Στην σύντομη επίσκεψή μου στην Μεσόγειο, κατάφερα, μετά από καιρό, να δω μία παράσταση θεατρού: το Μάζουερ, του Χάινερ Μύλλερ, σε σκηνοθεσία Θεώδορου Τερζόπουλου στο Θέατρο Άττις στο Μεταξουργείο. Η παράσταση κατατάσσεται στην κατηγορία “Ερευνητικό Θέατρο” στο Αθηνόραμα, και με άφησε εξαιρετικά χαρούμενο! Ο θεατής παίρνει μέρος στην δίκη που διεξάγεται κατά της διάρκειας της παράστασης. Η σκηνοθεσία καταπληκτική, και η ηθοποιία εξαιρετική, τόσο που έφυγα από το θέατρο και συνέχιζω να επαναλαμβάνω ατάκες! Μία περισσότερο θεωρητική προσέγγιση στην παράσταση, με αποσπάσματα και ιστορικά στοιχεία για τους δημιουργούς της, εδώ: Μάουζερ.
Τι θα επέλεγες μεταξύ:
- να είσαι πλούσιος, αναγνωρισμένος, όλοι να σε σέβονται και να εκτιμούν την γνώμη σου, και να είσαι θνητός
- να είσαι φτωχός, άσημος και να μπορείς να ζεις την κάθε μέρα σαν παιδί;
ΥΓ: μόλις επέστρεψα από την ταινία Where all the wild things are
ΥΓ1: Εαν είμουν παντρεμένος με παιδιά, μάλλον θα υπέβαλλα την παραίτησή μου την επόμενη μέρα που θα έβλεπα την ταινία ..
Ένα παιδί αφηγείται .. Θυμήθηκα τις δικές μου ιστορίες που συνήθιζα να φτιάχνω όταν είμουν στην ηλικία της μικρής. Τέτοιες ιστορίες θέλουν τα παιδιά, τέτοιες και οι μεγάλοι. Η ύπαρξη λογικής συνέχειας είναι παράγωγο μιας πορείας φθίνουσας.
Τα δέντρα είναι κεραυνοί φυτεμένοι. Καλυμένοι τον περισσότερο καιρό με φύλλα για να δείχνουν πράσινη, και άρα προσιτή, την δυναμή τους. Ό,τι υπάρχει πάνω, υπάρχει και κάτω. Πάρε για παράδειγμα τα βουνά. Όσο πιο ψηλά είναι κοντά στην θάλασσα, τόσο πιο βαθύς είναι βυθός. Ο κεραυνός γίνεται δέντρο στην γη. Και ενώνονται στο ξέφωτο. Οι θνητοί λένε πως ο κεραυνός πάει στο ψηλότερο σημείο, αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνος προσπαθεί να πάει στο έτερον ήμισυ. Δεν υπάρχει βιολογία στα δέντρα, υπάρχουν τα σωματίδια που γεννούν και απαρτίζουν τον κεραυνό. Δεν υπάρχει ηλεκτρική εκένωση, υπάρουν τα διαφορετικά ένζυμα που τον συνθέτουν. Το Σύμπαν .. το απέρατο φράκταλ.
ΥΓ: Lichtenberg figures
Σήμερα ήλθε το Φώς το Αληθινό, και η Φώτιση. Συνειδητοποίησα, πως αυτά που βλέπω, αισθάνομαι και ανταποκρίνομαι εντός μου, δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που γίνονται εκτός μου .. Κορυφαίο ε;!
Ο αδερφός TsAgDiM με κάλεσε μαζί με άλλα αφανή πρωτοπαλίκαρα της ελληνικής underground σκηνής να δημιουργήσουμε το πρώτο site ελληνικών παροιμιών: 1000 Παροιμίες. Όταν ξεμένουμε, γράφουμε και δικές μας .. αμα λάχει να ‘ούμε. Όλοι ευπρόσδεκτοι! .. και στο Twitter ως: @paroimies.
ΥΓ: Στείλτε τις δικές σας παροιμίες στο 1000paroimies@gmail.com ή στο @paroimies.
αν είχαμε μία ισορροπημένη ζωή, δεν θα χρειαζόμασταν το internet. Θα είχαμε το καφενείο. Και τα χωράφια μας. Και τα σπίτια, και τις γυναίκες μας. Πόσες φορές έχεις σκεφτεί το internet και τα παραφερνάλιά του ενόσω είσαι στην παραλία και σε αγκαλιάζει ο ήλιος;
Ήρθε η ώρα για το μεσο-χειμερινό post. Οι θερμοκρασίες έχουν πέσει κοντά στο μηδέν, ο ουρανός γκρίζος κοντά δύο μήνες τώρα. Χίονι και πάγος είναι στους δρόμους. Ο ήλιος προσπαθεί να φωτίσει από τις 08:30 μέχρι τις 17:00. Αυτό είναι 8.5 ώρες ήλιου. Δηλάδη 15.5 ώρες σκοτάδι. Ξέρεις τι είναι αυτό; Ξέρεις τι είναι να ζεις κάτω από λάμπες φθορίου; Τι είναι να μην θέλεις να αποχωριστείς το καλοριφέρ; Και δεν υπερβάλλω. Κάνει κρύο έξω. Τόσο που μουδιάζουν τα ακροδάχτυλά σου στα 5 λεπτά και ας φοράς γάντια τριπλο-ενισχυμένα με αμίαντο.
Και να ήταν το κρύο μόνο. Θα σκεφτόσουν, 6 μήνες στα όρια της κατάθλιψης, θα περάσουν. Εκεί που προσπαθείς να μπεις σε εγκεφαλική χειμερεία νάρκη, τσουπ, σου λένε πως υπάρχουν deadlines. Και εσύ πρέπει να σταθείς, λέει, κλαρίνο. Κάτι για σταδιοδρομία, μέλλον, και λοιπά μαρκετίστικα άκουσα να ψιλιάζουν. Και εκεί που κάνεις λίγο χώρο και αποφασίζεις να κρατήσεις τον εγκέφαλο κατά το ήμισυ ανοικτό, έρχεται το Σώμα και έχει απαιτήσεις. Λέει, θέλω παρέα. Το ακούει η Ψυχή και λέει θέλω και εγώ! Πανάθεμά σας! Κάνει κρύο δεν ακούτε; Έξω είναι σκοτάδι! Και βρίσκεις τον φακό μέσα στο σπίτι με τα κεριά, τον παίρνεις και βγαίνεις έξω στην κρύα νύχτα. Με τα ενισχυμένα γάντια, την κουκούλα πάνω από το κασκολ και τα δόντια να κροταλίζουν. Κοιτάς γύρω σου. Προσπαθείς να προσανατολιστείς, να δεις που να κάνεις. Κάτω από τον μαδύα της πανοπλίας σου προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους πελάτες σου: τα Όνειρα, την Ψυχή και το Σώμα.
Τα Όνειρα δεν περιμένουν, έχουν αυτό το κακό, έχουν deadlines. Πολλές φορές εαν δεν προλάβεις μία μπορείς να πιάσεις την επόμενη. Κάτι σαν την Εθνική οδό και τις εξόδους της. Μπορεί να κάνεις λίγο παραπανώ να φτάσεις στον προορισμό σου εαν χάσεις μία, αλλά θα φτάσεις. Εαν δεν βγείς πουθενά, σίγουρα θα βγείς στο Τέρμα. Και το Τέρμα είναι άδειο, συνήθως.
Η Ψυχή είναι ντελικάτη, αεράτη, και σπιρτόζα [0]. Είναι σαν Παιδί. Μπορείς να της ρίξεις χαστούκια για να σκάσει, αλλά κάποια στιγμή θα την βρεις μπροστά σου και το μαίνος της θα είναι τραγικό. Η Ψυχή ψυχαγωγείται, δεν διασκέδαζει. Η Ψυχή ζει στο δικό της Νιρβάνα. Για αυτό μας πονάνε οι Άνθρωποι που χάνονται. Γιατί σταματούν να άγουν την Ψυχή μας. Η Ψυχή, κοντολογίς, αναζητά αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη επικοινωνία. Τι είναι αυτό; – Τρέχα γύρευε, όπως λέει ο έμπορος, φιλόσοφος, ποιητής, και ενίοτε ταξιδευτής.
Το Σώμα. Αχ το Σώμα! Η Shaarka, που λέει η Ελένη. Το Σώμα θέλει διασκέδαση. Θέλει χάδια, φιλιά, χαστούκια, αγκωνιές, χορό, μάχη, αγωνία, ηρεμία, τρέξιμο, μπάλα, κολύμπι. Το Σώμα και οι αισθήσεις του. Οι γεύσεις, η ακοή, η όραση, η αφή, η όσφρηση, η αίσθηση του δέρματος του Άλλου, η Χημεία που ενώνει το σύμπαν. Το Σωμα θέλει εγγρήγορση. Μόνο έτσι αισθάνεται ζωντανό. Γιατί ξέρει πως αλλιώς δεν είναι.
Και εσύ είσαι κουκουλωμένος με την κάπα σου στο κρύο μες την μέση της νυχτιάς, ολομόναχος, σκυφτός, φοβισμένος. Γιατί εκτός από εσένα στην πλατεία δεν είναι κανείς. Μόνο οι καστανιές, τα παγκάκια, και το χιόνινο χαλί που καλύπτει τα πάντα. Απέναντι σου φωτισμένα δωμάτια σε ορόφους. Κρυφοκοιτάς. Έχουν τις κουρτίνες ανοιχτές. Κλέβεις μια ματιά. Ζευγάρια. Ζεστασιά. Χαμόγελα. Τσακωμοί. Παιδιά να τρέχουν, παιδιά να κοιμούνται, παιδιά να κλαίνε. Κοπέλες να διαβάζουν βιβλία, αγόρια να χτυπιούνται σε όργανα γυμναστικής. Τηλεοράσεις, προτζέκτορες, πλέυστέισιον, γουίι, άι-φόουν, άι-ποντ, στερεοφωνικά, πικ-απ, ραδιοφώνο, ντι-βι-ντι και σι-ντι, όλα να παίζουν σε μία κοσμική αρμονία. Εσύ βέβαια είσαι απ’έξω. Προσωποποιείς το σινγκιουλάριτι του κόσμου και αποφασίζεις: “Ας κοροϊδέψω τα Όνειρα με το Αύριο, και ας ξεγελάσω το Σώμα με κρασί ωστέ να μην ακούω την Ψυχή που σπαράζει.”
[0] μήπως ωσαν τον Σπινόζα;
Ευχαριστώ την Ζωή που μου το έδωσε, ευχαριστώ και την Χάρις Αλεξίου που το γέννησε! Το σύγχρονο μανιφέστο της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας. Απολαύστε. (καλύτερα ακούστε δις για να του δώσετε μεγαλύτερη πιθανότητα να περάσει την εγκεφαλική μεμβράνη που έχει μετατραπεί με τα χρόνια σε βλέννα)
Έψαχνα τι θέλω να πω .. γενικά .. εννόω έψαχνα το μήνυμα που φέρω. Και ο Νίκος το είπε:
“μας φώναζε διαρκώς πως δεν στεκόμασταν στο ύψος του εαυτού μας…πως ξοδευόμασταν σε ένα συνεχές πρέπει δίχως να γνωρίζουμε τη θέση του,το βάρος του και την ουσία του…πως βαφτίσαμε τα πρέπει μας θέλω και νικήσαμε σε λάθος μάχη…κι ύστερα όταν ησύχαζε, τον κοιτούσαμε να ζεί…έτσι απλά…όχι σπουδαία αλλά απλά…και γινόταν όμορφος…και μας κυρίευε η ζήλια…και συμφωνούσαμε οτι πρέπει να ζήσουμε…πρέπει…”
Ο Νίκος είπε:
μας φώναζε διαρκώς πως δεν στεκόμασταν στο ύψος του εαυτού μας…πως ξοδευόμασταν σε ένα συνεχές πρέπει δίχως να γνωρίζουμε τη θέση του,το βάρος του και την ουσία του…πως βαφτίσαμε τα πρέπει μας θέλω και νικήσαμε σε λάθος μάχη…κι ύστερα όταν ησύχαζε, τον κοιτούσαμε να ζεί…έτσι απλά…όχι σπουδαία αλλά απλά…και γινόταν όμορφος…και μας κυρίευε η ζήλια…και συμφωνούσαμε οτι πρέπει να ζήσουμε…πρέπει…
Το θεώρησα εξαιρετικό, και θα μπορούσα να το ονομάσω και το “Μανιφέστο του Καθένα Μας”, και ταυτόχρονα σα μου θύμισε και λίγο τους λόγους που ο Socrates drunk the conium.
Recent Comments