Monthly Archive for December, 2006

Καζαμίας 2007 & εντεύθεν

Το 2007 προβλέπεται να ακολουθεί την πορεία του 2005, η οποία διαφοροποιήθηκε από την κανονική νόρμα των χρονολογιών το σωτήριο Έτος 2002. Από το 2003 ξεκίνησε μία “νέα εποχή”, όπου λογικά τα πράγματα θα πηγαίνουν όλο και καλύτερα για τους περισσότερους. Το καλύτερα δεν σημαίνει περισσότερα λεφτά ή λιγότερες στεναχώριες, αλλά μάλλον περισσότερες συνειδητοποιήσεις – όσο πονετικές και αν είναι. Το 2004 ήταν φωτεινό, το 2005 γαλήνιο και μπλε, το 2006 έκαιγε σαν φωτιά από κινέζικο δράκο, και το 2007 θα είναι παντοδύναμο, σίγουρο και αέρινο!

Η κατάσταση προβλέπεται να συνεχίσει έτσι τουλάχιστον μέχρι το 2012, όπου οι Μάγιας έχουν προβλέψει μία τεράστια αλλαγή. Όχι, δεν πρόκειται να καταστραφεί ο Πλανήτης ή να έρθει η Δευτέρα Παρουσία, απλά μάλλον θα περάσουμε σαν Ανθρωπότητα σε μία άλλη φάση – ας ελπίσουμε καλύτερη.

Μας εύχομαι ολόψυχα, καλή μας ΑΠΟΛΑΥΣΗ!

Αυτό τον χρόνο ας λερώσουμε τα χέρια μας περισσότερο με Ζωή!

Φιλιά πολλά!

Είθε το Ταο να μας διδάσκει καλά!

(ρητορική ευχή)

Ιερο-γλυφίζειν

Ως πιστός οπαδός του Κακού Βεζύρη και του Ιζνογκούντ (πότε δεν τους έχω δει ή διαβάσει, αλλά χάρη του ποστ, πρέπει να αναφερθουν σαν ονόματα, για να μπούμε στο Πνεύμα – και όχι της εποχής) επιτέλους, ενδιαφέρθηκα για όλες αύτες τις πεθαμένες γλώσσες που υπήρξαν ανα την Ιστορία.

Η αρχή ήταν ένα βιβλίο που αγόρασα (Θέοι, Τάφοι και Σοφοί), μία εκπληκτική (υπάρχουν και αμφιβολίες επί του επιθέτου) έκδοση του 1949, που με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγείται όλες τις ως τότε ανακαλύψεις τις Αρχαιολογίας. Κανονικά θα έβαζα και το πρόθεμα Επιστήμης, αλλά θα είμουν υποχρεωμένος μετά να βάλω και το Αρχαιοκαπηλίας, και θέλω να είμαι ευγενικός και δεν το έκανα.

Η Αρχαιολογία ξεκίνησε από τους Αρχαιοκάπηλους λοιπόν. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, κοντολογίς, και κρίμα που ανεβάζουν τόσο τις πουτάνες και λένε πως είναι το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Δεν τους αδικώ, κάπως πρέπει να τις ανεβάσουν και αυτές. Τι θα λένε στο recruitment οι νταβατζήδες στα 14άχρονα Ρωσσιδάκια με τα κοτσιδάκια (κάνει και ρίμα). Τέλος πάντων, επί του θέματος. Η Αρχαιοκαπηλία ξεκίνησε επί Αρχαίας Αιγύπτου, όπου οι Φαραώ χτίζαν τις Πυραμίδες για να χαλαρώσει επίτελους το Κα τους (η ψυχή στα δικά τους λόγια) και μετά πηγαίνανε οι γάτες οι άλλοι και τις ανοίγανε και ξαφρίζανε τα πάντα (πολλές φορές με κολπάκια που τους έλεγαν αυτοί που τις έφτιαχναν). Μετά, όταν μαθαίνανε οι ιερείς (που κατά μεγάλο μέρος αυτοί κρατάγαν την κουτάλα της μοιρασιάς από τις επιδρομες στις Πυραμίδες, αλλά το παίζανε πάπιες) πως ετοιμαζόντουσαν για επιδρομή οι “κακοί”, πηγαίνανε πρώτοι αυτοί, φορτώνανε την σαρκοφάγο στους δούλους (δεν είχαν Ντάτσουν τότε) και την πηγαίνανε σε άλλη Πυραμίδα. Πήγαινε-φέρε, φέρε-πήγαινε, τελικά τις μαντρώσανε σε κάτι μαζικούς τάφους όπου βρήκανε οι απόγονοι των “Αρχαίων Αρχαιολόγων” (aka Επιστήμονες του 1800-1900) ίσαμε και 16 μούμιες! Τι λε ρε παιδί μου! Τέλος πάντων, βλακείες.

Επί των σημαντικών τώρα..

Πολλοί λένε πως τα Ιερογλυφικά κρύβουν 3 επίπεδα γνώσης. Παπάρια! 3 ήταν οι διαφορετικές διάλεκτοι, οι οποίες αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και παράλογο να δημιουργηθούν αν υπολογίσεις πως μιλάμε για μία περίοδο περίπου 2-2.5 χιλιετηρίδων. Εδώ μόνο σε ένα χρόνο βάλανε τουλάχιστον 500 νέες λέξεις στα Αγγλικά (Oxford Dictionary) για να συνεονούνται με αυτούς που μιλάνε την σλάνγκ (μη χέσω..), οι Αιγύπτιοι δεν φέρνανε την γλώσσα τούμπα σε 2.500 χρόνια; Τέλος πάντων (πάλι), τα 3 επίπεδα είτο:

  1. Τα Ιερογλυφικά (ως φαίνονται στις Πυραμίδες)
  2. Τα Ιερατικά (απλοποιημένα Ιερογλυφικά, πιο σκετσίδικα συμβολάκια, όχι τόσο λεπτοδουλειά, μία αφηρημάδα, τέλος πάντων για τα δικαστήρια και τις μετρήσεις τους, τους βόλευαν. Καμία 5έτια τουλάχιστον σε έπερνε για να γίνεις γραφιάς στα Ιερατικά, και αμα είσουνα καλός πήγαινες μετά να μάθεις τα Ιερογλυφικά)
  3. Η Δημοτική (απλοποιημένα Ιερατικά, για ακόμη πιο γρήγορο γράψιμο και πιο αστραφτερο σφουγγάρισμα)

Μετά την Δημοτική, ήρθε ο Μεγα Αλέξανδρος και τους φόρεσε τα Ελληνικά. Επειδή οι Αιγύπτιοι θέλανε να πουλάνε τα προϊόντα τους και στους νεοφερμένους Έλληνες, ξεκόψανε από την Δημοτική και ξεκίνησαν να γράφουν την πραμάτια που είχαν στους πάγκους τους στα Ελληνικά. Κάποιοι ήχοι δεν υπήρχαν, κάτι φθόγγοι δεν κολούσαν, δώσανε, πήρανε, τελικά τσόνταρανε και κάτι δικά τους γράμματα (για την Πατρίδα ρε γαμώτο), και έτσι εγένετω τα Κοπτικά.

Μία μικρή παρένθεση βέβαια, οι Έλληνες πήραν το Αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι επείδη ήταν ταξιδιάρες ψυχές, είχαν πρώτα πεταχτεί μέχρι την Αίγυπτο και το είχαν ξεπατικώσει. Το πήραν μετά οι Έλληνες από τους Φοίνικες (όπως το είχαν κάνει αυτοί), δεν τους άρεσε επειδή γράφανε λέει μόνο τα σύμφωνα, και πρόσθεσαν και τα φωνήεντα. Κάνανε και κάτι άλλες μικροαλλαγές – που δεν τις έχω ανακαλύψει ακόμη – και να ‘σου οι δικοί σου με 16α-βάλβιδη Αλφάβητο, με τριπλά καρμπυρατερ, διπλά πηρούνια, εξατμίσεις σέμπρινκ, να κρατάει στην Τουρκοκρατία[1] και δεν συμμαζεύεται.

Δόξα να’χει ο Μεγα Αλέξανδρος, ο Σομπολλιόν (Chompollion) και το κουμπαράκι του Αλέξη (ναι, του Μέγα) ο Πτολεμαίος που βάλανε (πληθυντικός ευγενίας, ο Πτολεμαίος τα έβαλε) τα παιδιά τότε στο ιερατείο και σκαλίσανε την Πέτρα της Ροζέττας, όπου έγραφε τα καλύτερα για τον Πτολεμαίο, στα Ιερατικά, στην Δημοτική και στα Κοπτικά (νομίζω για τα Ιερατικά, μπορεί να ήταν και Ιερογλυφικά). Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Αίγυπτο και έτσι μπήκε ο Πτολεμαίος στην εξουσία, για αυτό πάει η Δόξα σε αυτόν. Την μεγαλύτερη Δόξα βέβαια πρέπει να την πάρει ο Σομπολλιόν που ξεστραβώθηκε επί σαρακονταετίας το παιδί επί εποχή Μέγα Ναπολέοντα για να κάνει την αποκρυπτογράφηση!

Τέλος (και όχι πάντων αυτή την φορά), – όχι πως δεν έχει γραφτεί, αλλά έτσι για να αυξήσω την εντροπία στο Google – τα Ιερογλυφικά όπως ακόμη και σύγχρονες γλώσσες όπως τα Αραβικά και Εβραϊκά, δεν χρησιμοποιούν φωνήεντα, παρά μόνον σύμφωνα, και άντε βάζουν και τα μακρά φωνήεντα (αα, οο, εε, κλπ). Ο τρόπος που γραφόντουσαν – λένε – δεν ήταν πως κάθε σύμβολο ήταν κάτι ξεχωριστό σαν τα δικά μας τα γράμματα, αλλά ήταν σαν να έβαζες σύμβολα δίπλα το ένα δίπλα στο άλλο, και οι ήχοι τους τελικά σχημάτιζαν την λέξη. Όπως όταν γράφουμε I -καρδιά- NY και διαβάζουμε (I love New York) – μόνο εδώ ήταν μόνο η καρδιά σύμβολο, γενικεύστε το, ανοίξτε το μυαλό σας, πετάξτε! Βέβαια, οι ηχοί τους – πάλι λένε – πως έχουν χαθεί.. :(

Διαβάζω τώρα ένα από τα Βιβλία των Νεκρών, τον Πάπυρο του Άνι. Καταπληκτικό μέχρι ώρας, και καταλαβαίνω μόνο τα μισά των μισών, ω! μισά! :) Έχει τον πάπυρο στα Ιερογλυφικά, και από κάτω μετάφραση στα Αγγλικά. Πήρα και βιβλίο για να μάθω να διαβάζω Ιερογλυφικά, αλλά είμαι σε αρχάρια επίπεδα ακόμη! (show off)

Αναρωτιέμαι, πως θα ήταν αν η μετάφραση των ιερογλυφικών δεν είχε γίνει στα Αγγλικά, αλλά στα Ελληνικά;

[1] Πάει καιρός πιά, και ξέχασα την υποσημείωση! Ζητώ συγγνώμη από το αναγνωστικό κοινό!

Tractatus

The facts in logical space are the world

Tractatus Logico-Philosophicus, Wittgenstein

Κ. Κ. Λαέρτης

Αφιερωμένο στο ξάδελφο Σωτήρη και στην ξαδέλφη Γεωργία..

Ο ιπτάμενος Κοσμικός Καουμπόυς (Κ.Κ.) Λαέρτιος καβάλησε το άσπρο μηχανοκίνητο άλογό του και οι θερμοπυρηνικοί μικρο-ανιδραστήρες του μούγκρισαν. Το κοσμικό δίδυμο ανυψώθηκε στον ουρανό και μετά από λίγη ώρα (μετρούμενη σε μικροδευτερόλεπτα με τα δικά μας ρολόγια) εξαφανίστηκαν σε μία χωροχρονική σκουληκότρυπα που τα πλάσμα-φαΐζερ δημιούργησαν. Ο Λαέρτιος είχε πριν πληκτρολογήσει: “Κένταυρος Β’¨.

Καθώς ταξιδεύανε, ο Λαέρτιος ενεργοποιήσε το αντι-νετρονικό ντουζ της στολής του, το οποίο είναι γνωστό πως εξαφανίζει όλα τα άψυχα και κρατάει όλα τα έμψυχα. Μετά το ντουζ του, αισθάνθηκε σχετικά καθαρός, όσο μπορεί να αισθανθεί κάποιος που κουβαλάει μαζί του μερικά εκατομμύρια κολοβακτηρίδια αλλά μηδέν νεκρά κύτταρα. “Τουλάχιστον έφυγε η πυτιρίδα”, σκέφτηκε και χάρισε στον εαυτό του ένα ναρκισσιστικό χαμόγελο στον ψηφιακό καθρέφτη.

Εκείνη ακριβώς την στιγμή, ο ψηφιακός καθρέφτης που ήταν ταυτόχρονα και το καντραν της μηχανοκίνητης Σκύλλας (έτσι λεγόταν το υπερσύγχρονο άτι του) έδειξε πως σε λίγη ώρα (νανο-δευτερόλεπτα [10 εις την -9]) με τα δικά μας ρολόγια) θα περνάγανε δίπλα από το όχημα 05ABJ789#XY977–I/88932 το οποίο ταξίδευε προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτούς. Ο Λαέρτης ανακάθησε στην σέλα από ενισχυμένα ανθρακονήματα αντιραδιενεργούς Κυρητίου Ζντραβάου-αρνητικό. Ήταν ο φίλος του! Αφού σιχτήρησε για λίγο (μία απειροστή στιγμή για εμάς, αλλά αρκετή για να περάσει γενεές 14 την Ιστορία του 20ου και 21ου αιώνα ένα χεράκι λόγω του οτί αυτή η εποχή οφειλόταν για αυτό το σύστημα αναγνώρισης), θυμήθηκε πως θα συναντούσε τον φίλο του και προετοιμάστηκε να τον χαιρετήσει καθώς και οι δύο θα ταξίδευαν με πάνω από 15 αΦ.

(συνεχίζεται..)

Σίγ(μ)α το ΠαΠί

“Καλημέρα σας!”, είπε χαμογελαστά (με εκείνο το ψεύτικο, όπως όλα πάνω του χαμόγελο) υπάλληλος του Τμήματος HR.

“Καλημέρα σας!”, είπε και ο νεο-εισερχόμενος στο minimalist γραφείο νεαρός, κάπως σφιγμένα, λόγω του ότι τα ρούχα που φόραγε του ήταν λίγο ξένα.

“Από ότι βλέπω στο βιογραφικό σας, ειδικεύεστε…”

“… στους καφέδες!”, τον πρόλαβε ο μέχρι πρότινος αμήχανος νεαρός, που ξαφνικά ο τόνος της φωνής του ήταν σαν να φώναζε “γκοοολ” στο Mundial ενόσο η αρρώστη γιαγιά του, ροχάλιζε κατάκοιτη στο διπλανό δωμάτιο. Ο 3-days unshaved νεαρός έριξε την ατάκα του, η οποία έπεσε σαν βόμβα νετρονίων και ότι απέμεινε απο αυτήν ήταν το δροσιστικό τεράστιο colgate χαμογελό του, που αν άνηκε σε καρτούν, αυτό θα ήταν σίγουρα γάιδαρος που κοιτούσε κατάματα -αλλά χωρίς ιδιαίτερο λόγο- τον υπ. HR.

Ως γνωστόν, οι γάιδαροι έχουν την εκπληκτική δυνατότητα της αγκύλωσης σε μία συγκεκριμένη στάση για ώρες, ενώ αραιά και που δείχνουν τα δόντια τους, λες και θέλουν να τα αερίσουν, ακόμα κι αν κοιτάζουν μία μάντρα από απόσταση τόση, όση ένας νευροχειρούργος μία μαγνητική τομογραφία. Αυτή ακριβώς ήταν η περίπτωση του φίλου μας, μόνο που η απόσταση ήταν λίγο ελαφρώς μεγαλύτερη, εξαιτίας του τεράστιου γραφείου του υπ. HR που βρισκόταν στο ενδιάμεσο.

Ο μικρός κοντοπίθαρος υπ. HR (του οποίου η ιδιότητα ηχεί σαν κακοσιχτιρισμένος λόξυγγας που ξεκίνησε από το πρωί, αλλά ξέχασε να τελειώσει) με τα στρόγγυλα γυαλάκια του, την ισιωμένη γραβάτα του και τα γυαλισμένα του μανικετόκουμπα έμεινε σέκος, αν και το μόνο που τον πρόδωσε ήταν η τελευταία μικρή τριχούλα που είχε μείνει στην λουστριναρισμένη καράφλα του, η οποία δεν άντεξε, και σηκώθηκε! .. ίσως για να παρακολουθήσει την συνέχεια, από το θεωρείο της (είχε θέση πάνω από το κούτελο), ίσως επειδή κάποια σταγόνα ιδρώτα αγωνίας την έβρεξε, και σηκώθηκε για να αεριστεί εκεί πάνω στην ταράτσα, μπας και στεγνώσει.

Ενώ τα αυτά διαδραματιζόνταν στην ταράτσα, ακριβώς από κάτω, στο ρετιρέ, ο εγκέφαλος του υπ. HR παλλόταν όπως μία δεκαεξαβάλβιδη μηχανή που της έχεις ρίξει ναφθαλίνη, νίτρο και βενζίνη 200 οκτανίων μολυβδωμένη μάλιστα. Ούτε 3 ολόκληρα πακέτα ντεπόν δεν θα μπορούσαν να ηρεμήσουν αυτόν τον εγκέφαλο και τις ημικρανίες που δημιουργούσε όταν ακούσε την ξεδιάντροπη φράση του νεαρού.

Ο υπ. HR ταμένος στην εργασία του και έχοντας περάσει το Στεφανογράφημα με άριστα από τον προκάτοχό του, τελούσε ιέρεια του επαγγέλματος και της θέσης που εκπροσωπούσε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πολλές φορές οι ιέρειες εκφυλίζονται σε ιερόδουλες. Ειδικοί, επισήμαναν πως αυτό μπορεί να έχει τα αίτιά του στην γραμματική συγγένεια των 3 πρώτων τους γραμμάτων. Αν η κατάσταση κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, η τέως-ιέρειες και νυν-ιερόδουλες ερωτεύονται του πελάτες τους, αντί το συνήθες αντίστροφο όπου ο πελάτης ερωτεύεται την ιεροδούλη. Για τις μεταλλαγμένες ιέρειες, κάθε πελάτης και επαφή, καθέ επαφή και οργασμός (αν και για τον υπ. HR μάλλον αυτή η επαφή θα ήταν καημός). Για την σχέση μεταξύ ιερόδουλης και νταβαντζή (εταιρίας), δεν το συζητάμε, πάντα παραμένει ο αθώος Πλατωνικός – αν και πρωκτικός – έρωτας.

Η αφοπλιστικά αληθινή ατάκα που πέταξε ο νεοφερμένος wanna-be μελλοντικός υπάλληλος, κατέστρεψε μεμιάς και διαπαντός κάθε ατμόσφαιρα στο γραφείο της ιερόδουλης υπ. HR, που με τόσο κόπο είχε ετοιμάσει η τελευταία. (το ξέρατε πως η ευθυγράμμιση της γραβάτας με την ρίγα στο κουστούμι και την τελευταία εναπομείνουσα τρίχα του παλαι-ποτέ Μοϊκανιού, μπορεί να ρουφήξει και μία ολόκληρη ώρα από το καθημερινό σας πρόγραμμα;) Μαζί με την ατμόσφαιρα καταστράφηκε και κάθε ελπίδα για ολοκλήρωση της πράξης – πόσο μάλλον για οργασμό!
Κοιτώντας το ρολοΐ του – πάντα διακριτικά – ο υπ. HR παρατηρεί με φρίκη πως είχε περάσει μόνο ένα λεπτό από την αυστηρά προκαθορισμένη μισή και αποστειρωμένη ώρα που είχε παραχωρηθεί στον συνεντευξιαζόμενο.

Ο υπ. HR σφίχτηκε και μαζί με αυτόν και η καρδιά του. Είχε 29 ολόκληρα λεπτά, και δεν υπήρχε ίχνος ελπίδας για οργασμό μέσα σε αυτό το χαοτικό χρονικό διάστημα. Έπρεπε να επιστρατέυσει όλη την αποστειρωμένη του φαντασία για να σκοτώσει αφενός την ώρα, για να πάρει αφετέρου έστω και μία μικρή ευχαριστήση από την όλη κατάσταση.

“.. στους καφέδες!;”, ρώτησε τελικά ο υπ. HR πάντα με ψεύτικο ενδιαφέρον και χαμόγελο.

“Ναι! Στους καφέδες!”, απάντησε με απτόητη αυτοπεποίθηση ο νεαρός, με ψυχραιμία βοδιού που του έχουν κολήσει το δίκανο στον κρόταφο, ενώ ο λόγος που δεν έχουν πατήσει ακόμη την σκανδάλη είναι γιατί χτύπησε το κινητό του δήμιού του..

Q: Do you blirc?

A: of course you do!

Don’t worry, you are always in the trends without even knowing it!

The act of Blirc or blircing (pronounced blirking) is the evolved process of internet relay chat, publicly known as IRC. Blircing happens when the communicational patterns found in IRC are now revealing themselves in blogs (blog posts, and then blog post comments).

Blircing does not need an IRC client, as it is performed through the user’s web browser. User’s sayings (IRC lines) are now substituted by blog posts, and the conversation following the user’s saying (sometimes relevant to what primarily said, sometimes not) now is known as “comments”. The conversation is expanded to more than one “channel” as a user can reference another one’s lines (trackback), and start another “conversation” (create a post) on their own blog.

Similarities

Anonymity: Nicknames similar to IRC, sometimes though they are more polished and carefully chosen.

Delusion/Deception: the limitation of the media to deliver nothing but written speech – which mirrors the person’s inner speech -, creates a delusion about the person’s personality and character. Most of the times we are writing about what we would like to be, or about what we are afraid to be. In such “conversations”, the projected character is the enhanced -if not the ideal- person’s real character. regardless the media (Blog/IRC) is most of the times a fake one, although it is not always intended to be.

Joyful companies of Cretins: as in IRC, same in Blogs, micro-communities are created through blogrolls, links or just regular visitors/commentors. Altogether enjoy a happy digital life, until they meet in person. Once they meet, the dynamic of the digital community disstabilises and only after some time, finds its balance again, but with the relations between the community members changed. Some members may feel isolated and they hide behind the “Anonymous” curtain and attack the “conversations” (Blogs) they previously enjoyed.

The Bad guy(s): The bad guy(s) are the “Anonymous” one(s). The IRC equivalent is when you created you own channel, and you didnt like some guys and they were trying to take it over using all possible means (i.e. bots, etc). While in this scenario it is more difficult to take over the “conversation” as some programming and security knowledge is required from the “bad” guy, people fall back to a less brain intensive (sometimes even childish) method of leaving one-word comments, usually containing words like: ‘fuck’, ‘you are an arsehole’, ’shit’, ‘bastard’, and the list goes on. Typically, no great imagination is observed in these messages.

The Good guy(s): similar to channel ops, more than one users may write to one blog and have different rights: owner, contributor, subscriber.

Disambiguations/Reading helps

The word conversation refers to either a Blog post or Blog in general, or an IRC conversation depending on the context.

Pure vanity, but reality

Blirc is a term I coined up today. Everybody coins up words, like Blook, Blog, etc., so I decided to coin up my own term in order to become famous, conquer the world and probably stop the 2nd Coming!

PS: This work is not finished yet. You may consider it as scrapbook instead. Due to that, grammatical, syntactical or even conceptual errors may be found. If you do find something, please drop me a note. Thanx!