Ως πιστός οπαδός του Κακού Βεζύρη και του Ιζνογκούντ (πότε δεν τους έχω δει ή διαβάσει, αλλά χάρη του ποστ, πρέπει να αναφερθουν σαν ονόματα, για να μπούμε στο Πνεύμα – και όχι της εποχής) επιτέλους, ενδιαφέρθηκα για όλες αύτες τις πεθαμένες γλώσσες που υπήρξαν ανα την Ιστορία.
Η αρχή ήταν ένα βιβλίο που αγόρασα (Θέοι, Τάφοι και Σοφοί), μία εκπληκτική (υπάρχουν και αμφιβολίες επί του επιθέτου) έκδοση του 1949, που με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγείται όλες τις ως τότε ανακαλύψεις τις Αρχαιολογίας. Κανονικά θα έβαζα και το πρόθεμα Επιστήμης, αλλά θα είμουν υποχρεωμένος μετά να βάλω και το Αρχαιοκαπηλίας, και θέλω να είμαι ευγενικός και δεν το έκανα.
Η Αρχαιολογία ξεκίνησε από τους Αρχαιοκάπηλους λοιπόν. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, κοντολογίς, και κρίμα που ανεβάζουν τόσο τις πουτάνες και λένε πως είναι το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Δεν τους αδικώ, κάπως πρέπει να τις ανεβάσουν και αυτές. Τι θα λένε στο recruitment οι νταβατζήδες στα 14άχρονα Ρωσσιδάκια με τα κοτσιδάκια (κάνει και ρίμα). Τέλος πάντων, επί του θέματος. Η Αρχαιοκαπηλία ξεκίνησε επί Αρχαίας Αιγύπτου, όπου οι Φαραώ χτίζαν τις Πυραμίδες για να χαλαρώσει επίτελους το Κα τους (η ψυχή στα δικά τους λόγια) και μετά πηγαίνανε οι γάτες οι άλλοι και τις ανοίγανε και ξαφρίζανε τα πάντα (πολλές φορές με κολπάκια που τους έλεγαν αυτοί που τις έφτιαχναν). Μετά, όταν μαθαίνανε οι ιερείς (που κατά μεγάλο μέρος αυτοί κρατάγαν την κουτάλα της μοιρασιάς από τις επιδρομες στις Πυραμίδες, αλλά το παίζανε πάπιες) πως ετοιμαζόντουσαν για επιδρομή οι “κακοί”, πηγαίνανε πρώτοι αυτοί, φορτώνανε την σαρκοφάγο στους δούλους (δεν είχαν Ντάτσουν τότε) και την πηγαίνανε σε άλλη Πυραμίδα. Πήγαινε-φέρε, φέρε-πήγαινε, τελικά τις μαντρώσανε σε κάτι μαζικούς τάφους όπου βρήκανε οι απόγονοι των “Αρχαίων Αρχαιολόγων” (aka Επιστήμονες του 1800-1900) ίσαμε και 16 μούμιες! Τι λε ρε παιδί μου! Τέλος πάντων, βλακείες.
Επί των σημαντικών τώρα..
Πολλοί λένε πως τα Ιερογλυφικά κρύβουν 3 επίπεδα γνώσης. Παπάρια! 3 ήταν οι διαφορετικές διάλεκτοι, οι οποίες αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και παράλογο να δημιουργηθούν αν υπολογίσεις πως μιλάμε για μία περίοδο περίπου 2-2.5 χιλιετηρίδων. Εδώ μόνο σε ένα χρόνο βάλανε τουλάχιστον 500 νέες λέξεις στα Αγγλικά (Oxford Dictionary) για να συνεονούνται με αυτούς που μιλάνε την σλάνγκ (μη χέσω..), οι Αιγύπτιοι δεν φέρνανε την γλώσσα τούμπα σε 2.500 χρόνια; Τέλος πάντων (πάλι), τα 3 επίπεδα είτο:
- Τα Ιερογλυφικά (ως φαίνονται στις Πυραμίδες)
- Τα Ιερατικά (απλοποιημένα Ιερογλυφικά, πιο σκετσίδικα συμβολάκια, όχι τόσο λεπτοδουλειά, μία αφηρημάδα, τέλος πάντων για τα δικαστήρια και τις μετρήσεις τους, τους βόλευαν. Καμία 5έτια τουλάχιστον σε έπερνε για να γίνεις γραφιάς στα Ιερατικά, και αμα είσουνα καλός πήγαινες μετά να μάθεις τα Ιερογλυφικά)
- Η Δημοτική (απλοποιημένα Ιερατικά, για ακόμη πιο γρήγορο γράψιμο και πιο αστραφτερο σφουγγάρισμα)
Μετά την Δημοτική, ήρθε ο Μεγα Αλέξανδρος και τους φόρεσε τα Ελληνικά. Επειδή οι Αιγύπτιοι θέλανε να πουλάνε τα προϊόντα τους και στους νεοφερμένους Έλληνες, ξεκόψανε από την Δημοτική και ξεκίνησαν να γράφουν την πραμάτια που είχαν στους πάγκους τους στα Ελληνικά. Κάποιοι ήχοι δεν υπήρχαν, κάτι φθόγγοι δεν κολούσαν, δώσανε, πήρανε, τελικά τσόνταρανε και κάτι δικά τους γράμματα (για την Πατρίδα ρε γαμώτο), και έτσι εγένετω τα Κοπτικά.
Μία μικρή παρένθεση βέβαια, οι Έλληνες πήραν το Αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι επείδη ήταν ταξιδιάρες ψυχές, είχαν πρώτα πεταχτεί μέχρι την Αίγυπτο και το είχαν ξεπατικώσει. Το πήραν μετά οι Έλληνες από τους Φοίνικες (όπως το είχαν κάνει αυτοί), δεν τους άρεσε επειδή γράφανε λέει μόνο τα σύμφωνα, και πρόσθεσαν και τα φωνήεντα. Κάνανε και κάτι άλλες μικροαλλαγές – που δεν τις έχω ανακαλύψει ακόμη – και να ‘σου οι δικοί σου με 16α-βάλβιδη Αλφάβητο, με τριπλά καρμπυρατερ, διπλά πηρούνια, εξατμίσεις σέμπρινκ, να κρατάει στην Τουρκοκρατία[1] και δεν συμμαζεύεται.
Δόξα να’χει ο Μεγα Αλέξανδρος, ο Σομπολλιόν (Chompollion) και το κουμπαράκι του Αλέξη (ναι, του Μέγα) ο Πτολεμαίος που βάλανε (πληθυντικός ευγενίας, ο Πτολεμαίος τα έβαλε) τα παιδιά τότε στο ιερατείο και σκαλίσανε την Πέτρα της Ροζέττας, όπου έγραφε τα καλύτερα για τον Πτολεμαίο, στα Ιερατικά, στην Δημοτική και στα Κοπτικά (νομίζω για τα Ιερατικά, μπορεί να ήταν και Ιερογλυφικά). Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Αίγυπτο και έτσι μπήκε ο Πτολεμαίος στην εξουσία, για αυτό πάει η Δόξα σε αυτόν. Την μεγαλύτερη Δόξα βέβαια πρέπει να την πάρει ο Σομπολλιόν που ξεστραβώθηκε επί σαρακονταετίας το παιδί επί εποχή Μέγα Ναπολέοντα για να κάνει την αποκρυπτογράφηση!
Τέλος (και όχι πάντων αυτή την φορά), – όχι πως δεν έχει γραφτεί, αλλά έτσι για να αυξήσω την εντροπία στο Google – τα Ιερογλυφικά όπως ακόμη και σύγχρονες γλώσσες όπως τα Αραβικά και Εβραϊκά, δεν χρησιμοποιούν φωνήεντα, παρά μόνον σύμφωνα, και άντε βάζουν και τα μακρά φωνήεντα (αα, οο, εε, κλπ). Ο τρόπος που γραφόντουσαν – λένε – δεν ήταν πως κάθε σύμβολο ήταν κάτι ξεχωριστό σαν τα δικά μας τα γράμματα, αλλά ήταν σαν να έβαζες σύμβολα δίπλα το ένα δίπλα στο άλλο, και οι ήχοι τους τελικά σχημάτιζαν την λέξη. Όπως όταν γράφουμε I -καρδιά- NY και διαβάζουμε (I love New York) – μόνο εδώ ήταν μόνο η καρδιά σύμβολο, γενικεύστε το, ανοίξτε το μυαλό σας, πετάξτε! Βέβαια, οι ηχοί τους – πάλι λένε – πως έχουν χαθεί..
Διαβάζω τώρα ένα από τα Βιβλία των Νεκρών, τον Πάπυρο του Άνι. Καταπληκτικό μέχρι ώρας, και καταλαβαίνω μόνο τα μισά των μισών, ω! μισά!
Έχει τον πάπυρο στα Ιερογλυφικά, και από κάτω μετάφραση στα Αγγλικά. Πήρα και βιβλίο για να μάθω να διαβάζω Ιερογλυφικά, αλλά είμαι σε αρχάρια επίπεδα ακόμη! (show off)
Αναρωτιέμαι, πως θα ήταν αν η μετάφραση των ιερογλυφικών δεν είχε γίνει στα Αγγλικά, αλλά στα Ελληνικά;
[1] Πάει καιρός πιά, και ξέχασα την υποσημείωση! Ζητώ συγγνώμη από το αναγνωστικό κοινό!
Recent Comments