Αυτό το άρθρο δεν είναι για το Linux. Αυτό το άρθρο είναι μάλλον για τους ανθρώπους πίσω από το Linux. Για την ακρίβεια, δεν είναι για τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από το Linux, όπως προγραμματιστές, σχεδιαστές συστημάτων, γκουρού και άλλοι τέτοιοι, όπως ίσως να φανταστήκατε. Είναι για τους ανθρώπους που ίσως να άλλαξαν μία δύο γραμμές κώδικα, που έφτιαξαν γραφικά, που έφτιαξαν ιστοσελίδες χρησιμοποιώντας το Linux και το ελεύθερο λογισμικό! Επίτηδες δεν το γράφω με Ε και Λ κεφαλαίο, γιατί δεν θέλω να μιλήσω για την οργάνωση, αλλά για την φιλοσοφία που υπήρχε πριν από την οργάνωση του Ελεύθερου Λογισμικού. Θα μου πείτε πως και αυτά έχουν γραφτεί, και όχι απλά έχουν γραφτεί αλλά έχουν κουραστεί κι όλας. Δεν έχετε άδικο, εγώ όμως έχω την ανάγκη να μιλήσω για την “Εποχή της Ξεγνοιασιάς”, για τα έτη μέχρι και το 1999.
Λίγη κομπιουτεροϊστορία
Όχι, ούτε γκουρού είμαι, ούτε πρώτος στις λίστες για βοήθεια, ούτε τίποτα από όλα αυτά που μπορούσαν να με χαρακτηρίσουν ενεργό μέλος της κοινότητας -λες και μιλάμε για την Κοινότητα της Σιών, ή για την κοινωνία των Τζεντάι-. Είμαι απλά ένας χρήστης και βαρεμένος που του αρέσει να διαβάζει, να πειραματίζεται και να βρίσκει προοπτικές στα πράγματα. Με Linux είχα την πρώτη μου επαφή το 1997. Ούτε τον kernel θυμάμαι που έτρεχε εκείνο το μηχάνημα, ούτε τι επεξεργαστή είχε, ούτε τίποτα. Μία ασπρόμαυρη οθόνη μόνο θυμάμαι και ένα κιτρινιασμένο κουτί, κάτι ακαταλαβίστικα πως έτρεχε Linux και το χακάρανε από ένα άλλο Τμήμα του Πανεπιστημίου. Μετά το “τρομερό” χάκινγκ το μηχάνημα έκλεισε και ούτε ενδιαφέρθηκε κανένας να το ξανα-ανάψει (ορολογίες του τύπου “δεν το ξανασήκωσες”, “δεν του έριχνες κανα κολντ-ρεσταρτ” και τέτοια δεν έχουν θέση στο παιδικό μου κείμενο -αν ψάχνετε για μπερδεμένα πηγαίνετε αλλού). Όταν πάτησα το κουμπί για να ανοίξει, ένας υπέροχος κόσμος από υπέροχα ασπρόμαυρα γράμματα εμφανίστηκαν να κατρακυλάνε στην οθόνη, και φαινόντουσαν σαν να έκαναν πράγματι κάτι! Δεν ήταν πάνω από 3, 4 χρόνια που είχα εγκαταλείψει το DOS και είχα κολήσει με τα Windows, τα οποία -ναι, θα το παραδεχτώ- ήταν ομορφούλικα και είχαν και πλάκα γιατί χρησιμοποιούσες το ποντίκι, κουνούσες τα παράθυρα πέρα- δώθε και γενικά η οθόνη είχε κίνηση -κι ας κουνούσες μόνο το ποντίκι. Είχαν πλάκα, ήταν όμορφα, και έτσι τα χρησιμοποιούσα. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούσα να καταλάβω πως λειτουργούσαν, γιατί οι εφαρμογές κόλαγαν, και γιατί χρειαζόντουσαν τόση πολύ μνήμη και τόσο πολύ δίσκο (μία ερώτηση που ακόμη την έχω). Το DOS ήταν παραμετροποιήσιμο και το είχα μάθει να το πειράζω γι ανα μου κάνει όλα μου τα καπρίτσια, στα Windows δεν είχα αυτή την δυνατότητα. Ήμουν έρμαιό τους.
Όταν έτρεξαν τα πρώτα γράμματα του Linux στην οθόνη, θυμήθηκα την εποχή που είχα δύναμη πάνω στον υπολογιστή μου. Την εποχή που μπορούσα να κάνω ότι θέλω, ή τουλάχιστον να έχω την δυνατότητα να κάνω κάτι. Δεν θεοποιώ το DOS, απλά αυτές ήταν οι σκέψεις που μου ήρθαν. Για καλή μου τύχη βρήκα ένα παλιό εγχειρίδιο ενός από τα πρώτα Linux Distributions που έλεγε τα βασικά για τις εντολές, -όπως τι γράφεις όταν σου βγάζει το μήνυμα: username, ή τι γράφεις για να κλείσεις τον υπολογιστή. Ήταν 400 σελίδες, τις οποίες ακόμα θυμάμαι να τις κρατάω, και ίσως ακόμη να υπάρχουν σε κάποια ντουλάπα, σκονισμένα, και κιτρινισμένα. Το εγκατέστησα στο σπίτι, σε άλλο δίσκο και άρχισα του πειραματισμούς! Δίκτυο δεν είχα, μάζευα τις απορίες μου και έτρεχα στο Υπολογιστικό για να μπω στο Internet και να βρω απαντήσεις. Απίστευτες διαδρομές στα ατελείωτα HOW-TOs και στους λαβυρίνθους των links που έβγαζε η τότε μηχανή αναζήτησης που χρησιμοποιούσα: Highway61.com (η οποία από τότε έψαχνε σε διάφορες μεγάλες μηχανές αναζήτησης).
…
..και λίγη ανθρωποϊστορία
Τα πράγματα λοιπόν τότε ήταν απλά. Μόνοι μεταξύ μόνων, και όλοι μαζί να ορμάμε να βρούμε τον μπούσουλα και να ξεκινήσουμε. Βασικά το Linux έδωσε ιδεολογία. Μία ιδεολογία η οποία δεν μπορούσε να εκφραστεί ίσως με κανέναν άλλο τρόπο. Αν εκφραζόταν πολιτικά ίσως να έτεινε προς την Αναρχία, κάτι το οποίο μάλλον δεν θα το ασπαζόντουσαν πολλοί, και ως πολιτική ιδέα, σίγουρα θα γινόταν κτήμα των ανθρώπων-που-ξέρουν-από-πολιτική-και-από-ιστορία-και-συνήθως-τους-βρίσκεις-έξω -από-τα-αμφιθέατρα-να-προσπαθούν-να-σε-πείσουν-να-ψηφίσεις-το-κόμμα-τους. Ευτυχώς οι απαντήσεις ήταν καλά κρυμμένες πίσω από πολλές ώρες ψαξίματος και στο δίκτυο και στον υπολογιστή σου με μοναδικό βοηθό το μυαλό σου και την τρέλα σου, να προσπαθήσεις να αποκρυπτογραφήσεις τις ερωτήσεις για τις οποίες έψαχνες τις απαντήσεις. Κάτι σαν ιερά κείμενα και το Ταλμούδ, μόνο σε ψηφιακή μορφή.. Το man έγινε ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, σε σημείο να αυξηθούν τα αδέσποτα σε πολλές πόλεις του κόσμου, και πολλές ράτσες σκύλων να ψάχνουν για δουλειά, για το Τομέας Κατοικίδιο κορέστηκε. Μεγάλη αναμπουμπούλα δημιουργήθηκε και στα σκυλάδικα, ενώ κάποιοι λίγοι και μανιασμένοι προσπαθούσαν να καταλάβουν πως γίνεται να αλλάξουν τις ρυθμίσεις του πυρήνα τους για να ακούσουν μουσική!
Ίσως να ήταν και η ηλικία -αν και δεν είμαι οπαδός των πάνε-περασμένων-χρόνων, ούτε πως ότι ζήσεις είναι μέχρι τα 30 σου, και μετά μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ένα ευτυχισμένο κουφάρι που περπατά, τρώει, χέζει και γαμά. Αλλά τότε ήταν πράγματι, “ελάτε να γνωρίσουμε τον κόσμο”, ένα νέο ηλεκτρονικό Woodstock εξαπλώθηκε αστραπιαία και έδωσε νέα οπτική στα πράγματα, που -ας το παραδεχτούμε- είχαν όλα να μοιάζουν τα ίδια και τα ίδια.
Οι πρώτοι Linux-άδες ήταν κορυφαία παιδιά! Σίγουρα δεν ξέρω κανέναν προσωπικά, όμως έχω δει posts τους στο δίκτυο από εκείνη την εποχή. Σε συναντήσεις Linux-άδων ποτέ δεν πήγα, γιατί όταν αυτές ξεκίνησαν, τα πράγματα ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται δήθεν. Το μεγαλύτερο πνευματικό απαύγασμα της Ελληνικής κοινότητας του Linux ήταν το site της E.E.E.A.. Ο ιστότοπος δεν είχε καμία σχέση με το λειτουργικό σύστημα, αλλά είχε σχέση με το Linux. Πέθανε οριστικά κάποια στιγμή το 2000 έτσι όπως ακριβώς εθελοντικά ξεκίνησε. Τα παιδιά που τον είχαν, ήταν ενεργά, ιδρυτικά μέλη του HEL.L.U.G και μέλη του Δ.Σ. μέχρι και το 2000. H E.E.E.A. αν και συζητήθηκε να κρατηθεί ως μνημειακό κομμάτι της πνευματικότητας των πρώτων ετών, ορίστηκε ότι κλείνει οριστικά, και έτσι έγινε. Πλέον, μπορείτε να βρείτε άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε αυτή μόνο σε ιστοτόπους τρίτων, που προσπάθησαν να την μιμηθούν -περιττό να πούμε πως δεν τα κατάφεραν. Το 2000 ήταν η αρχή του τέλους..
Κάπου το 2000, ξεκίνησε η μεγάλη λαίλαπα. Όπως σε όλα τα κινήματα, έτσι και στο κίνημα του Linux ξεκίνησε η μεγάλη εισροή του κόσμου. Η κοινότητα άνοιξε και μεταμορφώθηκε σε Κοινότητα (περί κεφαλαίων, ανέτρεξε στην αρχή, μην τα ξαναλέμε). Λογής- λογής ανθρώπων συνέρρεαν και ήθελαν να μάθουν. Και πιστέψτε με, καλά έκαναν. Το άσχημο της πλευράς ήταν πως πολλοί καβάλησαν το καλάμι νωρίς (Π.Κ.Κ.Ν, κατά το A.M.A.N.) και άρχισαν να ξεσπαθώνουν υπερβολικά γρήγορα. Η μετριοφροσύνη χάθηκε και άρχισε ένας πόλεμος ορολογιών, γνώσεων και λοιπής μαλακίας, που καμία σχέση δεν είχε με ιδεολογία της Ελευθερίας, της Ελεύθερης Δημιουργίας και Δημιουργικότητας. Τα ιερά κείμενα και ο πυρήνας μαγαρίστηκε. Οι νεόφερτοι είχαν απαιτήσεις να μάθουν εδώ και τώρα και είχαν άποψη για κώδικες που είχαν χρόνια πάρει να γραφτούν, χωρίς να έχουν δει ποτέ ούτε μία εντολή! Μία αντίστοιχη κατάσταση όπως όταν αγροίκοι κουστουμάτοι σκάνε στις παραλίες με τα γιοτ και παρατάνε μπουκάλια, κωλόχαρτα, αποκαΐδια από φωτιές κ. α. -για να μην συμπεριλάβω τα ψυχολογικά τους σκουπίδια. Άνθρωποι που είχαν να δώσουν στην κοινότητα εκτοπίστηκαν από τους “δήθεν” και άλλοτε αυτο-εξορίστηκαν στην ησυχία τους συνεχίζοντας τον δρόμο τους μόνοι. Απλά, ενώ πριν ήταν μόνοι και μεταξύ τους το κενό, τώρα ήταν μόνοι και μεταξύ τους οι “δήθεν”. Απλά, ο αιθέρας μεταλλάχτηκε..
Αποτέλεσμα; Μία τρύπα στο νερό..
Στην υγειά, όλων αυτών που καβάλησαν το ρεύμα και είδαν πίσω από το λειτουργικό σύστημα, πίσω από τους υπολογιστές, που είδαν την Ελευθερία, την Δράση, και την ΑνάΔραση ή ότι άλλο συμβολίζει για αυτούς. Σας ευχαριστώ._
Recent Comments