Οι σειρήνες συναγερμού, σίγουρα πρόσθεσαν στο τοπίο.. της αδρεναλίνης και του ερεθισμού..

Πάντα μου άρεσε να τον φτάνω στα άκρα! Ηλίθια μηχανήματα! Όσους κβαντονευρώνες και να σας βάλουν στο μολύβδινο κρανίο σας ποτέ δεν θα νιώσετε. Όχι την αδρεναλίνη, αλλά ούτε τον ερεθισμό του να κάνεις κάτι παρανόμο, κάτι που να υπερβαίνει του κανόνες, κάτι που να είναι απαγορευμένο..

Στο κάτω-κάτω, το να περάσεις ξυστά από έναν διπλό-νάνο που δεν είναι τίποτα άλλο από δύο αστέρια που περιστρέφονται το ένα γύρω από το άλλο σαν ένα τρελό διαγαλαξιακό γαϊτανάκι ενώ ταυτοχρόνα αλληλοκατασπαράσονται ρουφώντας την ενέργεια του ενός το άλλο, δεν είναι και ότι πιο χαλαρωτικό μπορείς να κάνεις..

3 πικο-σεκόντ αργότερα να είχα ρίξει την ισχύ του πίσω αριστερού μποζονιοκινητήρα στο 50% και ίσως να γινόμασταν τρεις στο ταγκό των δύο γιγαντιαίων νάνων. Σίγουρα δεν ήταν όμως η μέρα μου να γίνω Χιονάτη, ευτυχώς δηλαδή..

I Ching

Published on 2 years, 1 month ago in Βιβλία. 0 Comments Tags: .

The Original I Ching Oracle, by Ruddolf Ritsena and Shantena Augusto Sabbadini

Το βιβλίο του I Ching, ή καλύτερα του Βιβλίου των Αλλαγών (Yi Jing), είναι ένα τόμος που ζυγίζει περίπου 2 κιλά και αποτελείται από κάπου 1200 σελίδες.

Τι είναι όμως το I Ching; Είναι ένα “εργαλείο” που μας ήρθε από την Αρχαία Κίνα για να “προβλέπει” το μέλλον. Για την ακρίβεια, είναι ένα προσωπικό μαντείο. Κάνεις μία ερώτηση (η οποία πρέπει να είναι συγκεκριμένη και όχι ναι/όχι ή αυτό/ή το άλλο) και να ρίξεις 6 φορές 3 νομίσματα, ή να να κάνεις μία διαδικασία που συμπεριλαμβάνει περίπου 50 ξυλάκια. Η μέθοδος των νομισμάτων επικράτησε αργότερα για οικονομία χρόνου.

Κάνεις ερώτηση, ρίχνεις τα νομίσματα και δημιουργείς ένα εξάγραμμο. Μετά ψάχνεις στο βιβλίο και βρίσκεις το εξάγραμμο και ανατρέχεις στην ερμηνεία του. Η ερμηνεία είναι υπερβολικά περίπλοκη – τουλάχιστον για εμένα – και πολύ κρυπτογραφημένη (όπως ίσως να περίμενε κανείς από οποιοδήποτε Μαντείο).

Ο βασικός σκοπός που λένε πως κρύβεται πίσω από την κρυπτογράφηση – και ίσως πίσω από την μεταγλώτιση – είναι πως η εικόνα που δημιουργεί ο αναγνώστης από τις λέξεις/έννοιες που βρίσκονται συνδεδεμένες με το κάθε ιδεόγραμμα του κλικ σχετικά με την ερώτηση που έκανε. Διαφορετικός αναγνώστης μπορεί να “μεταφράσει” διαφορετικά τον χρησμό, ανάλογα με την ερώτησή του ή και με την προσωπικότητά του.

Τι να πω; Δεν ξέρω.. Το μόνο που ξέρω είναι πως υπήρξαν πολλοί μεγάλοι Κινέζοι Δάσκαλοι που προσπάθησαν για χρόνια να δαμάσουν την Τέχνη του I Ching..

Προς το παρόν, απλά διαβάζω και φοβάμαι να κάνω κάποια ερώτηση. Για τους ανυπόμονους, υπάρχει και μία online διεύθυνση (αν και με πολύ διαφορετική μετάφραση από αυτή που έχω έγω)

Ποδήλατο πόλης

Published on 2 years, 1 month ago in Σημειώσεις. 1 Comment Tags: .

Θα ακολουθήσω την συνταγή που υποσυνείδητα και αυτόματα ακολουθεί όλος ο γυναικείος πληθυσμός όταν βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης: Shopping Therapy!

Ποδήλατα, λοιπόν! Ο νέος μου ποδηλατικός έρωτας απαντάει στο όνομα Brompton. Είναι Βρετανική εταιρία, κατασκευάζουν ποδήλατα από το 1988 και βρίσκονται στο Δυτικό Λονδίνο. Τα ποδήλατα συνεχίζουν και κατασκευάζονται στην Βρετανία και ουχί στην Κίνα ή οπουδήποτε αλλού. Αποτέλεσμα: είναι Πανάκριβα! Πόσο; Εε.. ξεκινήστε από τα €600 και ανεβαίνετε.. Αλλά χαλάλι τους!

Γιατί τέτοια αγάπη και αλληλοσπαραγμός για τα Brompton; Πολύ απλά, γιατί είναι πτυσσόμενα! Ανοίγεις το ποδήλατο, το καβαλάς, φτάνεις στην δουλειά σου, το κλείνεις και το δίνεις στην γκαρνταρόμπα ή το ακουμπάς δίπλα στο αερόθερμο.

Το καταπληκτικό είναι πως είναι προσεγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια (ή τουλάχιστον έχουν πολύ καλό μαρκετινγκ στην ιστοσελίδα τους!):

  • 3 ή 6 ταχύτητες (δεν υπάρχει λόγος για παραπάνω) με κλειστού τύπου σασμάν που μπορείς να αλλάζεις ταχύτητα σε στάση και ταυτόχρονα δεν έχει το πρόβλημα να σου χαλάσει ο μηχανισμός μιας που είναι κλεισμένος σε κουτί.
  • μικρές ρόδες: σκάνε/χάνουν αέρα λιγότερο εύκολα, όταν φυσάει δεν σε παίρνει τόσο πολύ ο αέρας, αλλά θέλει λίγο παραπάνω προσοχή στις λακούβες.
  • όταν είναι κλειστό το ποδήλατο, η σέλα κλειδώνει το κλείσιμο και έτσι δεν υπάρχει περίπτωση εκεί που πας να το σηκώσεις να σου ανοίξει και να σου φάει τα χέρια ή να βλαστημήσεις την ώρα και την στιγμή που το πήρες στο λεωφορείο και περιμένουν από πίσω σου άλλοι 30, ενώ είναι μόλις 8 το πρωί!
  • Κατά την διάρκεια του κλεισίματος, το ποδήλατο μπορεί να παραμένει όρθιο χωρίς να το κρατάτε.

Λόγω του ότι είναι πτυσσόμενο μπορεί να μπαίνει σε λεωφορεία, τραμ, μετρό και αεροπλάνα ως αποσκευή. Τέρμα στα εξτρά εισητήρια για ποδήλατο!

Τέλος, σε περίπτωση που δεν το έχετε υποπτευθεί ακόμη, είναι ποδήλατα πόλης και άρα η Αθήνα εξαιρείται! Εαν ψάχνετε ποδήλατο για την Αθήνα, αγοράστε καμιά γουρούνα ή χρησιμοποιήστε το mountain bike που έχετε για τον Υμηττό![0] :P

[0] Παραδόξως, στην Καρδίτσα θα δούλευε τέλεια γιατί είναι επίπεδη και έχουν μάλιστα και ποδηλατοδρόμους! Για να μην θυμηθούμε πως έχουν και δακτύλιο! …

Ενήμερωση: Στο Άμστερνταμ τουλάχιστον, υπάρχει μόνο ένα μαγαζί που πουλάει τα Brompton. Λέγεται Tromm και βρίσκεται στην Europaplein, κοντά στον σταθμό RAI. Τα καινούργια Brompton ξεκινάνε από τα €800,- ενώ τα μεταχειρισμένα από τα €600,-. Περιττό να πώ πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρείτε μεταχειρισμένο..

10 χρόνια μετά

Published on 2 years, 1 month ago in Memorabilia and Σημειώσεις. 0 Comments

Εμείς υποκύψαμε στον χρόνο, ή οι φωτογραφίες έμειναν πίσω;

Φωτογραφίες.. αποτυπωμένες αναμνήσεις.. λεία πρόσωπα, νέα σώματα, αναζητήσεις και φιλοσοφίες του κόλου. Συζητήσεις “σοβαρές”, ανάγκη για επικοινωνία και για παρέα..

Κάπου στο Μάτι, ο Μπάμπης ο Φλου έπαιζε ένα τραγούδι. Μία παραλία με βότσαλα και ένα σπίτι..

οι “Τρεις Χάριτες” και όλα είναι “Ψέμματα” μαζί με τα Αλφα πέντε..

Στην λίμνη Ηραίου ανακαλύψαμε έναν “δεινόσαυρο”..

Ένα βράδυ στην Σέριφο, ο Λάζαρος, ο Κώστας, ο Αντώνης και ο Μάνος περιμένανε ένα καράβι στον ορίζοντα να μπει στο λιμάνι για να κλείσουν το κασσετόφωνο που έπεζε Iron Maiden.. – το είχαν υποσχεθεί στον ιδιοκτήτη του κάμπινγκ after all..

Αλήθεια, το θυμάστε αυτό;

Κρατήθηκα για να μην βάλω Κατσιμιχαίους.. (χιχιχι)

ΥΓ: Καρυδότσουφλο στο έρμαιο του Χρόνου είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Ας το απολαύσουμε τουλάχιστον..!

Ακριβέ μου

Published on 2 years, 1 month ago in Θυμοστορήματα. 0 Comments

Μία ατόλη.. στον Ειρηνικό Ωκεανό.. με αυτά τα καταγάλανα νερά που βλέπουμε στις φωτογραφίες και στα ντοκυμαντέρ. Πράσινες πλαγιές λόφων και βουνών απλώνονται από κατάχρυσες αμουδερές παραλίες που δεν έχει πατήσει το πόδι του ούτε άνθρωπος ούτε πολιτισμός.

Ο Αδάμ και η Εύα μένουν εκεί ξέγνοιαστοι. Καθημερινά βουτούν στην ρηχή ακτή και χαζεύουν με τις ώρες τον πολύχρωμο βυθό. Ψαράκια όλων των χρωμάτων, μεγεθών και σχεδίων κοσμούν τον βυθό, ενώ κοράλια ανεμίζουν σαν βεντάλιες τα φύλα τους σαν ο υποθαλάσσιος κόσμος να ζητά μια πνοή δροσιάς από τον ζεστό ήλιο στην επιφάνεια.

Και ο Αδάμ και η Εύα είναι εκεί και παίζουν στον βυθό. Με δέος ανακαλύπτουν αυτό το πολύχρωμο μυστήριο σε ένα γαλανό φόντο. Όλα είναι ήρεμα, όλα κινούνται με μικρές αργές, λεπτές κινήσεις. Τίποτα δεν βιάζει τον βυθό, ούτε και τους παρατηρητές του. Το φιλντισένιο πάτωμα, στρωμένο με πλατινένια άμμο, χρυσαφίζει κάτω από τις μερικές ακτίνες του ήλιου που διαθλώνται στο νωθρό κυμμάτισμα της επιφάνειας.

Όλα είναι ήρεμα. Και η ηρεμία φέρνει γαλήνη. Και η γαλήνη χαρά. Και όταν αυτό έχει διάρκεια τότε: Ευτυχία! Και ο Αδάμ και η Εύα χαμογέλασαν. Χαμογελούσαν ευτυχισμένοι! Γέλούσαν! Έπεζαν με το νερό, έβγαιναν στην επιφάνεια για να θαυμάσουν τον παράδεισό τους από την θάλασσα και μετά έβγαιναν στην παραλία για να θαυμάσουν το μεγαλείο της θάλασσας και όλον αυτό τον άλλο κόσμο που περιέχει.

Εγκαταλελειμένοι στο δέος της Δημιουργίας. Ναρκωμένοι από την Δημιουργία. Ευτυχισμένοι που είναι μέρος της, χαρούμενοι που αισθάνονται την παρουσία της.

Πήραν μία αναπνοή. Μια μεγάλη καθαρή αναπνοή.

Και άφησαν μία Εκπνοή. Χαμογέλασαν. Γύρισαν και κοιτάχτηκαν στα μάτια. Γυάλιζαν.

Γυάλιζαν με την σπίθα της ευτυχίας. Και μετά χαμογέλασαν ξανά, πιο πλατιά αυτή την φορά.

Χαμογέλασαν τόσο ειλικρινά που ξέσπασαν σε γέλια. Σε γέλια μικρού παιδιού. Γέλια που τους γέμισαν ζωή.

Γέλια που τους έφεραν δάκρυα. Δάκρυσαν γιατί οι αισθήσεις τους δεν μπορούσαν να αντέξουν την χαρά. Και τότε έκλαψαν, έκλαψαν από χαρά, έκλαψαν γοερά, ο ένας στον ώμο του άλλου. Έκλαψαν μέχρι που ο ιδρώτας των κορμιών τους νότισε την άμμο. Τα αναφηλητά σταμάτησαν, οι ανάσες βαριές, καυτές, ρυθμικές κοντά στους λαιμούς τους. Σφίχτηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και αφουγράστηκαν. Αφουγκράστηκαν τους εαυτούς τους στο κορμί του άλλου. Και γέμισαν από συμπόνοια. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και πάλι, σπινθήριζαν πιο ζωντανά από ποτέ. Η υπάρξή τους όλη είχε συμπυκνωθεί σε δύο ζευγάρια μάτια. Μάτια που άστραφταν κάτω από το φως του φεγγαριού σε μία παραλία. Και έτσι έμειναν, για ώρα αρκετή.. Και έτσι τους βρήκε η κάθαρση: γυμνούς, αγκαλιασμένους, μέσα στην Δημιουργία.

…

Μία μέρα, καθώς έκαναν την βόλτα τους στον βυθό, και χάζευαν ανέμελα το υποθαλάσσιο τοπίο, αισθάνθηκαν πως κάτι συμβαίνει. Κάτι υπερκόσμιο. Ήταν αδύνατο να συνειδητοποιήσουν τί όμως. Οι κινήσεις των κοραλλιών και των ψαριών σαν να έγιναν πιο αργές. Ανησυχητικά πιο ήρεμες. Μία ρίγη διαπέρασε τις ραχοκοκκαλιές τους. Αλλά δεν κοιτάχτηκαν. Συνέχισαν να διερευνούν τον βυθό. Σαν να ήθελαν να δουν τι θα συμβεί. Απόκοσμος φαινόταν ο βυθός εκείνη την ημέρα. Και ήταν περίεργο αυτό, γιατί είχαν κατευχαριστηθεί την πρωινή τους βόλτα στην παραλία εκείνο το πρωινό. Είχαν μαζέψει δροσοσταλίδες από τα δέντρα που είχαν μαζευτεί στα φύλλα από την υγρασία της προηγούμενης βραδιάς. Είχαν παίξει κρυφτό ανάμεσα στις φυλλωσιές. Τσαλαβούτησαν στο ρυάκι, κυνηγήθηκαν στο δάσος. Όταν απόκαμαν ξεκουράστηκαν σε ένα ξέφωτο. Οι καρποί των δέντρων τους φρόντισαν ένα πλούσιο γεύμα. Είχαν φτάσει κι όλας στην κορυφή του βουνού και έβλεπαν το νησί τους ολόκληρο, μέχρι πέρα, τον καμπυλωτό ορίζοντα.

Και όταν γύρισαν στην παραλία και αφού τα πέλματά τους είχαν αφήσει τα σημάδια της πορείας τους στην άμμο, πέταξαν τα λιγοστά τους ρούχα και όρμησαν στα αφρώδη κύμματα που έσκαγαν με μία σιγουριά ενήλικα στην παραλία. Βούτηξαν.

Και μετά από λίγη ώρα ήρθε αυτή η ρίγη. Ένας φόβος υποσυνείδητος. Ένας φόβος που δεν έχει λογική η υπάρξή του. Και για αυτό δεν κοιτάχτηκαν. Ήταν ίσως αυτή η αργία των κινήσεων του βυθού. Αλλά αυτή την φορά ήταν μάλλον ανησυχητική παρά γαλήνια. Ένα αόρατο χέρι βουτηξε με τρόπο που δεν έγινε αντιληπτό. Ούτε ήχο έκανε ούτε ρεύμα έφερε. Καθώς εισχωρούσε στο νερό, είχε αυτό τον υπερβολικό αργό ρυθμό που κυριαρχούσε στον βυθό. Με μία ακατάληπτα αργή κίνηση ανατάραξε την άμμο. Εκατομμύρια μικροσωματίδια και κόκκοι άμμου αναμείχθηκαν και άρχισαν να αιωρούνται στα πεντακάθαρα νερά. Τα χρώματα έγιναν ξαφνικά θαμπά, όλα έγιναν θαμπά. Το τοπίο έχασε την μαγεία του. Ο χρόνος σαν να σταμάτησε. Μία στιγμή ισοδυναμούσε με διάρκεια μίας ζωής. Όταν ο ένας τους βγήκε στην επιφάνεια όλα επέστρεψαν στο κανονικό τους ρυθμό. Έκανε να βρει τον άλλο. Πουθενά. Στην αρχή νόμιζε πως ήταν άλλο ένα παιχνιδί από αυτά που παίζανε. Μία φωνή μέσα του ψιθύριζε για το αντίθετο. Εκείνη την στιγμή γύρισε το βλέμμα του προς την παραλία.

Τα βήματα τους ήταν ακόμη χαραγμένα στην άμμο.

Και τα ρούχα τους συνέχιζαν να κοίτονται λίγο πιο μακρυά από εκεί που έσκαγαν τα κύμματα.

Η επιστροφή στην στεριά θα σήμανε την αποδοχή της απώλειας. Μέχρι τότε ήταν ασφαλής. Δεν μπορούσε να μείνει όμως στο νερό, το νερό έφταιγε για ότι έγινε. Εγκλωβισμένος στο δίλημμα, αποφάσισε να επιστρέψει στην παραλία και να αποδεχτεί. Τι; Ίσως την απωλεία του, ίσως την Ανθρώπινη Μοίρα.

Ένα είχε να περιμένει τώρα: τον Χρόνο. Τον Χρόνο, που μόνο αυτός, με τους αέρηδες και τα κύμματά του θα μπορούσε να σβήσει τα βήματα τους στην άμμο.

Στην μνήμη του Αντώνη.

Κωμικοί Έρωτες

Published on 2 years, 2 months ago in Βιβλία and Σημειώσεις. 1 Comment Tags: , , .

Κωμικοί Έρωτες, του Μίλαν Κούντερα. Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, Μετάφραση Γιάννης Η. Χάρης.

Έαν δεν έχετε διαβάσει Κούντερα, σας προτείνω να σηκωθείτε έτσι όπως είστε ότι ώρα και να είναι που διαβάζετε αυτή την σελίδα και να πάτε στο αγαπημένο σας βιβλιοπωλείο και να σηκώσετε όποιο βιβλίο του τους βρίσκεται. Εαν πάλι έχετε κάτι στην βιβλιοθήκη σας, τότε είναι μία καλή ευκαιρία να το ξεθάψετε και να ρίξετε μία ματιά σε ένα από τα αποσπάσματα που σας άρεσαν. Γιατί είμαι σίγουρος πως όταν τελειώσατε θα σκεφτήκατε: “Πρέπει κάποια στιγμή να το ξαναδιαβάσω”.

Έγω έμεινα άναυδος με την αμεσότητα του συγγραφέα που αν και χρησιμοποιεί επίπλαστους χαρακτηρές διαφαίνεται μία προσωπική διαδρομή – αργότερα διάβασα από τον μελετητή του πως ο Κούντερα μέσα από τα έργα του καταγράφει την δική του προσωπική εξέλιξη.

Ιστορίες απλές, καθημερινές, μιας “φυσιολογικής” ζωής που τίποτα δεν είναι ρόδινο, αλλά και τίποτα δεν είναι απάνθρωπα τραγικό – δεν φτάνει (ευτυχώς) στο σημείο της Αρχαίας Τραγωδίας. Ανάγνωσμα ελαφρό, αλλά ταυτόχρονα συγκινητικό, κάνει τον αναγνώστη να ταξιδεύει και να ταυτίζεται με τον πρωταγωνιστή (τι καλύτερο για ένα μυθιστόρημα!). Ο οποίος πρωταγωνιστής ούτε υπερήρωας είναι, ούτε επιτυχημένος, αλλά ούτε και ρακοσυλλέκτης ή δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ένας μάλλον καθημερινός άνθρωπος σαν όλους μας. Ίσως μικρό/μεσοαστός – συνήθως σε κάποιο Πανεπιστήμιο δουλεύει, και όλη την ώρα μπερδεύεται σε ερωτικές ιστορίες. Εξ’ ού και ο τίτλος: “Κωμικοί Έρωτες”. Σαν ένα βλέμμα στο παρελθόν των δικών του ερώτων, των ερώτων του αναγνώστη, που σίγουρα όλοι τους θυμόμαστε με ένα κωμικό στοιχείο και με μία γλυκιά νοσταλγία αφού έχει επέλθει ο χρόνος ιατρός.

Οι ιστορίες απλές, αλλά το λεξιλόγιο καταπληκτικό και πραγματικά συγχαρητήρια στον μεταφραστή Γιάννη Χ. Χάρη όπου με έκανε αρκετές φορές να ανατρέξω στο λεξικό για να βρω την σημασία τους. Παραδείγματα γλωσσολογικής χρήσης και χάρης:

  • Αλγεινή εντύπωση – έντονη δυσαρέσκεια. Έφερνε γυναίκες συνέχεια στο σπίτι του και είχε δημιουργήσει αλγεινή εντύπωση στους υπολοίπους ενοίκους της πολυκατοικίας.
  • Φέρομαι σκαιά -χαρακτηρισμός: διέπεται από τραχύτητα και σκληρότητα, που έχει προσβλητικό χαρακτήρα
  • Στίφη διαδηλωτών – μεγάλο πυκνό πλήθος που κινείται επιθετικά, ορδή
  • Οχεία – το αρσενικό ενώνεται με το θηλυκό, π.χ. η κραυγή της οχείας
  • Απαντοχή – ελπίδα ευνοϊκής εξέλιξης, ηθικό στήριγμα οτιδήποτε στο οποίο βρίσκει κανείς αυτό που επιδιώκει. Π.χ. Στην ιδεά της επιστροφής ένιωσε γλυκιά απαντοχή.

Το Κωμικοί Έρωτες είναι επτά (7) σύντομες ιστορίες. Γράφτηκαν μεταξύ 1959 και 1968 καθώς ο συγγραφέας προσπαθούσε να βρει το συγγραφικό του στυλ. Δημοσιεύτηκαν παρ’ όλα αυτά μετά το Αστείο, το πρώτο και ίσως γνωστότερο έργο του συγγραφέα.

Βουρ στα βιβλιοπωλεία, ή στα ταξιωδιτικά πρακτορεία για εισητήρια για Πράγα – ότι σας βρίσκεται ευκολότερα!

Άμστερνταμ: Και τώρα τι;

Published on 2 years, 2 months ago in Σημειώσεις. 0 Comments Tags: , , , .

Καλώς ήλθατε στο Άμστερνταμ. Το διεθνές αεροδρόμιο του Σκχίπχολ (Schiphol) σας καλωσορίζει. Οι Ολλανδέζες σας καλοσωρίζουν επίσης. Οι Ολλανδοί σας υποδέχονται επίσης θερμά!

Όλα φαίνονται να πηγαίνουν εξαίσια!

Μετά την πρώτη μισή/μία ώρα και αφού βρείτε πως πρέπει να πάρετε το τραινάκι για να πάτε στο κέντρο ή καλύτερα στον Κεντρικό Σταθμό των Τραίνων (Amsterdam Centraal) και αφού περιηγήθειτε στο πρώτο τουριστικό cofeeshop που θα βρείτε, ίσως να αναρωτηθείτε: Και τώρα τι;

- Πού θα μείνουμε απόψε;

Η στέγαση στο Αμστέλοδαμο είναι αλήθεια πως είναι μία πικρή ιστορία. Πολλοί έρχονται και θέλουν να βρουν να μείνουν, αλλά επείδη τα στατιστικά δείχνουν πως είναι πολύ όμορφη πόλη έχει πολλούς επισκέπτες. Επειδή θέλουν να την κρατήσουν όμορφη δεν το ξεχέζουν να σηκώνουν κτήρια. Αποτέλεσμα: Δεν υπάρχει χώρος για όλους! Φροντίστε να έχετε κάνει κράτηση κάπου πριν φτάσετε. Δεν είναι λίγοι αυτοί που την έχουν βγάλει στα παγκάκια. Και τον χειμώνα κάνει κρύο σας το υπενθυμίζω! Επίσης, τα μαγαζιά κλείνουν κατά τις δύο το πρωί (τις καθημερινές), οπότε θα έχετε ένα καλό  6ωρο στο κρύο. Ένα από τα ωραία hostels στο Amsterdam είναι το Stayokay.

- Τι θα φάμε;

Φαγητό σχεδόν παντού! Οι Ολλανδοί τρελαίνονται για πατάτες τηγανητές και σάντουιτς. Θα έλεγε κανείς πως αυτή είναι η εθνική τους κουζίνα. Ειδάλλως, μπορείτε να βρείτε στον δρόμο σας Ιταλικά εστιατόρια, Μεξικάνικα ή τα πιο προσφιλή στον Έλληνα φαστφουντάδικα τύπου Σαβάρμα (Shawarma) και ντονεράδικα – Ανατολίτικο-φερμένα σουβλατζίδικα.

- Θα μας σκοτώσουν στον δρόμο;

Συνήθως δεν σκοτώνουν. Να σας κλέψουν το πορτοφόλι, το κινητό ναι. Αλλά να σας σκοτώσουν δύσκολα. Ιδίως εαν κυκλοφορείτε σε κεντρικές τουριστικές αρτηρίες. Αλλά ακόμα και να φύγετε απο το κέντρο δύσκολα θα συναντήσετε πρόβλημα εαν είστε συνετοί - συμβουλή που μάλλον ισχύει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου!  Όποιος ψάχνει για φασαρίες, βρίσκει. Κατα το: Άμα ψάχνεις, βρίσκεις.

- Εκτός από το να γίνουμε πίτα στα τσιγαριλίκια, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Πράγματι, πολύ καλή ερώτηση! Ίσως να συμβουλευτείτε τα αξιοθέατα ή και τα Top 10 Attractions στο Αμστερνταμ για να πάρετε μία γεύση.

- Που να βγούμε;

Το μεγάλο τζέρτζελο γίνεται στην Leidseplein. Ωραία κλαμπάκια είναι το Paradiso, Melkweg (που έχει και κινηματογράφο με λιγότερο εμπορικές ταινίες). Το Escape είναι πιο mainstream με καλεσμένους DJ και γίνεται πανικός. Συνήθως το πρόγραμμα εκεί ξεκινάει κατά τις 1-2 το πρωί και πάει μέχρι τις 6 ή και αργότερα. Είναι στην Rembrantplein.

Περπατώντας τα 4 ποτάμια που περιτριγυρίζουν το κέντρο της πόλης (Dam square) σίγουρα θα βρείτε όμορφα μαγαζάκια να κάτσετε για καφέ και ίσως και να γευματίσετε. Όποια γράφουν Eetcafe σερβίρουν και φαγητό και είναι σχετικά φτηνά γιατί δεν είναι εστιατόρια.

Μερικές προτάσεις:

  • Paradiso is at <http://maps.google.com/maps?f=q&ttype=&q=paradiso,+amsterdam&sll=37.0625,-95.677068&sspn=45.688268,81.5625&ie=UTF8&z=16&iwloc=addr&om=1>
  • Club Elf (”Elf” means the number 11 — it’s located on the 11th floor of an old building, thus having spectacular views). You can also eat here.
  • Bitterzoet (bitter sweet). Smallish place with DJ’s and occasionally bands.
  • Melkweg, near Leidseplein (Lijnbaansgracht 234), also a cinema and restaurant.
  • Chocolate Factory, opposite of Melkweg.
  • Twistd, on the corner of Weteringschans and Vijzelgracht, is actually more of a bar with walk-in DJs.
  • The nice coffeeshops are called Rokerij.
  • Bimhuis for jazz nights. Free entrance on Tuesdays.

Αυτά προς το παρόν, τα σχόλια πάντα ανοικτά! :)

Το Κελί 113

Published on 2 years, 2 months ago in Ιστορίες. 2 Comments

εξαιρετικά αφιερωμένο στους συντρόφους (κυριολεκτικά) του κελιού: Θανάση και Γιώργο..

αλλά και στην μυστηριώδη Τζ. ..

και στον αδελφό Δ. βεβαίως-βεβαίως!

Από παλιά θυμάμαι μία δυσφορία να με κατατρέχει όταν πλησιάζε το Χειμερινό Εορτολόγιο. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά με συγγενείες, οικογενειακές υποχρεώσεις, βοή, κόσμο, καντήλια και -βέβαια- ευχές!

4 χρόνια πριν έκανα πραγματικότητα το όνειρο που είχα μικρό παιδί: να περάσω τις γιορτές χωρίς τον οικογενειακό κλοιό να με σφίγγει σαν τον βόα το θύμα του. “Υπερβάλλεις”, θα πείτε και μπορεί να έχετε και δίκιο. Αλλά όλοι τα ίδια σκατά τραβάμε και πάντα περιμένουμε να έρθει η δωδεκάτη νυκτερινή για να ροβολήσουμε με τους φίλους μας και να αντιγράψουμε το οικογενειακό περιβάλλον σε φιλική ατμόσφαιρα. Άσχετα με την ειρωνία, είναι σίγουρα το φιλικό περιβάλλον καλύτερο!

Πράγματι λοιπόν το όνειρο έγινε πραγματικότητα και ήταν ένα όνειρο! Ήταν η καλύτερη Πρωτοχρονιά της ζωής μου! Τα Χριστούγεννα δεν τα πολυ-θυμάμαι. Είμασταν σε ένα τραίνο με τον αδελφό προς την Κοπεγχάγη. Την μισή μέρα την περάσαμε διασχίζοντας το Βόρειο μέρος της Γερμανίας και το Νότιο της Κοπεγχάγης και το αλλό μισο ξεποδαριαζόμενοι για να βρούμε ένα άθλιο χόστελ που είχε να μας προσφέρει ένας Σύριος (από την χώρα και όχι από το νησί) και να κοιμηθούμε τα κάμποσα βράδυα που θα περνάγαμε στην Κοπεγχάγη.

Η Πρωτοχρονιά όμως ήταν το κάτι άλλο! Την περάσαμε στην Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο! Ένα εκατομμύριο κόσμος ήταν μαζεμένος και η τεράστια πλατεία ήταν βουλιαγμένη στην μπύρα, στον χωρό και στις μουσικές που έβγαιναν από τα διάφορα stages που είχαν στηθεί στο πάρκο. Τύφλα να έχει το Σύνταγμα! (γέλια) Για να μην μιλήσω για τα πυροτεχνήματα! Φώτισε ο ουρανός! Αν δεν έχετε κάνει Πρωτοχρονιά στο Βερολίνο να κάνετε! Είναι εμπειρία ζωής!

Τα επόμενα δύο χρόνια τα πέρασα στο Μάνστεστερ της Αγγλίας και τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Και τις δύο φορές. Συγκοινωνία δεν υπήρχε, οι Άγγλοι ήταν με τις οικογένειες τους τα Χριστούγεννα, ενώ την Πρωτοχρονιά είχαν κλείσει από τον Σεπτέμβρη που θα την περάσουν – κάτι που δεν είναι ο τύπος μου να κάνω. Οι ομογενείς γυρίσανε στην Πατρίδα.. Φτιάξαμε μια γαλοπούλα με την Τζ., πλάκωσαμε και κάτι σαμπάνιες δεν μπορώ να πω την γιορτάσαμε γκλαμουράτα την χρονιά! Βασιλικά!

Την άλλη χρονιά υπήρχαν και άλλοι εγκλωβισμένοι στο Μαντσεστερ, οπότε είπαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να κάνουμε ένα σουπερ-πάρτυ.. 4 ατόμων! Στολίσαμε το σπίτι και ο φούρνος δούλευε από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Τι φιλέτα γαλοπούλας με δαμάσκηνα (courtesy of Τζ.), τι βετζετέριαν πιάτα (courtesy of Laura), τι κρασιά – να’ναι καλά το Βενετάκι! Φάγαμε του σκασμού, γίναμε και ντίρλα, είπαμε να βγούμε έξω να διασκεδάσουμε. Αμ που όμως; – Όλα κλειστά! Η Πρωτοχρονιά κύλησε σε ένα μπαράκι με άλλους φίλους (πάλι 4 είμασταν) και με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού. Γίναμε ντίρλα γρήγορα-γρήγορα με τα φτηνά μπουκάλια σαμπάνιας που μας κέρναγαν και πήγαμε σπίτι μας χωρίς να θυμόμαστε γιατί καλά-καλά είχαμε βγεί!

Φέτος λοιπόν είπα, Αρκετά! Επιστρέφω στην Πατρίδα για το Χειμερινό Εορτολόγιο! Και πράγματι, ξεκινήσαμε στις 26 του μήνα για την Δόξα, Ορεινή Αρκαδία. Ο στόχος ήταν ένα πεπαλαιωμένο σπίτι του φίλου Θανάση, με αυτοκίνητο του φίλου Γιώργου και παρέα κάμποσα κιλά κρέας και το απαραίτητο 5ακιλο κρασί από την Νεμέα. Αν το βρείτε αυτό το κρασί να αγοράσετε έναν τόνο! Πίναμε και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε! Νέκταρ ήταν, όχι κρασί θνητών! Την άλλη μέρα (μετά από 3 ώρες ύπνου – γιατί κοιμόμασταν σε ένα διπλό κρεβάτι τρεις νοματέοι) ξυπνήσαμε λες και δεν είχαμε πιει σταγόνα!

Το σπίτι, το πατρικό του πατρικού ω! πατρικό του πατέρα του Θανάση χτίστηκε δώμα-δώμα και ήταν μοναδικής αρχιτεκτονικής. Εγώ πάντω έμεινα έκθαμβος! Λόγω της παλαιότητας του μην φανταστείτε πως η θερμάνση ερχόταν στον στανταρντ εξοπλισμό. Όχι, κάθε άλλο μόνο ένα τζάκι υπήρχε σε ένα δωμάτιο 2 επί 3. Στο ίδιο δωμάτιο υπήρχε ένα διπλό κρεβάτι και ένα τραπέζι. Έξω από το δωμάτιο επικρατούσαν πολικές θερμοκρασίες και ίσως να έβρισκες και πολικές αρκούδες στα υπόλοιπα δωμάτια.

Αφού φέραμε 40 κιλά ξύλα από το κατώι – που με τόσο κόπο η γιαγιά του Θανάση είχε μαζέψει, ξεκινήσαμε την φωτιά. Ο Γιώργος πρώτος ψήστης πάντα να προσφερθεί: “μην ανησυχείτε παιδιά, θα τις ετοιμάσω εγώ τις μπριζόλες”, και όταν τρώγαμε και την τελευταία: “να βάλουμε άλλη μία παρτίδα;”. Σίγουρα θα μπορούσαμε να κατηγορηθούμε για να το αμάρτημα της κοιλιοδουλείας. Δεν έχω ξαναφάει έτσι στην ζωή μου. Και από ποσότητα αλλά και από τρόπο. Γιατί δεν υπήρχε πρόγραμμα φαγητού. Κυρίως κουβέντα επί παντώς επιστητού υπήρχε. Και απλά..

Στα ενδιάμεσα της κουβέντας χτυπάγαμε κάτι μπριζολίδια, κάτι καλαμάκια και κάτι λουκάνικα, πάντα συνοδευόμενα από την ψητή φέτα του Θανάση και ψωμί στην σχάρα στο τζάκι. Μην ξεχάσω να πω πως εκτός από τις 10 μπριζόλες, τα 3 λουκάνικα και τα 15 καλαμάκια που είχαν πάρει τα παιδιά για τις 3 μέρες που θα μέναμε εκεί, προμηθευτήκαμε και άλλα 3 κιλά κρέας (ψημένο) από το Λεβίδι – μεγάλη η χάρη του ψήστη στην ταβέρνα εκεί, λουκούμι το είχε κάνει το αρνάκι!

Με το κρασί και με τα μπριζολίδια και με την κουβέντα χωρίς να το καταλάβουμε πέρασαν 34 ώρες που είμασταν σε ένα δωμάτιο τρία άτομα! Ναι, 34 συνεχόμενες ώρες! Μετά – αφού τις μετρήσαμε – αποφασίσαμε να πάμε στο κοντινό χωριό Λαγκάδια και να πιούμε έναν καφέ. Τι ωραίος καφές! Μετά γυρίσαμε για να πέσουμε και πάλι σαν τους λυσσασμένους στην θαλπωρή του τζακιού, του κρασιού και της μπριζόλας.. Στον γυρισμό αγοράσαμε και άλλες 10 μπριζόλες και άλλα 3 λουκάνικα για το βραδυνό. Η 6η πρωινή μας βρήκε να ψήνουμε λουκάνικα. Την επομένη καθαρίσαμε το σπίτι και επιστρέψαμε.

Την επομένη της επομένης φύγαμε με την Τζ. για την Λίμνη Πλαστήρα. Τι καταπληκτική διαδρομή! Εαν δεν έχετε πάει προς τα εκεί, πρέπει (επίσης) να πάτε! Να μείνετε στο Νεοχώρι, στο Ανθέμιο, έτσι λέγεται ο ξενώνας. Είναι εκεί η κα. Ανθή που θα σας φιλοξενήσει σαν να είσαστε παιδιά στο σαλόνι της και ας είσαστε 40 χρονών μαντράχαλοι παντρεμένοι! Μία μέρα καθήσαμε στην Λίμνη ίσα για να την γυρίσουμε λίγο. Έπρεπε να φύγουμε γρήγορα για Θεσσαλονίκη.

Μουσική στο τέρμα, η μηχανή να μουγκρίζει και η απόλυτη ευθεία μπροστά μας. Και εμείς να ταξιδεύουμε. “Όλα είναι δρόμος”. Και αυτό ισχύει. Τζακ Κέρουακ και μαλακίες. Νοίκιασε ένα αμάξι και φύγε. Πάρε και καλή παρέα μαζί – αναγκαίο!

Η Θεσσαλονίκη μας υποδέχτηκε με κίνηση και με όλους να διασκέδαζουν στα παραλιακά μπαράκια στο λιμάνι. Απογοητεύτηκαμε. Βρήκαμε όμως ένα κα-τα-πλη-κτι-κό μαγέρικο που φάγαμε φανταστικό φαγητό και ήπιαμε ωραίο κρασί. Ήταν ότι καλύτερο για μία κοπιαστική μέρα μετά από το ταξίδι, χώρια το κρύο που φάγαμε καθώς περπατάγαμε στην πόλη.

1 ώρα πριν την Πρωτοχρονιά βγήκαμε για τα πυροτεχνήματα, εμείς και τουρίστες από τις γύρω χώρες ήταν μόνο. Πλάκα είχε. Ήταν λες και πήγαινες στην Ανάσταση. 10 λεπτά πριν τις 12 όλοι εμφανίστηκαν στην Πλατεία και 10 λεπτά μετά είχαν εξαφανιστεί στα σοκάκια. Δεν καταφέραμε να ακολουθήσουμε κανέναν. Ούτε τα πυροτεχνήματα είδαμε. Ο χρόνος μας βρήκε σε κάτι βρωμόστενα που μάθαμε πως ήταν η πουτανο-περιοχή της πόλης. Εκεί δώσαμε και το πρώτο(χρονιάτικο) μας φιλί.

Πήραμε κάτι μπύρες και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Ήταν καταπληκτικά!

Αυγουλομάτης

Published on 2 years, 2 months ago in Κομβιουτεριστικά and Σημειώσεις. 0 Comments Tags: , , , , , , .

Δεν ξέρω πως μου ήρθε αυτός ο τίτλος, αλλά πρέπει γρήγορα να σας ενημερώσω για την τελευταία μου ανακάλυψη: !!

Bird’s Eye View στο Live Maps (της Microsoft)

Τι’ν τούτ, και τα λοιπά θα αναρωτηθείτε και καλά θα κάνετε! Για να μην τα πολυλογούμε ρίξτε μία ματιά στα:

και τραβήξτε τον χάρτη δεξία και αριστερά (drag’n'drop) για να δείτε τις στήλες του Ολυμπίου Διός, το νέο Μουσείο της Ακροπόλεως και ότι τραβάει η ψυχή σας! Συγκινητικό!

Συγχαρητήρια στην Microsoft!

Personae

Published on 2 years, 2 months ago in (Μανι-Μανι)φέστα. 0 Comments

Η Περσόνα, οι Περσόνες σα περόνες μας διαπερνούν όπως το κρύο την βαρυχειμωνιά. Τελεία. Στοπ. Ξέφυγα.

Ο Φερνάντο Πεσσόα είχε τους “ετερώνυμους”, 76 διαφορετικές περσόνες οι οποίες όλες είχαν το δικό τους στυλ. Οι γιατροί είπαν πως ήταν πολυσχιδής προσωπικότητα.

Σήμερα έχουμε δύο, τρία, τέσσερα καραβάκια (μπλόγκς) στο Αιγαίο (Internet) και δεν μας παίρνουνε καλέ (να τα αφήσουμε). Υπογράφουμε με διαφορετικά ονόματα. Ανασκευάζουμε την ιστορία μας. Την γράφουμε στο ένα social network και την σβήνουμε στο άλλο. Στην μία ιστορία είμαστε πουτάνες, στην άλλη κυρίες από σαλόνι. Σε άλλη είμαστε μοναχοί και στην άλλη ροκ σταρς που ταξιδεύουμε την Ταϋλάνδη για να κάνουμε sex με δεκατετράχρονα. Στην μία φιλόσοφοι αμπέλων και την άλλη κοινωνικοπολιτικοί κρίτικη (επίσης αμπέλων). Μετά, στεναχωριόμαστε που οι άλλοι βλέπουν την περσόνα μας και όχι τον “αληθινό μας εαυτό”.

Η δική μου αποψη; Το Internet άνοιξε τον δρόμο στην ανθρωπότητα για να γίνει πολυσχιδής! Είμασταν απο παλιά, αλλά φοβόμασταν τι θα πουν οι άλλοι και το κρύβαμε. Μέσα στην απέραντη αυτή Μητρόπολη που η ονομαστική ανωνυμία είναι η ουσία, τα καταφέραμε. Ανοίξαμε το κουτί της Πανδώρας και προς το παρόν το απολαμβάνουμε.

Βέβαια, υπάρχει μία μικρή, αλλά ουσιαστική διαφορά. Η περσόνα είναι πέπλο, άλλο ένας μανδύας στο κρεμμύδι. Και το κρεμμύδι σε κάνει να κλαις – έτσι για να το υπενθυμίσω. Ο άνθρωπος έχει πτυχές. Και αν κάτσεις στο κέντρο και ξεκινήσεις να γυρνάς γύρω-γύρω θα μπορείς να τις δεις όλες. Τώρα αν ζαλιστείς, δικό σου το φταίξιμο. Αλλά σίγουρα δεν θα κλάψεις.

Στην πραγματικότητα – δηλαδή εκτός διαδικτύου – πάλι περσόνες ερωτευόμαστε. Βλέπουμε πτυχές, τις μεγενθύνουμε σε μέγεθος δωματίου και αγοράζουμε το σπίτι. Μετά φοβόμαστε να μετακομίσουμε και ας βλέπουμε πως ο τοίχος γκρεμίστηκε και έμεινε χαραμάδα. Μαζοχιστικός παροξυσμός; Μπορεί.. Ποιός είμαι να το κρίνω..

Καλή τύχη μάγκες!