Monthly Archive for November, 2007

Γνωρίζω, αποφεύγω το Spam

Είσαστε στην δουλειά και μόλις σας έστειλαν ένα τέλειο αρκουδάκι που σας λέει πως θα ευτυχίσετε στην ζωή σας ή ένα γλυκύτατο γατάκι που κρατάει αγγαλιά ένα καναρίνι;

Τέλεια! Είμαι σίγουρος πως θα το στείλετε σε όλους τους γνωστούς, φίλους και συνεργάτες σας για να χαρούν και αυτοί και να κάνετε την μέρα τους καλύτερη!

Τι κάνω;

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να το κάνετε αυτό είναι να πατήσετε το κουμπί Forward, ή επί το ελληνικότερον Προώθηση, να βάλετε και όλες σας τις επαφές στα πεδία To: (Πρός:) ή CC:, άντε να προσθέσετε και καμία γραμμή έαν έχετε πολλά κέφια και να το στείλετε..

Τι κάνατε όμως μόλις; Μόλις στείλατε μαζί με το γατάκι και όλες τις διευθύνσεις των άνθρωπων που το έλαβαν πριν από εσάς (προστέθηκαν στο μύνημα όταν πατήσατε Forward) και όλες τις διευθύνσεις που το στείλατε εσείς (είναι στο πεδίο To: ή CC:)

Και τι κάκο κάνει αυτό θα πείτε..

Θα σας πω: κάποια από όλες αυτές τις διευθύνσεις, μπορεί να είναι κάποιου που μαζεύει διευθύνσεις για τις πουλήσει αργότερα σε διαφημιστικές εταιρίες ή οποίες θα τον πληρώσουν αδρά ανά χίλιες email διευθύνσεις.

Οι “διαφημιστικές” αυτές εταιρίες θα χρησιμοποιήσουν (μάλλον θα ξανα-μοσχό-πουλήσουν) τις διευθύνσεις σας σε άλλες εταιρίες και έτσι θα ξεκινήσετε να παίρνετε σε λίγο καιρό μηνύματα του τύπου: “buy Viagra”, “ικανοποιήστε την γκόμενά σας για περισσότερο από 30 ώρες συνεχόμενου sex” (άραγε την γκόμενα την σκέφτηκε ποτέ κανένας;), “μεγαλώστε το μόριο σας και κάντε το δεντράκι μπονζάι”, κ.α.

Κοινώς: Εσείς στέλνετε ένα γλυκούλι γατάκι και άλλοι βγάζουν λεφτά και μετά παίρνετε και όλες αυτές τις μαλακίες μηνύματα. Δεν αισθένεστε λίγο μαλάκας; Εγω, πάντως ναι!

Τι μπορώ να κάνω για το αλλάξω, ή να βοηθήσω να μειωθεί;

Μην βάζετε τους παραλήπτες σας στο πεδίο To: ή CC:, προτιμήστε το πεδίο Bcc: το οποίο σημαίνει Black Carbon Copy και δεν εμφανίζεται σε ποιόν στείλατε το μήνυμα. Μην το χρησιμοποιείτε για κανονική αλληλογραφία, γιατί ο άλλος δεν θα καταλαβαίνει γιατί του το στείλατε!
Αφού πατήσετε το κουμπάκι Forward (στα ελληνικά Προώθηση – επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως) διαγράψτε όλες τις διευθύνσεις που υπάρχουν στο μήνυμα και αφήστε μόνο το μήνυμα! Εαν δεν υπάρχει μήνυμα και υπάρχει μόνο attachment (επισύναψη), σβήστε τα όλα στον κορμό του μηνύματος (body)! Τώρα εαν θέλετε να προσθέσετε και μία δική σας γραμμή γιατί όπως προείπαμε έισαστε σε τρελά κέφια, τότε, ναι είστε ελεύθεροι να το κάνετε.

Με αυτά τα 2 (δύο) απλά βήματα μπορούμε να προστατεύσουμε και τους εαυτούς μας και όλους αυτούς που έχουμε τις ηλεκτρονικές τους διευθύνσεις από το να λαμβάνουν μηνύματα Spam. Γνωρίζω πως το κακό έχει ήδη γίνει, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ..

Έαν έχετε παραπάνω απορίες, σχόλια κτλ, παρακαλώ εφορμήστε στα σχόλια.

Αβραξάς

ο τίτλος κλεμένος από το Ντέμιαν, του Herman Hesse.

Η μετακόμιση, και ίσως με την ευρύτερη έννοια δηλαδή είτε μετακομίζεις στο άλλο στενό, είτε μετακομίζεις σε άλλη πόλη, είτε σε άλλη χώρα (και σύντομα σε άλλο πλανήτη) είναι μία διαδικασία όμοια με μία ακόμη μεταφορά η οποία είναι υπερκείμενή τους σε επίπεδο γενίκευσης. Γιατί, πραγματικά ένα επίπεδο πριν την απόλυτη γενίκευση φτάσαμε: ξεκινήσαμε από την μετακόμιση στο διπλανό στενό μέχρι την μετακόμιση σε άλλο πλανήτη. Ποιά είναι όμως η υπερκείμενη μεταφορά;

Όπως πολύ σωστά μαντέψατε κυρίες και κύριοι αναγνώστες: Ο “Κύκλος της Ζωής”. Είναι η Είσοδος (Γένεσις) και η Έξοδος (Θάνατος, ή όπως καλύτερα μου αρέσει: Η Τελευταία Έξοδος της Ρίτα Χέιγουορθ – ο τελευταίος χορός). Ένα χαρακτηριστικό γεγονός λαμβάνει χώρα τις αυτές δύο στιγμές: Αλλαγή.

Όταν ένα μωρό γεννιέται περνάει μέσα από τον μεγαλύτερο πόνο, γιατί πρέπει να στριμωχθεί εξωφρενικά πολύ για να χωρέσει από τα στενά της Σκύλας και της Χάρυβδης (παρομοίωση μάλλον δανεισμένη από άλλο context). Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει ή λίγο πριν πεθάνει πάλι ο πόνος ψυχολογικός ή σωματικός είναι επίσης εκεί και συνοδεύει την Αλλαγή.

Η μετακόμιση είναι σαν την Γένεση και τον Θάνατο. Μία αναγέννηση δημιουργείται συμπυκνώνοντας μία γέννηση και έναν θάνατο. Μία γέννηση για το νέο μέρος που πας και έναν θάνατο για την καθημερινότητα και την ζωή που είχες στο μέρος που αφήνεις. Για αυτό και όλας οι μετακομίσεις δεν είναι ευχάριστα πράγματα. Ή τουλάχιστον πάντα υπάρχει έστω και λίγος πόνος για αυτό που αφήνεις ακόμα και αν ήταν τα απόλυτα σκατά (ημιυπόγειο στη Φυλής).

Για αυτό ακριβώς τον λόγο οι μετακομίσεις για να δείξουν την πραγματική τους αξία θέλουν χρόνο. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή εμείς οι άνθρωποι θέλουμε τον χρόνο μας. Εαν πεθάνει ένα μωρό στους 3 μήνες τι να σου δείξει; Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κάνουμε μία μετακόμιση ανα ζωή. Αλλά δώστε λίγο χρόνο.. Και αν έχετε δώσει πολύ, ξανασκεφτείτε το! Ίσως να χρειάζεστε μία μετακόμιση! – μεταφορικά και μη ;)

Κάτι μέρες σαν και αυτές… (Part II)

ναί κυρίες και κύριοι, είναι η πρώτη φορά που σε αυτό το ιστολόγιο (γιάκ!) err.. blog έχουμε Μέρος Ντεύτερον!

Στο προηγούμενο επεισόδιο μιλήσαμε για τον Δία και τα αναπαραγωγικά του υγρά. Έ, εχθές ο άνθρωπος έχυσε:

Το απόγειο ήταν εχθές που πήγα σε μία συναυλία και μετά είπα να κάνω και τσάρκα από κανά coffeeshop γιατί δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι.. Τι το ήθελα; Αφού το ξέρω πως με χαλάει. Και ήταν και Έλληνες αυτοί που το είχαν. Δεν ξέρω τι μου έδωσαν αλλά θυμάμαι να λένε πως “του δίνω δύο νερά 15 ευρώ και δεν αντιδρά” – και πραγματικά δεν αντέδρασα και τα πλήρωσα! Άσε που τα νερά είναι τσάμπα κανονικά!

Εκτός από αυτό, ούτε ξέρω τι είπα, ούτε ξέρω τι έκανα. Εαν με βιάσανε καλά θα περάσανε, εγώ δεν θυμάμαι τίποτα. Το μόνο που θυμάμαι είναι να έχω χαθεί στο κέντρο του Αμστερνταμ και να νομίζω πως δεν θα με βρεί ούτε ο Θεός ο ίδιος. Μετά, κατάφερα να βρω το λεωφορείο, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω σε ποιά στάση πρέπει να κατέβω. Τελικά την πέτυχα και κατέβηκα σωστά! Μετά, επειδή είναι λίγο απόμερα εκεί που μένω (φάση Βαρυπόμπη – έχουμε και σύλλογο ιππάσιας) με έπιασε πως δεν θα φτάσω ποτέ στο σπίτι (πως φαίνονται τα 20 λεπτά περπάτημα με ένα τσιγάρο). Τελικά έφτασα.

24 ώρες αργότερα, η γλώσσα μου είναι καφέ. Δεν ξέρω γιατί. Ξέρω μόνο πως με ενοχλεί. Τι σκατά να μου έδωσαν άραγε; Άσε στο γραφείο που είμουν σαν το ούφο το τελευταίο..

Θεωρία των Πάντων

Όχι, δεν πρόκειται για διαφημιστικό κόλπο – τουλάχιστον, όχι για την ώρα.

Το έμαθα στο Άμστερνταμ, καθώς αγόρασα το Κυριακάτικο Βήμα την προηγούμενη Δευτέρα.

Ναι, τα νέα της Ελλάδας κάνουν μία μέρα να φτάσουν στο εξωτερικό – τόοοσο μπροστά είμαστε. Η Ελλάδα γενικά είναι μία μέρα μπροστά στις εφημερίδες, και μία ώρα πίσω στις εξελίξεις. Πως όλη η Ευρώπη έχει καταφέρει και έχει την ίδια ώρα (μην μετράτε το Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ που μόλις τώρα τις τσοντάρανε για να έχει παρέα η Ελλάδα) για να μπορούν όλοι να συνεργαζόνται ανεξάρτητα σε ποιά χώρα βρίσκονται και η Ελλάδα είναι που κάνει την διαφορά, κανείς δεν κατάλαβε ποτέ. Από την αρχή η ιστορία με την ένταξη της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη, βρώμαγε, αλλά τέλος πάντων..

Επί της ουσίας τώρα:Ο κος Α. Garett Lisi ανακάλυψε την Θεωρία των Πάντων καθώς έκανε σκι και σνόουμπορντ, αφού εγκατέλειψε την επιστημονική κοινότητα μετά το Διδακτορικό του καθώς δεν συμφωνούσε με την Θεωρία των Χορδών. Περισσότερα μπορείτε να μάθετε σε μία ενδιαφέρουσα (αν και λίγο δήθεν) συνέντευξη.Το θέμα έχει πάρει φωτιά και στον ηλεκτρονικό και στον έντυπο τύπο. Δεν ξέρω τι αληθεύει και τι όχι, αλλά από ότι λέγεται, ο επιτυχαντής σωματιδίων που αναμένεται να λειτουργήσει στην Γενεύη τον επόμενο χρόνο, θα μας δείξει εαν αυτά που λέει ο κος. Lisi είναι αλήθεια η όχι. Ο ίδιος πιστεύει το ίδιο για την ανακάλυψή του.

Κάποιος άλλος ήδη πιστεύει πως κατέρριψε την θεωρία ήδη! Εαν είστε επιστήμονας, ίσως να βρείτε ενδιαφέρουσα και αυτή την πιπεράτη συζήτηση..

Αν η ανακάλυψη της πυρηνικής ενέργειας έφερε την Χιροσίμα και η ισχύει η ανακάλυψη του Lisi, τότε παλικάρια μου, την γαμήσαμε! Η συνέχεια επί των πιεστηρίων..

Firefox και Ελληνικά

Αυτό είναι ένα μικρό ενημερωρικό φυλλάδιο, κύριως για τους χρήστες Mac, οι οποίοι ίσως να έχουν σιχτιρήσει με τα Ελληνικά (ορισμένοι χαρακτήρες) να βγαίνουν κινέζικα, ή ερωτηματικά. Πολλοί έχουν προτείνει λύσεις, όπως: “Εγκαταστήστε το MS Office για Mac” και όλα θα δουλέψουν άψογα – το οποίο ισχύει. Το πρόβλημα έγκειται στις γραμματοσειρές και πως ο FireFox στο Mac κάνει το rendering των γραμμάτων. Χρησιμοποιεί μία δικιά του ιστορία (απ’ ότι κατάλαβα) και δεν χρησιμοποιεί τα system calls του Mac OS X και για αυτό δημιουργούνται αυτά τα πρόβλημα.

Με τον FireFox 3.0 aka GranParadiso, τα προβλήματα λύνονται. Δεν είναι τώρα βέβαια και εντελώς έτοιμος, αλλά εγώ τον χρησιμοποιώ εδώ και δύο μέρες και φαίνεται να τα πάει καλά. Κατεβάστε τον, και ξεγνοιάστε!

Κάτι μέρες σαν και αυτή..

Ένα τεράστιο Τσουνάμι έχει προσγειωθεί στο κεφάλι μου, και δεν είναι ούτε νερό, ούτε τίποτα αναπαραγωγικά υγρά από τα γαμήσια του Δία στον Όλυμπο. Πέρναγε η Δύναμη από τα λημέρια μου, πρέπει να με είδε και να είπε: “Ωπ, αυτός όμορφος καλός φαίνεται. Για να δούμε πότε ήταν τελευταία φορά που τα είδε κωλυώμενα;”. Ρωτά τους συνεργάτες της, αυτοί κοιτάνε στα κιτάπια τους και καταλήγουν, πως είχα πολύυυυυυ καιρό. Ε, και τότε μετά τις σχετικές υπογραφές, μία υποτυπώδη γραφειοκρατία – έβαλα και εγώ κάτι υπογραφές (μην φωνάζετε μου είχαν υποσχεθεί αιώνια γαλήνη και ηρεμία, χώρια τα λεφτά: πρώωρη σύνταξη στα 25 κτλ) – και τσουπ ξεκίνησε το Τσουνάμι. Δεν μπορώ να πω, με λυπήθηκαν, έκανε ένα μήνα να με φτάσει, έτρεχα και εγώ βέβαια λίγο και έκανα και κάτι ελιγμούς και του ψιλοξέφευγα, αλλά έναν μήνα του πήρε. Και όταν έσκασε βέβαια:

  • Μου βγήκε ο φρονημήτης (ο 3ος) Και ο γιατρός είπε πως πρέπει να τον βγάλουμε. Έλα μου ντε όμως που στην Ολλανδία(!) – όχι γιατί μετά λέτε για το Σύστημα Υγείας της Ελλάδας – το πρώτο ραντεβού σε γναθοχειρούργο είναι στις 9 Γενάρη! Κοινώς, μας λένε: “Βγάλτε τα μόνοι σας τα δόντια σας” (αντί για τα “μάτια σας” που μας λένε στην Ελλάδα)
  • Αφού συνήλθα από τον φρονημήτη (έβγαλα τελικά το απο πάνω το δόντι που “χτύπαγε” αυτό που έβγαινε) και μετά από μία εβδομάδα αφαγίας (το στόμα ουτε άνοιγε, ούτε έκλεινε) και χαπακιάσματος, συνήλθα και ξεκίνησα να τρώω ξανά! Ω! Τι μεγάλη χαρά.
  • Τα παραπάνω παρακαλώ να συνδυαστούν με το γεγονός πως το σπίτι που βρήκα είναι ανάμεσα σε 2 “προάστια” (ο Θεός να τα κάνει) σε μία γεωργική περιοχή του Αμστερνταμ, και θέλω 20 λεπτά με το ποδήλατο για να βγω στον πολιτισμό (κέντρο του εκάστοτε προαστίου). Όταν πεθαίνεις από τον πόνο λόγω δοντιού και είναι και βράδυ και βρέχει, η τοποθεσία κάπως επηρεάζει την ψυχολογία σου θα έλεγα μάλλον προς το χειρότερο, αν όχι προς τον ΠΑΝΙΚΟΟΟΟ! :)

Αφού τελειώνουν όλα αυτά είπα πάει, πέρασε! Αυτό ήταν. Μία μικρή φουρτούνα. Σε όλους συμβαίνει αυτό! Είναι ο πρώτος καιρός, τέτοια μικρά (τώρα έγιναν μικρά εεε; – τώρα θα δεις) σκαμπανεβασματάκια συμβαίνουν. Συμβαίνουν Έτσι, χωρίς λόγο – αν θέλεις και απο γούστο – σαν αλατοπίπερο στην εμπειρία της Ζωής. Και αφού τα σκέφτηκα αυτά, ήρθε ο αδερφός μου. “Γαμώ”, σκέφτομαι. “Τώρα θα έχω και παρέα, και αφού τα έχω τακτοποιήσει όλα, θα περάσουμε φίνα”, συνεχίζω τον συνειρμό μου.

- “Κούνια που σε κούναγε”, λέει η Δύναμη..

Μέχρι που είπαμε εχθές να πάμε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί για να δούμε live μια μικρή – άγνωστη – μπάντα που θα έπεζε Funk μουσική. Ήταν πράγματι καταπληκτικά! Γυρίσαμε μετά στο σπίτι, και βάλαμε λίγη μουσικούλα

  • και εξηγούσα στον αδελφό, πως έχω μία ψύχωση με το laptop μου, και γενικά θέλω να το προσέχει και να μην έχει καπνούς, ποτήρια, κινητά ή οτιδήποτε γύρω από αυτό σε μία απόσταση ασφαλείας 10 πόντων. Με ψιλοκορόιδευε και με έλεγε κολήμενο, όταν κάνει μία άστοχη κίνηση να πιάσει το ποτήρι με το νερό που ήταν δίπλα στο πληκτρολόγιο και όλο το νερό χύνεται ΠΑΝΩ στο πληκτρολόγιο!! Χαρτιά, σκουπίσματα και καντήλια αναμεμηγμένα με το νερό να στάζει από το αναποδογυρισμένο πλέον laptop έτρεχαν προς το πάτωμα σαν αίμα λαβωμένου από μάχη (πω πω δράμα ε;) και βέβαια τα καντήλια συνέχιζαν στην εναέρια γέφυρα και έφταναν επιτυχώς και με ακρίβεια αν και λίγο συνωστισμένα στα αυτιά αδελφού, ο οποίος είχε πέσει κάτω από νευρικό γέλιο!
  • Την άλλη μέρα ξυπνάω και πάω να φορέσω την τσάντα μου για να παώ στην δουλειά, όταν συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει τσάντα στο σπίτι και ούτε με θυμάμαι να την φέρνω το βράδυ. Συνειρμός: “Την άφησα – ο ΜΑΛΑΚΑΣ – στο μαγαζί!!”. Η τσάντα περιείχε όλα τα έγγραφα που πιστοποιούν ότι υπάρχω! Ακόμη, δεν μπορώ να επικοινωνήσω με το μαγαζί για να τους ρωτήσω μήπως την βρήκαν. Θα περάσω το βράδυ από εκεί για να τους ρωτήσω..

Αυτά για το Τσουνάμι. Να προσέχετε τέκνα μου! Όλα μπορούν να συμβούν! Εις το επανειδίν..

Οι δροσοσταλίδες της αλλαγής

Ξαφνικά βρίσκεσαι μόνος σου – εντελώς μόνος σου όμως -, αποκομένος πλήρως από οποιαδήποτε γνωστή φυσιογνωμία ή κουλτούρα και καταλαβαίνεις το ρητό: “ρίξτον στα βαθιά και θα κολυμπήσει”. Ίσως τελικά γιατί το ένστικτο της επιβίωσης είναι δυνατότερο από την ανικανότητα της πλεύσης. Άμεσο αποτέλεσμα; Κολυμπάς!

Μέσα στον Ωκεανό και στον κυκεώνα πανικού που βρίσκεσαι, υπάρχουν μερικές νηνεμίες στις αγωνίες σου – ίσως και να διαρκούν ελάχιστα δευτερόλεπτα, αλλά αρκουν! – για να εκπυρσοκροτήσουν τα πρώτα ερωτήματα: “τι λές;” και “ωπ! εγώ που είμουν όλο αυτό τον καιρό;” και “καλα;! μπορώ εγώ και κολυμπάω;” και μετά βέβαια ένα τεράστιο κύμα σε χτυπάει και ξανααγκομαχάς για να βγεις στην επιφάνεια για να πάρεις μία ανάσα αέρα.

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται ώσπου βρισκεσαι ξεβρασμένος από το Κύμα (της Ζωής) σε κάποιο αγνωστό νησί. Εαν δεν έχετε δει την ταινία “ο Ναυαγός” εδώ είναι ένα καλό σημείο για ξεκινήσετε το DVD. Ξεκινώντας από το μηδέν ανακαλύπτετε το νησί, φτιάχνετε μία μικρή καλύβα, δημιουργείτε μία κοινωνία με τον εαυτό σας και το περιβάλλον σας – ακόμη και εαν αυτό είναι μόνο φοίνικες και οι καρύδες τους. Ανακαλύπτετε πως οι δυνατότητες σας, σαν ανθρώπινο ον είναι υπερβολικά περισσότερες από αυτές που είχατε συνειδητοποιήσει ως τώρα, και εαν είχατε ελάχιστα περισσότερες, ίσως να είχατε κατακτήσει και την αθανασία.

Χωρίς την ύπαρξη κανενός για να σας βοηθήσει, ή καλύτερα για να στηριχτείτε επάνω του, ή καλύτερα: να πάρει την ευθύνη των αποφάσεών σας, ή ακόμη καλύτερα: χωρίς την υπάρξη κανενός να παίξει τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου για τις ευθύνες των πράξεων σας, ξεκινάτε την απόλυτη άνθρωπινη εμπειρία: “Κάνω επιλογές”. Είναι λίγο βιτσιόζικο ναι. Θα μπορούσατε να συμπλήρωσετε: “… και με τσούζει”, “… και γουστάρω”, “… και ανάβω”, “Κάνω επιλογές στα τέσσερα καθώς ανεβαίνω ανηφόρα”, κ.α. Παρ’ όλα αυτά, όλα τα προαναφερθέντα σαδομαζό δεν έχουν βάση στο κείμενο μας, όχι λόγω λογοκρισίας ή σοβαροφάνειας, απλά επειδή υπονοούν την ύπαρξη αποδιοπομπαίου τράγου, που στην παρούσα προσπαθούμε να γλυτώσουμε. Επιστρέφουμε λοιπόν: “Κάνω επιλογές”. Ναι, μάλιστα κυρίες και κύριοι, αυτό είναι και τό μαγικότερο το ταξιδίων παρακαλώ, μόνο που είναι πολύ δύσκολο να το πάρουμε πρέφα! Για να μην ξεχνάμε και τα Βιβλικά Κείμενα: Ο Άδαμ και η Εύα για αυτό τον ίδιο ακριβό λόγο έφυγαν κλωτσιδών από τον Παραδεισό: γεύτηκαν την απόλυτη ανθρώπινη εμπειρία.

Όλοι μας κάνουμε επιλογές δεν λέω. Αλλά πολλάκις αυτών είναι βασισμένες στην βωβή επιστρέφουσα (ηχούσα) κριτική του περιβάλλοντός μας. Όταν είσαι Ναυαγός και δεν υπάρχει περιβάλλον με το κριτικό βλέμα στραμμένο σε κάθε σου κίνηση (τι να κρίνουν οι φοινικες και οι καρύδες τους) καταλήγεις να πράττεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι, θέλεις και βέβαια μπορείς – για να βάλουμε και έναν ρεαλιστικό τόνο στην κουβέντα μας.

Ο δρόμος βέβαια δεν είναι σπαρμένος ούτε με ροδοπέταλα, ούτε με φοινικόκλαδα και γάλα καρύδας. Μακάρι να ήταν. Είναι δύσκολος, απαιτεί ιδρώτα, κλάμα και δάκρυα – όπως λέει και ο γνωστός νεανικός βάρδος. Αλλά κάθε φορά που πέφτει ένα δάκρυ, μετά ψηλώνουμε έναν πόντο απο περηφάνια. Κάθε φορά που ιδρώνουμε από φόβο, μετά χαμογελάμε ακόμη πλατύτερα. Κάθε φορά που αγκομαχάμε για να πετύχουμε κάτι, μετά το χαιρόμαστε όσο τίποτε άλλο και είμαστε έτοιμοι να ξαναχυθούμε στον αγώνα για το επόμενο ή και για το ίδιο.

Και τελικά δεν είναι αυτό “το να ζήσω” και να κάνω πράγματα. Τι πράγματα; Εκεί είναι που μπερδεύεται η ιστορία. Είναι λάθος. Το να ζήσω είναι να ζήσω όπως θέλω. Να αντιμετωπίσω την Ζωή με Θάρρος και με Αλήθεια, και να προσπαθώ να στέκομαι στο ύψος των περιστάσεων που μου παρουσιάζονται. Σαν μαχητής να ξεκουραζόμαι όπως αγωνίζομαι, να διασκεδάζω όπως συγκεντρώνομαι. Να είμαι σε επιφυλακή και να ζω την στιγμή, γιατί αυτή είναι η Ζωή Μου και εαν δεν είμαι εγώ παρών δεν μπορεί να είναι κανείς._

Επενδύστε στην φτώχεια

Μάλιστα, πολύ καλά ακούσατε! Το eBay επειδή λέει δεν τα πάει πολύ καλά με τις δουλειές του, είπε να ξεκινήσει νέες δραστηριότητες και να βγάλει κανά φράγκο από αυτούς που δεν έχουν φράγκο – ή κοινώς στον ήλιο μοίρα.

Ξεκινήστε λοιπόν και “επενδύστε” στο MicroPlace, δίνοντας όσα λεφτά θέλετε και θα τα πάρετε μάλιστα με επιτόκιο! Η μπίζνα δουλεύει ως εξής: Δίνετε εσείς λεφτά, ένα ίδρυμα που τα μαζεύει τα δανείζει στους κατοίκους μίας υποανάπτυκτης (τον σιχαίνομαι τον χαρακτηρισμό) χώρας της επιλογής σας με κάποιο επιτόκιο, και εσείς τα παίρνετε πίσω – ελπίζοντας για το παραπάνω.

Εάν έχετε λοιπόν τα δάνεια να τρέχουν και θέλετε να κάνετε αυτά που σας κάνουν οι τράπεζες (οφθαλμός αντί οφθαλμού, κτλ) με την δικαιολογία να “βοηθήσετε” τους ανθρώπους εκεί.. Βουυυρ, επενδύστε!

Έκαναν οι αρχαίοι ποδήλατο;

Έλα μου ντε;! – Και κατ’ επέκταση: Ήξεραν να κάνουν ισορροπία; Δηλαδή, εαν έβαζες τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Ευρυπίδη, τον Μέγα Αλέξανδρο ή τον Τουθμώση και τον Τουταγχαμών (για να μην μιλήσουμε για το μήλο της έριδος την Νεφερτίτη) πάνω σε ποδήλατο, θα έκαναν ισορροπία και θα έκαναν το Σπάρτη-Θήβα; … ή θα ήθελαν βοηθητικές;

Εαν γνωρίζεται κάτι επ’ αυτού, παρακαλώ ορμήξτε στα σχόλια! Το θέμα είναι σημαντικό και καίει!

Merci!