Monthly Archive for April, 2007

Αναρωτηθήκατε ποτέ αν οι σαΐτες που φτιάχνουμε είναι ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε;

Λοιπόν, ανακάλυψα την καλύτερη σαΐτα στον κόσμο! Αν και δεν αναφέρεται σαν “οριγκάμι”, αλλά απλά σαν το καλύτερο αεροπλάνο από χαρτί στον κόσμο, νομίζω πως ο τρόπος κατασκευής της παρομοιάζει σε οριγκάμι.

Μου πήρε περίπου 7 λεπτά για να φτιάξω το αεροπλανάκι, λίγο περισσότερο από την διάρκεια του βίντεο. Τα αποτέλεσματα ήταν εκπληκτικά. Χρειάζεται ελάχιστη δύναμη για να το πετάξεις και πετάει τόσο ομαλά που είναι απίστευτο!

Εαν πορωθήκατε από την κατασκευή και θέλετε ασχοληθείτε περισσότερο με το οριγκάμι και τις κατασκευές με χαρτί, υπάρχουν πολλά περισσότερα σχέδια από ιστοσελίδες εξειδικευμένες σε αυτό!

.. που έγινε Δημοκρατία.

Το σημερινό μας σποτάκι αυτό βασίζεται σε ένα σχόλιο του philou, σε ένα άρθρο του phivou περί κλουβιών, νόμων, και Internet.

Επειδή πάντα υπάρχουν οι “Αυτοί”, όχι οι γνωστοί-άγνωστοι, αλλά οι άγνωστοι-άγνωστοι που κινούν τα νήματα του κόσμου μας λόγου της βλακείας μας – ας μην τα ξαναλέμε – οι εννοίες και η Ιστορία στρεβλώνεται.

1 και 1 κάνουν 2, και ας λένε “Αυτοί” πως κάνουν 33 ή όσο τους βολεύει.

- Υπάρχει στο Internet δημοκρατία;

- Όχι. Ή τουλάχιστον, όχι περισσότερη από όση υπάρχει στον πραγματικό κόσμο[*].

- Υπάρχει κομμουνισμός στο Internet;

- Όχι. Ή τουλάχιστον, όχι περισσότερος από όσος υπάρχει στον πραγματικό κόσμο[*]. Είδες κανένας να μοιράζεται τα εσόδα του blog του με κανέναν άλλο; (και μην ακούσω για τις διαφημίσεις της Google, ξέρουμε γιατί όλοι τις βάζουν, οχί για να μοιραστούν, αλλά για να βάλουν στην τσέπη).

- Υπάρχει αναρχία στο Internet;

- Όχι. Ή τουλάχιστον, όχι περισσότερη από όση υπάρχει στον αληθινό κόσμο[*]. Γιατί τα τσοντο-site να είναι απαγορευμένα; Γιατί οι παιδική πορνεία να απαγορεύεται; Αν ΟΛΑ επιτρεπόντουσαν να μιλήσουμε για αναρχία. Αλλά υπάρχει η Ηθική μας, η οποία δεν είναι αναρχική. Και παρεπιπτώντος, αν ξέρετε καμιά Ηθική που δεν βασίζεται σε αυτήν της Ωσίας και Αληθινής Εκκλησίας, παρακαλώ αφήστε ένα σχόλιο.. Τι είναι αναρχία στο διαδίκτυο; Να πάω και να σβήσω ή να αλλάξω μία σελίδα της Wikipedia; Ή να χακάρω την Google; Θα με πάνε μέσα στο δεύτερο.

- Τι υπάρχει στο Internet;

- Λίγο απ’ όλα και όλα. Όπως ακριβώς στον πραγματικό κόσμο[*].

- Γιατί;

- Γιατί οι ίδιοι που συμμετέχουν στο Internet, συμμετέχουν και στον πραγματικό κόσμο.

- Μα, στο Internet δεν υπάρχει ταυτότητα, ο καθένας μπορεί να είναι όποιος θέλει

- Ναι, αλλά δεν μπορείς να είσαι για πολύ αυτός που δεν είσαι στην πραγματικότητα. Και επειδή τώρα χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερο το διαδικτύο και περνάμε όλο και περισσότερες ώρες σε αυτό, γίνεται πιο δύσκολο σε εμάς να κρύψουμε τις ταυτοτητές μας και τελικά είμαστε οι εαυτοί μας, και ας χρησιμοποιούμε ψευδόνυμα, και ας είμαστε Ανώνυμοι. Οι πράξεις μας είναι οι ίδιες (στον αθροιστικό μέσο όρο).

- Μα, στην πραγματικότητα καταπιεζόμαστε και τελικά γινόμαστε κάποιοι άλλοι από αυτό που θα θέλαμε να είμαστε.

- Κακό του κεφαλιού μας. Μετά από χρόνια το συνηθίζουμε και νομίζουμε πως αυτό που καταντήσαμε είμαστε και εμείς και ενεργούμε κατα αυτό. Εαν είμασταν μάγκες θα παλεύαμε με οποιοδήποτε κόστος να κρατήσουμε αυτό που όλοι ονομάζουμε Αληθινό Εαυτό – αν και ελάχιστοι γνωρίζουν ποιός ή τι είναι.

- Μα, στο Internet οι χρήστες συνεργάζονται και διαμορφώνουν κοινότητες, και μπορούν να λένε ότι θέλουν, και να ενώνουν τις φωνές τους

- Τα ίδια κάνουν και με τους συλλόγους και με τις πορείες, απλά με το διαδίκτυο είναι σε Παγκόσμιο επίπεδο. Δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, οι ελεγκτές υπάρχουν: ας θυμηθούμε τους πρόσφατους νόμους τις Τουρκίας να αποκλείσει μερικά video από το YouTube που κοροϊδεύανε τον πρωθυπουργό τους, και άλλες παρόμοιες χώρες όπως Αίγυπτος, Ιραν, Ιρακ, κλπ. Α! και να μην ξεχάσω και χώρες τις κεντρικής Αφρικής επίσης! Μεγάλη Δημοκρατία και ελευθερία!

- Ναι, μα για αυτό παλεύουμε!

- Για τα ίδια παλεύατε και παλιότερα. Ναι και κερδίσατε. Αλλά μην νομίζετε πως τώρα δεν θα ξαναπαλέψετε. Και αυτή την φορά ίσως και να χάσετε! Όχι, δεν είμαι μαζί τους, αλλά μην νομίζετε πως το παιχνίδι είναι αθώο. Παίζονται πολλά, πολλά περισσότερα από τα φτωχά σας τα blog!

- Είστε μαλάκας κε. Μάνο!

- Σας ευχαριστώ! Και εσείς!

[*] μην ξεκινήσουμε να λέμε εαν είναι πραγματικός ο κόσμος ή όχι, χρειαζόμαστε κάποιες συμβάσεις για να συνενοηθούμε.

Περισσότερο για υποσημείωση:

Το Semantic Web από ότι έχω καταλάβει ουδεμία σχέση έχει με το web όπως το ξέρουμε τώρα(;). Μία γλώσσα RDF λέει η οποία είναι σχηματικοποιημένη XML (ώστε να υπάρχει ένα κοινό πρότυπο και να μην περιγράφει ο κάθενας όπως θέλει τα δεδομένα του). Μάλλον θα την χαιρετίσουμε και την XHTML έτσι όπως πάει η ιστόρια. Τώρα πως θα γίνονται τα πράγματα render στους browsers δεν ξέρω..

Όπως και να έχει φαίνεται να μπορεί να κάνει ενδιαφέροντα πράγματα και να έχει τουλάχιστον κάποιο χιούμορ, αφού μπορεί και να επαληθεύει το σκετς των Month Pythons, “Burn the Witch”, το οποίο μπορείτε να απολαύσετε παρακάτω:

Νομίζετε πως ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το περιεχόμενο και χαρήκατε ε; Αμ δε! Για ρύζι και πως να το βράσεις θα πούμε!

Γιατί στραβομουτσούνιασες; Εσύ το ρύζι το κάνεις σπυρωτό; Ναι ε; Ε, τότε πήγαινε αλλού!

Για τους υπόλοιπους που θέλουν να μάθουν πως να κάνουν το ρύζι τους σπυρωτό, ακούστε τα νέα!

Η αναλογία ρυζιού / νερού είναι 1 προς 1 2/5 ή αλλιώς: λίγο λιγότερο από 1 1/2 (δηλαδή 1 φλυτζάνι / ποτήρι / πιάτο χρησιμοποιείτε ρύζι και 1 2/5 φλυτζάνι / ποτήρι / πιάτο / ότι χρησιμοποιήσατε για να μετρήσετε το ρύζι νερό).

Παραδείγματα
2 1/2 φλυτζάνια ρύζι -> 3 1/2 φλυτζάνια νερό
1 1/2 φλυτζάνι ρύζι -> 2 1/4 φλυτζάνια νερό κ.ο.κ.

Πως το ρίχνουμε το ρύζι;

Παίρνετε μία κατσαρόλα, πετάτε μέσα το ρύζι (για τους ψαγμένους του αλλάζετε τα φώτα στο ξέπλυμα πρώτα[*], για εμάς τους υπόλοιπους απλά αδιαφορούμε) και ρίχνετε και το νερό στις αναλογίες που κάνατε σκονάκι πριν. Φουντώνετε το μάτι λίγο πριν το μαξιμουμ και περιμένετε να ξεκινήσει να βράζει το νερό. ΜΗΝ βάλετε αλάτι, ΟΥΤΕ λάδι! Τίποτα! Μόνο ρύζι και νερό!

Που να βράσεις να ησυχάσουμε!

Με το που θα έχετε τις πρώτες υποψίες βρασμού, καπακώνετε γρήγορα-γρήγορα και εντελώς την κατσαρόλα, ενώ ταυτόχρονα με το αριστερό σας πόδι (εαν σας βολεύει, εαν όχι δεν θα τα χαλάσουμε εδώ) ρίχνετε την ένταση του ματιού όσο χαμηλότερα γίνεται αλλά μην το κλείσετε κι όλας (συνήθως είναι η ένδειξη “1″ στο μάτι).

Πρελούδιο..

Μετά τον πανζουρλισμό, σκουπίζετε τον ιδρώτα σας και ρυθμίζετε ότι ξυπνητήρι έχετε εύκαιρο, να χτυπήσει σε 8-10 λεπτά.

Βάλτε του δάχτυλο!

Πολύ καλά καταλάβατε! Τώρα ήρθε η ώρα που θα βάλετε δάχτυλο στο ρύζι σας! Αφού χτύπησε το ξυπνητηράκι σας, σηκώστε το καπάκι και με το ντελικάτο (εαν δεν είναι δεν πειράζει) χεράκι σας, πάρτε ένα κόκο ρυζιού μεταξύ του δείκτη και του αντίχειρά σας. Πιέστε. Εαν ο κόκος έλιωσε και δεν είστε ο Χουλκ, το ρύζι είναι έτοιμο και μπορείτε να κλείσετε το μάτι και να βγάλετε την κατσαρόλα από την φωτιά!

Εαν όχι, μην πανικοβάλεστε και εσείς θα φάτε, απλά με μία καθυστέρηση 2 λεπτών: προσθέστε ελάχιστο νερό (1/8 του φλυτζανιού) καπακώστε και περιμένετε για 2 λεπτά. Δοκιμάστε ξανά με το ντελικάτο χεράκι σας.

Δεν χρειάζετε τώρα να σας πω να σερβίρετε.. σαν το σπίτι σας!

Extra bonus: “Μου τηγάνισε το ρύζι στα χείλια”

Αν και δεν κάνουμε προμόσιον γενικά, σήμερα θα κάνουμε μία εξαίρεση για τον νέο τσελεμεντέ που λανσάρουμε και μόλις διαβάσατε την δεύτερή του συνταγή (η πρώτη ήταν πιο περίπλοκη γιατί περιέπλεκε και κάτι καλαμπόκια και μας το λογοκρίνανε – τέλος πάντων..).

Η αλήθεια για το Τηγανιτό Ρύζι

Δεν υπάρχει τηγανιτό ρύζι! Το “τηγανίζουν” αφού το βράσουν! Το βραστό ρύζι όπως σας το περιέγραψα παραπάνω χρησιμοποιούν οι κινέζοι για να φτιάξουν το περίφημο “τηγανιτό ρύζι”. Για αυτό, μην προσπαθήσετε σαν και εμένα να το τηγανίσετε γιατί απλά θα σπάσετε τα δόντια σας – και ας αγοράσατε και Wok!

.. και για το αυγό!

Σωτάρεις το ρύζι για 2-3 λεπτά στο Wok και μετά ρίχνεις το αυγό (περίπου 3 αυγά για 1.5 φλυτζάνι ρύζι) μαζί με τον κροκό και το ασπράδι καλά ανακατεμένα. Βάλε αλάτι και πιπέρι άμα το τραβάει η πίεση σου.

[*] Για τον μικροάστορυζό που θέλει να μπει στην high κοινωνία του ρυζιού: το ρύζι το ξεπλένουμε ακόμα και όταν είναι φαινομενικά καθαρό, δηλαδή ακόμη και όταν το αγοράζουμε σε συσκευασία από το σούπερ μάρκετ. Δεν πάμε να βγάλουμε λάσπη από τους σπόρους αλλά ένα πράμα άσπρο. Βάλε το ρύζι σε μία κατσαρόλα με καθαρό νερό και ανακάτεψε λίγο, και θα δεις πως το νερό θα γίνει άσπρο. Άδειασέ το (το νερό ε;) και επανέλαβε μέχρι το νερό να μένει καθαρό.

Είναι από αυτές τις στιγμές που πραγματικά μένεις με το στόμα ανοικτό και απλά κοιτάς, κοιτάς, ξανακοιτάς, και θαυμάζεις.

Είναι Παρασκευή, σε εστιατόριο “Ισπανικό”. Το Ισπανικό σε εισαγωγικά, μιας που το ελαιόλαδο που έφεραν έμοιαζε με λάδι μηχανής αυτοκινήτου μετά απο 150.000 χιλιόμετρα. Για να μην μιλήσω για την αυθεντική Βαλεντσιανή Παέγια, η οποία τελικά κοντραριζόταν στα ίσια με τον δικό μας λαπά. Παρα γουρουνότριχα κέρδισε η πρώτη, σε μεγάλη λύπη του λαπά. Στημένο το παιχνίδι μιας που της είχαν προσθέσει κάτι γαρίδες του κόλου, κάτι νερόβραστα κοτόπουλα, και κάτι ψωρομύδια που όσο νά ‘ναι σε κερδίζουν, για να μην ξεχάσω και την αγκίναρα στην μέση.

Το “Ισπανικό” εστιατόριο θέλει να ευχαριστεί τους πελάτες του και έτσι εκτός από καλό φαγητό, προσφέρει και χώρους για περαιτέρω διασκέδαση στο υπόγειο. Μία ταμπέλα μας πληροφορεί μάλιστα προς μεγάλη μας έκπληξη – μιας που ήταν στην είσοδο και δεν είχαμε ακόμη δοκιμάσει το φαγητό για να έχουμε άποψη και για τις λοιπές υπηρεσίες – πως κάθε Κυριακή στις 8.30 δίνονται μαθήματα χορού Σάλσα. Κατενθουσιασμένοι καθίσαμε στο τραπέζι συζητώντας σαν τις τελευταίες μπαλαρίνες πότε θα πάμε..

Αφού φάγαμε και αφού ήπιαμε 5 κανάτες σανγκρία, 11 λίρες έκαστη μην-τα-κάνετε-ευρώ-σας-παρακαλώ, είπαμε να συνεχίσουμε την υπέροχη βραδιά (;) στο κάτω μέρος του μαγαζιού για περισσότερο χορό και ποτό[*]!

Και καθώς όλα πηγαίναν περίφημα, και βρήκαμε και τραπέζι να κάτσουμε και ποτά να πάρουμε, και το μέρος έμοιαζε με κακοφτιαγμένη ντίσκο της δεκαετίας του 80 (απαραίτητη προϋπόθεση για διασκέδαση επιπέδου).. ξαφνικά πετάγεται ένας τύπος στην μέση της πίστας και αρχίζει να χορεύει. Ήταν περίπου τεράστιος! Σε ύψος, αλλά κυρίως σε όγκο. Ήταν μία μπάλα. Πρέπει να ήταν Ασιάτης, είχε χάσει την πλειονότητα των μπροστινών μαλλιών του (ευγενικός τρόπος για να γλυτώσεις την απεχθή λέξη καράφλα), αλλά παρ’ όλα αυτά είχε κότσο όπως αυτοί στο Σούμο. Μαζί του χόρευε μία μικροκαμωμένη σχεδόν νάνος για τα Σουηδικά πρότυπα, κοντή για τα Ευρωπαϊκά, πλην όμως φυσιολογική για τα Ασιατικά γκόμενα, αν και ο χαρακτηρισμός πηγαίνει λίγο στράφι εαν σκεφτείς τα κάλη της. Δεν έχει και πολύ σημασία όμως η γκόμενα ή οι γκόμενες όπως αποδείχτηκε λίγο αργότερα, οι οποίες έκαναν ουρά για να …

Ψψψψττττ… Μπόιιιινγκ!

Ανεξάρτητα με το κόμματι αλλά πάντα με τον ρυθμό, η κίνηση του Σούμο ξεκινούσε αργά, στην άκρη της πίστας και ρυθμικά ανέβαινε όλο και περισσότερο μέχρι που έπερνε την γκόμενα (από το χέρι) και την έφερνε στο μέσο της πίστας. Εκεί γυρνώντας μία δεξία, μία αριστερά με τα πόδια στεριωμένα στο έδαφος και κουνώντας το σώμα από την μέση και πάνω σαν να είχε κάποιο ελατήριο που τον ανάγκαζε να επέστρεφει στην αντίθετη θέση, έπερνε φόρα, και έπερνε φόρα και έπερνε φόρα, και…

..ξεκίναγε η Σάλσα! Στο αποκορύφωμα του εκκρεμούς του Φουκώ, άρπαζε την γκόμενα και ξεκίναγε να την κάνει τέτοια κόλπα που η γκόμενα όλη την ώρα έτρεχε να προλάβει τα βήματα – όχι του χορού αλλά για να μην μπουντρουβουλιαστεί πουθενά. Και εκεί που έτρεχε η γκόμενα πανικόβλητη γύρω-γύρω από τον Σούμο, ο Σούμο της έκανε κόλπα, και την γύριζε σβούρα, και την έστελνε με τον ένα χέρι από την μία, και την έπιανε από την άλλη, και ξεκίναγε να την κάνει στροφή και την σταμάταγε στην μέση για να την σπρώξει μακρυά και να την φέρει πίσω πάλι. Η γκόμενα είχε πάθει κολούμπρα! Και όση κολούμπρα είχε πάθει αυτή, άλλο τόσο απαθής ήταν ο Σούμο! Μάτια καρφωμένα στο πουθενά, ανάστημα στητό σαν ταυρομάχος στην Βαλέντσια, και κινήσεις μετρημένες στο εκατοστό του μέτρου και το χιλιοστό του δευτερολέπτου. Χέρια ανοικτά, λυγίσματα χαλαρά και όχι βεβιασμένα. Όλες του οι κινήσεις ήταν τόσο χαλαρές που έδινε και λίγο την αίσθηση του “βαριέμαι που χορεύω”. Το σκηνικό επαναλήφθηκε με άλλες 4 γκόμενες όλες στο τραπέζι του Σούμο, και όλες της ίδιας συνομοταξίας. Όλες να ξεκινούν από την άκρη της πίστας, σιγά-σιγά να φτάνουν στο κέντρο, μετά εκκρεμές του Φουκώ, και μετά: όλες κολούμπρα!, και ο Σούμο ατάραχος, λες και συμμετείχε σε κανονικό αγώνα Σούμο!

[*] Εαν τονίσετε λίγο περισσότερο το “το” στο ποτό, δεν σας θυμίζει όλη η πρόταση λες και σας διηγείται η θεία σας ιστορία από το 1950;